Οι "μαμάκηδες" και η καταπιεσμένη ενοχή του να αφήσεις πίσω τη μαμά σου

Πριν λίγες ημέρες, σε συνέντευξή της στη Χριστιάνα Μανιάτη για την Iefimerida, η οικογενειακή σύμβουλος Τένια Μακρή μίλησε για τους άνδρες που μεγαλώνουν μέσα σε μια ιδιαίτερα εξαρτημένη σχέση με τη μητέρα τους. Περιέγραψε μια δυναμική όπου η αγάπη συνδέεται με την ενοχή και την υποχρέωση, σε σημείο που αργότερα να δυσκολεύει τη δημιουργία μιας υγιούς συντροφικής σχέσης. Ακούγοντας τα λόγια της, στάθηκα σε μία μόνο λέξη.

Ενοχή. Γιατί τελικά ίσως εκεί κρύβεται όλη η ιστορία. Δεν είναι πάντα οι φωνές που μας σημαδεύουν. Δεν είναι πάντα οι απαγορεύσεις. Καμιά φορά είναι οι φράσεις που μοιάζουν αθώες.

«Μόνο εσένα έχω.»

«Για σένα ζω.»

«Αφού εσύ είσαι όλη μου η ζωή.»

Λόγια που ακούγονται σαν απόδειξη αγάπης, αλλά για ένα παιδί μεταφράζονται συχνά σε ευθύνη. Και κανένα παιδί δεν γεννήθηκε για να γίνει το συναισθηματικό στήριγμα ενός ενήλικα. Η αγάπη είναι ελευθερία. Η ενοχή είναι βάρος.

Η αγάπη λέει: «Πήγαινε να ζήσεις τη ζωή σου.»

Η ενοχή ψιθυρίζει: «Κι εγώ τι θα γίνω χωρίς εσένα;»

Κάπου εκεί αρχίζει το μπέρδεμα.Ένας άνθρωπος μεγαλώνει πιστεύοντας ότι για να αγαπά πρέπει να θυσιάζεται.
Ότι για να είναι καλός πρέπει να βάζει πάντα τον εαυτό του δεύτερο. Ότι η απομάκρυνση είναι προδοσία.

Και τότε, όταν έρθει η στιγμή να ερωτευτεί, να δημιουργήσει οικογένεια ή απλώς να επιλέξει τον δικό του δρόμο, νιώθει πως πρέπει να απολογηθεί. Όχι γιατί κάνει κάτι λάθος. Αλλά γιατί κάποτε έμαθε πως η ανεξαρτησία πληγώνει τους άλλους. Το πιο παράδοξο όμως είναι ότι αυτό δεν αφορά μόνο τους άνδρες. Αφορά όλους μας.

Όλους όσοι μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η αγάπη μετριέται από το πόσο κουβαλάμε τους άλλους στις πλάτες μας. Όλους όσοι κάποια στιγμή νιώσαμε ένοχοι επειδή επιλέξαμε τον εαυτό μας. Όλους όσοι μπερδέψαμε την προσφορά με την αυτοθυσία. Η πιο ώριμη μορφή αγάπης δεν είναι να κρατάς κάποιον κοντά σου. Είναι να τον αγαπάς αρκετά ώστε να μπορεί να φύγει χωρίς να φοβάται ότι σε εγκαταλείπει. Γιατί όταν η αγάπη χρειάζεται ενοχές για να επιβιώσει, ίσως δεν είναι αγάπη.

Ίσως είναι φόβος. Και ο φόβος δεν έμαθε ποτέ σε κανέναν να πετάει.