Υπάρχουν στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να γυρίζει πίσω. Σε λέξεις που ειπώθηκαν, σε σιωπές που πόνεσαν πιο πολύ από φωνές, σε πράξεις που δεν άξιζα αλλά τις έζησα. Και μέσα μου, για λίγο, ανάβει κάτι σκοτεινό. Ένα «γιατί;», ένα «πώς μπόρεσες;», ένα «μακάρι να ένιωθες κι εσύ το ίδιο». Δεν θα πω ψέματα, πέρασε από μέσα μου η εκδίκηση. Όχι απαραίτητα σαν πράξη, αλλά σαν ανάγκη να ισορροπήσει κάπως αυτό που έγινε. Να αποδοθεί μια δικαιοσύνη. Να πάψει να φαίνεται ότι μόνο εγώ πλήρωσα το τίμημα.
Αλλά κάθε φορά που έμενα λίγο παραπάνω σε αυτό το συναίσθημα… κάτι μέσα μου βάραινε. Δεν ήμουν εγώ αυτή. Δεν ήθελα να γίνω αυτή. Και τότε άρχισα να καταλαβαίνω κάτι που δεν είναι εύκολο να το παραδεχτείς: η συγχώρεση δεν έχει καμία σχέση με τον άλλον. Είναι όλη για σένα.
Δεν συγχωρώ γιατί ξαφνικά ό,τι έγινε έγινε σωστό. Δεν συγχωρώ γιατί ξέχασα. Δεν συγχωρώ γιατί αξίζει δεύτερη ευκαιρία. Συγχωρώ γιατί δεν αντέχω να κουβαλάω άλλο κάτι που δεν μου ανήκει. Γιατί κάθε φορά που κρατάω θυμό, είναι σαν να κρατάω ακόμα εκείνον τον άνθρωπο μέσα μου. Σαν να του δίνω χώρο, ενώ θα έπρεπε να τον έχω ήδη αφήσει πίσω. Και αυτό πονάει περισσότερο απ’ όσο θέλω να παραδεχτώ.
Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θα καταλάβουν ποτέ τι σου έκαναν. Δεν θα νιώσουν τύψεις με τον τρόπο που φαντάστηκες. Δεν θα έρθει εκείνη η στιγμή της «δικαίωσης» που περίμενες. Και αν συνεχίσεις να περιμένεις, θα μείνεις κολλημένος σε κάτι που έχει ήδη τελειώσει. Γι’ αυτό συγχωρώ! Όχι για να τους ελαφρύνω. Αλλά για να ελαφρύνω εγώ.
Και όχι, δε σημαίνει ότι επιστρέφω. Δε σημαίνει ότι ξεχνάω ποιος ήταν δίπλα μου και ποιος όχι. Δεν σημαίνει ότι ξανανοίγω την πόρτα. Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν κάποτε τους αγάπησα, δεν έχουν πια θέση στη ζωή μου. Και αυτό είναι μια αλήθεια που την έχτισα με κόπο. Συγχωρώ και απομακρύνομαι. Σιωπηλά. Χωρίς εξηγήσεις που δε θα καταλάβουν. Χωρίς φωνές. Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω τίποτα. Γιατί η μεγαλύτερη απάντηση είναι η ηρεμία μου. Είναι εκείνο το βράδυ που πέφτω για ύπνο και δε με βαραίνει τίποτα. Είναι εκείνη η στιγμή που θυμάμαι και δεν καίγομαι πια. Που μπορώ να πω «ναι, με πλήγωσε» χωρίς να ξαναζώ τον πόνο από την αρχή.
Η εκδικητικότητα δεν ήταν ποτέ κομμάτι μου. Και κάθε φορά που πήγε να γίνει, ένιωσα ότι χάνω τον εαυτό μου. Ότι κατεβαίνω σε ένα επίπεδο που δεν με εκφράζει.
Δε θέλω να μοιάσω σε αυτό που με πλήγωσε. Θέλω να φύγω καθαρός άνθρωπος. Να κρατήσω αυτό που είμαι, ακόμα κι αν ο άλλος δεν το σεβάστηκε ποτέ. Να μην αφήσω την πίκρα να με αλλάξει. Να μην αφήσω το σκοτάδι να γίνει συνήθεια. Και κάπου εκεί έρχεται το φως. Όχι απότομα, όχι θεαματικά. Αλλά ήσυχα. Σαν μια ανάσα που δεν ήξερες ότι κρατούσες τόσο καιρό.
Η συγχώρεση δεν διορθώνει το παρελθόν. Αλλά σου δίνει πίσω το παρόν. Σου δίνει χώρο να ζήσεις χωρίς βάρος. Να αγαπήσεις χωρίς φόβο. Να προχωρήσεις χωρίς αλυσίδες.
Και στο τέλος… αυτό είναι που μετράει.
Όχι τι σου έκαναν. Αλλά τι επέλεξες να γίνεις εσύ μετά από αυτό.
Κράτα το φως σου. Ακόμα κι αν οι άλλοι διάλεξαν το σκοτάδι!
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
