Η εκδοχή του εαυτού μας που εμφανίζεται όταν είμαστε μόνοι στο σπίτι

Υπάρχει ένας άνθρωπος που εμφανίζεται μόνο όταν κλείνει η πόρτα. Και, μεταξύ μας, είναι μάλλον ο πιο αυθεντικός μας εαυτός.

Υπάρχουν δύο εκδοχές του εαυτού μας. Αυτή που συναντούν οι άλλοι. Και εκείνη που εμφανίζεται μόλις κλείσει η πόρτα του σπιτιού. Είναι ο άνθρωπος που δεν τον νοιάζει αν κάποιος τον κοιτάζει. Που αφήνει τα παπούτσια όπου βρει, ανοίγει το ψυγείο χωρίς να ξέρει τι ψάχνει και καταλήγει να τρώει ένα κομμάτι τυρί όρθιος στην κουζίνα.

Γιατί… γιατί όχι;

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που βάζει μουσική λίγο πιο δυνατά απ’ όσο θα έπρεπε και, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μετατρέπει το σφουγγάρισμα σε συναυλία. Η κουτάλα γίνεται μικρόφωνο. Το διάδρομο του σαλονιού τον φαντάζεται σαν σκηνή. Και, ξαφνικά, η φωνή του ακούγεται πολύ καλύτερη απ’ ό,τι στην πραγματικότητα. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει.

Υπάρχουν και οι μέρες που ανοίγεις την ντουλάπα μόνο και μόνο για να δοκιμάσεις ρούχα που δεν έχεις σκοπό να φορέσεις πουθενά. «Κι αν αυτό το πουκάμισο πήγαινε με εκείνο το παντελόνι;» Δεν υπάρχει περίσταση. Υπάρχει μόνο η περιέργεια. Και κάπου ανάμεσα σε ένα τραγούδι και μια πρόβα μπροστά στον καθρέφτη, πιάνεις τον εαυτό σου να μιλάει μόνος του. Να σχολιάζει δυνατά. Να κάνει πρόβες για συζητήσεις που μάλλον δεν θα γίνουν ποτέ. Να θυμάται μια ατάκα από πριν τρεις μέρες και να σκέφτεται: «Αυτό έπρεπε να είχα πει!»

Το πιο αστείο όμως είναι ότι όλοι το κάνουμε. Απλώς κανείς δεν το παραδέχεται εύκολα. Γιατί όταν είμαστε μόνοι, δεν υπάρχει λόγος να είμαστε «σωστοί». Δεν υπάρχει κοινό. Δεν υπάρχει εικόνα να διατηρήσουμε. Δεν υπάρχει κανείς να μας πει ότι τραγουδάμε φάλτσα ή ότι χορεύουμε λες και είμαστε σε συναυλία ενώ κρατάμε ένα ξεσκονόπανο. Κι ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο. Για λίγη ώρα, δεν προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε κανέναν. Ούτε να φαινόμαστε πιο ψύχραιμοι. Πιο ώριμοι. Πιο οργανωμένοι. Είμαστε απλώς… εμείς. Με τις μικρές παραξενιές μας. Με τα γέλια που κάνουμε μόνοι μας όταν θυμόμαστε κάτι άσχετο. Με τους αυτοσχέδιους χορούς που δεν θα ανεβάζαμε ποτέ σε κανένα story. Και με εκείνη την ηρεμία που έρχεται όταν δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τον εαυτό σου σε κανέναν.

Ίσως τελικά η πιο ειλικρινής εκδοχή μας να μην εμφανίζεται στις μεγάλες στιγμές. Ίσως να εμφανίζεται ένα ήσυχο απόγευμα, όταν τραγουδάμε στην κουζίνα με μια κουτάλα στο χέρι και ξεχνάμε, έστω για λίγο, ότι υπάρχει ο υπόλοιπος κόσμος.

⸻

Υ.Γ.

Αν χορεύεις μόνος σου στο σαλόνι, κάνεις διαλόγους με τον εαυτό σου ή δίνεις συναυλίες μπροστά στον καθρέφτη… συγχαρητήρια. Μάλλον νιώθεις αρκετά άνετα για να είσαι ο εαυτός σου. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να χάσεις ποτέ.