Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να ψάχνει δικαιολογίες για τη συμπεριφορά κάποιου; «Είναι πιεσμένος», «Δεν είναι άνθρωπος των μηνυμάτων», «Έχει πολλά στο κεφάλι του», «Δεν ξέρει να εκφράζεται». Κάποιες από αυτές τις εξηγήσεις μπορεί να είναι αληθινές. Όμως, αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, θα παραδεχτείς ότι πολλές φορές τις χρησιμοποιείς για να αποφύγεις μια πραγματικότητα που δεν σου είναι και πολύ ευχάριστη!
Η αλήθεια είναι αρκετά πιο απλή και δε χρειάζεται να κοροϊδευόμαστε. Οι περισσότεροι άνθρωποι σου φέρονται όπως πραγματικά νιώθουν για εσένα. Όχι πάντα τέλεια, όχι πάντα με τον ίδιο τρόπο, αλλά σταθερά. Και αυτό φαίνεται στις πράξεις τους, όχι στα λόγια τους.
Σκέψου το λίγο. Όταν κάποιος σε νοιάζει πραγματικά, βρίσκεις χρόνο γι’ αυτόν. Μπορεί να μην είσαι διαθέσιμος όλο το εικοσιτετράωρο, αλλά θα στείλεις ένα μήνυμα, θα πάρεις ένα τηλέφωνο, θα ενδιαφερθείς να μάθεις πώς είναι. Δεν χρειάζεται να σου το υπενθυμίσει κανείς. Το κάνεις γιατί το θέλεις. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τους άλλους. Αν κάποιος εξαφανίζεται για μέρες, θυμάται την ύπαρξή σου μόνο όταν βαριέται ή επικοινωνεί αποκλειστικά όταν τον εξυπηρετεί κάτι, μην προσπαθείς να μεταφράσεις τη συμπεριφορά του σαν να αποκωδικοποιείς αρχαία επιγραφή. Δεν είναι γρίφος, καλό μου. Είναι μήνυμα.
Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι αγχώδεις, κλειστοί ή δυσκολεμένοι συναισθηματικά. Όμως, ακόμη κι αυτοί, όταν κάποιος έχει πραγματική αξία για εκείνους, θα βρουν έναν τρόπο να το δείξουν. Ίσως όχι θεαματικά, αλλά ουσιαστικά.
Εδώ είναι που συνήθως κάνεις το μεγαλύτερο λάθος. Ερωτεύεσαι τις δυνατότητες ενός ανθρώπου αντί για την πραγματική συμπεριφορά του. Βλέπεις τι θα μπορούσε να γίνει, όχι τι συμβαίνει τώρα. Και κάπως έτσι αρχίζεις να ζεις μέσα σε ένα σενάριο που έχεις γράψει μόνος σου, ενώ ο άλλος παίζει εντελώς διαφορετικό έργο.
Και επειδή ο εγκέφαλος έχει απίστευτη φαντασία, ξεκινά η παραγωγή δικαιολογιών. «Δεν απάντησε γιατί αποκοιμήθηκε». «Δεν ήρθε γιατί αγχώθηκε». «Δεν έκανε καμία κίνηση γιατί φοβάται τα συναισθήματά του». Αν έπαιρνες ένα ευρώ για κάθε τέτοια δικαιολογία, μάλλον θα είχες ήδη κλείσει εισιτήρια για εξωτικό νησί.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι προσπαθείς να καταλάβεις τον άλλον. Το πρόβλημα είναι όταν σταματάς να ακούς αυτά που σου δείχνει. Καμία σχέση, οποιασδήποτε φύσεως κι αν είναι, δε χτίζεται με δικαιολογίες. Χτίζεται με συνέπεια, ενδιαφέρον και παρουσία. Και αυτά δεν είναι άλλα από μικρές πράξεις που επαναλαμβάνονται. Αν κάποιος σε σέβεται, θα το καταλάβεις. Αν σε εκτιμά, επίσης. Αν σε θεωρεί προτεραιότητα, δε θα χρειάζεται να αναρωτιέσαι κάθε τρεις και λίγο τι σημαίνει το τελευταίο του μήνυμα ή γιατί σε θυμήθηκε μετά από δύο εβδομάδες.
Και κάτι ακόμη. Μην μπερδεύεις το περιστασιακό ενδιαφέρον με το ουσιαστικό. Το ότι κάποιος σε αναζητά όταν νιώθει μόνος, όταν βαριέται ή όταν χρειάζεται επιβεβαίωση, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει βαθιά συναισθήματα για εσένα. Σημαίνει απλώς ότι εκείνη τη στιγμή του είσαι χρήσιμος ή ευχάριστος. Εξυπηρετείς μια ανάγκη, βρε αδερφέ!
Ακούγεται σκληρό; Ίσως. Αλλά είναι πολύ πιο χρήσιμο από το να ζεις περιμένοντας να αλλάξει κάποιος που δεν έχει δείξει ποτέ διάθεση να το κάνει. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις καχύποπτος ή να κρίνεις τους πάντες αυστηρά. Σημαίνει μόνο ότι αξίζει να παρατηρείς τις πράξεις περισσότερο από τα λόγια. Οι πράξεις έχουν ένα ελάττωμα: δύσκολα λένε ψέματα για πολύ.
Και επειδή η ζωή είναι ήδη αρκετά περίπλοκη, μην την κάνεις δυσκολότερη προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου ότι το «ίσως» είναι «σίγουρα». Αν κάποιος θέλει να είναι στη ζωή σου, συνήθως θα βρει τρόπο. Αν δεν θέλει, θα βρει δικαιολογία.
Οπότε, την επόμενη φορά που θα αναρωτηθείς τι σημαίνει η συμπεριφορά κάποιου απέναντί σου, κάνε κάτι απλό. Μην ακούσεις μόνο τι λέει. Κοίτα τι κάνει. Εκεί βρίσκεται σχεδόν πάντα η απάντηση.
Γιατί, όσο κι αν δεν μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές μας φέρονται ακριβώς όπως νιώθουν για εμάς. Και όσο πιο γρήγορα το αποδεχτείς, τόσο περισσότερο χώρο θα αφήσεις στη ζωή σου για ανθρώπους που δεν θα σε κάνουν να ψάχνεις συνεχώς κρυμμένα νοήματα εκεί όπου δεν υπάρχουν.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
