Δεν αλλάζουμε τραγούδι επειδή δε μας αρέσει. Το αλλάζουμε γιατί εκείνη τη στιγμή δε μας μοιάζει. Υπάρχει μια μικρή συνήθεια που κάνουμε σχεδόν όλοι. Βάζουμε ένα τραγούδι. Περνούν πέντε δευτερόλεπτα.
Επτά.
Δέκα.
«Όχι, όχι αυτό.»
Και πατάμε “επόμενο”.
Μετά άλλο.
Κι άλλο.
Κι άλλο.
Μέχρι που ξαφνικά ακούγονται οι πρώτες νότες ενός συγκεκριμένου τραγουδιού και, χωρίς δεύτερη σκέψη, το αφήνουμε να παίξει μέχρι το τέλος. Κανείς δε μας έπεισε ότι είναι καλύτερο από τα προηγούμενα. Απλώς ήταν το σωστό για εκείνη τη στιγμή. Το πιο περίεργο είναι πως πολλές φορές δεν ξέρουμε καν τι ψάχνουμε.
Ανοίγουμε μια playlist, χαζεύουμε τους τίτλους, αλλάζουμε είδη, καλλιτέχνες, δεκαετίες. Από ελληνικά σε ξένα. Από μπαλάντες σε ποπ. Από ένταση σε ηρεμία. Σαν να περιμένουμε κάποιο τραγούδι να μας πει: «Έλα, σήμερα είμαι εγώ.» Και τότε σταματάμε να ψάχνουμε.
Ίσως γιατί η μουσική δεν είναι ποτέ μόνο μουσική. Είναι διάθεση. Είναι ανάμνηση. Είναι εκείνο το τραγούδι που σου θυμίζει μια καλοκαιρινή διαδρομή με ανοιχτά παράθυρα. Είναι αυτό που άκουγες ξανά και ξανά λίγο πριν πάρεις μια δύσκολη απόφαση. Είναι εκείνο που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί. Και κάπως έτσι, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ένα τραγούδι μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη διάθεση μιας μέρας.
Ίσως γι’ αυτό αλλάζουμε τόσο γρήγορα όσα δε μας ταιριάζουν εκείνη τη στιγμή. Όχι επειδή είναι κακά. Αλλά επειδή δε μας βρήκαν στο σωστό σημείο. Έχεις παρατηρήσει ότι το ίδιο τραγούδι μπορεί μια μέρα να το προσπεράσεις χωρίς δεύτερη σκέψη και λίγες εβδομάδες μετά να το ακούς στο repeat;
Το τραγούδι δεν άλλαξε. Εσύ άλλαξες. Κι αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο με τη μουσική. Δε σου ζητάει να είσαι πάντα ο ίδιος. Σε συναντά εκεί που βρίσκεσαι.
Στη χαρά. Στη νοσταλγία. Στην ηρεμία. Στην αβεβαιότητα. Κάποιες φορές γίνεται παρέα στο αυτοκίνητο. Άλλες, η μόνη φωνή που ακούγεται στο σπίτι. Και άλλες, το soundtrack μιας στιγμής που δεν ήξερες ότι θα θυμάσαι για χρόνια.
Ίσως τελικά να μηn ψάχνουμε το τέλειο τραγούδι. Ψάχνουμε το τραγούδι που θα καταλάβει τη διάθεσή μας πριν καν την καταλάβουμε εμείς.
Κι όταν το βρίσκουμε…
Δεν πατάμε «επόμενο». Το αφήνουμε να παίξει μέχρι το τέλος. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, οι λίστες αναπαραγωγής μας γίνονται μικρά ημερολόγια. Δε θυμόμαστε πάντα τι κάναμε μια συγκεκριμένη μέρα. Θυμόμαστε, όμως, τι ακούγαμε. Και μερικές φορές, αυτό αρκεί για να ξαναζήσουμε ολόκληρη τη στιγμή.
Συντάκτης: Νεφέλη Μπάκα
