Το ghosting πέθaνε - Τώρα απλώς απαντάμε όποτε το θυμηθούμε

Κάποτε το ghosting ήταν ξεκάθαρο δηλαδή, έστελνες μήνυμα, δεν έπαιρνες ποτέ απάντηση και κάπου μέσα σου ήξερες ότι αυτό ήταν το τέλος. Σκληρό; Ναι  Παθητικά επιθετικό; Επίσης ναι, τουλάχιστον όμως υπήρχε μια κάποια συνέπεια. Ο άλλος εξαφανιζόταν σαν χαρακτήρας σειράς που έφυγε ξαφνικά από το σενάριο και όλοι έκαναν πως δεν έγινε ποτέ. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, γιατί πλέον δεν σε κάνουν ghost απλώς σου απαντούν….  μόνο όταν το θυμηθούν. Μπορεί σε τρείς ώρες, τρείς μέρες μπορεί  και αφού έχουν δει δεκαεπτά stories σου, έχουν κάνει like σε meme και έχουν ανεβάσει φωτογραφία από brunch λες και δεν υπάρχει καμία εκκρεμότητα μεταξύ σας.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε η νέα μορφή επικοινωνίας, το “είδα το μήνυμά σου αλλά θα επιστρέψω σε αυτό όταν αποκτήσω ξανά ψυχική ενέργεια”. Δεν είναι ακριβώς αδιαφορία δεν είναι ακριβώς ενδιαφέρον είναι μια περίεργη ενδιάμεση κατάσταση όπου όλοι είμαστε μόνιμα online αλλά ταυτόχρονα εξαντλημένοι από την ίδια την ύπαρξη ειδοποιήσεων. Και κάπου εδώ πρέπει να παραδεχτούμε κάτι πολύ σημαντικό έχουμε γίνει όλοι λίγο κακοί στις απαντήσεις. Όχι απαραίτητα επειδή δεν θέλουμε να μιλήσουμε αλλά επειδή πλέον κάθε μήνυμα μοιάζει με μικρή υποχρέωση. Ανοίγεις το κινητό να απαντήσεις σε έναν άνθρωπο και ξαφνικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με emails, reminders, group chats, reels, δύο λογαριασμούς που ξέχασες να πληρώσεις και μια ειδοποίηση που σου υπενθυμίζει ότι έχεις 14 ώρες screen time. Ο εγκέφαλος απλώς σηκώνει λευκή σημαία.

Έτσι ξεκινάει το κλασικό σύγχρονο σενάριο. Αρχικά, βλέπεις το μήνυμα , σκέφτεσαι «θα απαντήσω σε λίγο» και δεν απαντάς ποτέ . Παρά μόνο στις τρείς ημέρες μετά στις 1:42 το βράδυ, απαντάς με ένα χαλαρό «σόρι τώρα το είδα». Βέβαια, ας μην γελιόμαστε ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός δεν πιστεύει ότι “τώρα το είδες”.

Το αστείο είναι ότι πλέον αυτό συμβαίνει τόσο συχνά που έχει μετατραπεί σχεδόν σε κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά.  Ένα μήνυμα μπορεί να μείνει στα αναπάντητα για ώρες χωρίς κανείς να το πάρει προσωπικά. Γιατί όλοι ξέρουμε πως πιθανότατα ο άλλος είτε δουλεύει, είτε κουράστηκε, είτε απλώς δεν είχε την ψυχική διάθεση να σκεφτεί μια σωστή απάντηση. Γιατί ναι, και η απάντηση απαιτεί ενέργεια πλέον ειδικά όταν δεν πρόκειται για ένα απλό “οκ” , γιατί εκεί αρχίζει το πραγματικό mental gymnastics. Να βάλω emoji ή θα φανεί ψυχρό; Να απαντήσω τώρα ή θα δείχνει ότι περίμενα πάνω από το κινητό; Αν απαντήσω μετά από δύο μέρες, πόσο casual πρέπει να το παίξω; Να κάνω reply σε όλα ή να αγνοήσω το μισό μήνυμα σαν να μην υπήρξε ποτέ; Η σύγχρονη επικοινωνία δεν είναι συζήτηση είναι στρατηγική επιβίωσης. Κάπως έτσι έχουμε καταλήξει όλοι να κουβαλάμε μικρές εκκρεμότητες μέσα στις συνομιλίες μας. Άνθρωποι που “θα απαντήσουμε αργότερα”, chats που μένουν ανοιχτά για μέρες και μηνύματα που αντιμετωπίζουμε σαν λογαριασμούς ΔΕΗ, ξέρουμε ότι πρέπει να τα διαχειριστούμε αλλά συνεχώς το μεταθέτουμε για μετά.

Το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι ενώ η τεχνολογία υποτίθεται πως μας έφερε πιο κοντά, τελικά μας άφησε όλους σε μια μόνιμη κατάσταση ημι-διαθεσιμότητας. Είσαι διαθέσιμος αλλά όχι πραγματικά, είσαι online αλλά κουρασμένος. Θέλεις να μιλήσεις αλλά όχι απαραίτητα τώρα, βλέπεις το μήνυμα αλλά το μυαλό σου λέει:
“δεν μπορώ να ξεκινήσω άλλη μια συνομιλία σήμερα”. Και honestly, πολλές φορές αυτό δεν είναι αγένεια είναι κοινωνική εξάντληση. Γιατί μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι η ενέργεια σου μέσα στη μέρα είναι περιορισμένη. Μετά τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, την πίεση και το συνεχόμενο scrolling, μερικές φορές ακόμα και το να απαντήσεις σε έναν άνθρωπο που συμπαθείς μοιάζει σαν task που χρειάζεται ψυχικό loading screen.

Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά εκείνη η μικρή εσωτερική κρίση όταν βλέπεις ότι κάποιος είναι online εδώ και ώρες αλλά το μήνυμά σου παραμένει στο “διαβάστηκε”.

Και τότε ξεκινά το overthinking: Σχετικό με ερωτήσεις που το μυαλό σου θα επαναλαμβάνει πιο πολύ από ότι νομίζεις.  «Μήπως είπα κάτι περίεργο;» «Μήπως βαρέθηκε;» «Μήπως με αντιπαθεί;»
Η αλήθεια συνήθως είναι πολύ λιγότερο δραματική πιθανότατα απλώς άνοιξε το chat ενώ περίμενε στην ουρά του σούπερ μάρκετ και μετά το ξέχασε τελείως.

Αυτό είναι το πιο σύγχρονο κομμάτι της επικοινωνίας σήμερα. Δεν εξαφανιζόμαστε εντελώς ο ένας από τη ζωή του άλλου. Απλώς υπάρχουμε σε μια χαοτική κατάσταση delayed replies και μόνιμης ψηφιακής κούρασης. Ίσως τελικά το ghosting να μην πέθανε ακριβώς. Απλώς εξελίχθηκε σε κάτι πιο παθητικό, πιο ανθρώπινο και κάπως πιο αστεία τραγικό. Σε μια εποχή όπου όλοι κρατάμε το κινητό στο χέρι όλη μέρα, αλλά ταυτόχρονα δεν έχουμε πάντα την ενέργεια να απαντήσουμε ούτε στο “τι κάνεις;”. Κάπου ανάμεσα στα unread messages, τα reactions και τα “θα σου απαντήσω μετά”, προσπαθούμε όλοι να βρούμε μια ισορροπία ανάμεσα στο να είμαστε διαθέσιμοι και στο να αντέχουμε λίγο την ίδια την καθημερινότητα.