Παρασκευή, 18:47.
Στο γραφείο είχαν μείνει ακόμη αναμμένα τα φώτα, εκείνο το άσπρο, άρρωστο φως που κάνει όλους τους ανθρώπους να μοιάζουν λίγο πιο κουρασμένοι απ’ όσο πραγματικά είναι.
Έκλεισε τον υπολογιστή χωρίς να κοιτάξει άλλη μία φορά τα email. Δεν είχε νόημα. Τη Δευτέρα θα ήταν πάλι εκεί. Τα email επίσης. Οι εκκρεμότητες επίσης. Οι άνθρωποι που μιλούσαν πολύ και έλεγαν λίγα, επίσης.
Τα χέρια του πονούσαν, ο αυχένας του είχε γίνει πέτρα και το κεφάλι του ήταν γεμάτο από εκείνον τον θόρυβο που δεν ακούγεται, αλλά μπορεί να σε εξαντλήσει περισσότερο κι από μηχανή εργοστασίου.
Ξαναέπαιζε μέσα του τις κουβέντες της ημέρας. Μια προσβολή ντυμένη αστείο. Ένα «λογικό» υπονοούμενο. Ένα «εγώ για το καλό σου το λέω». Ένα βλέμμα που κράτησε μισό δευτερόλεπτο περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Ένα «θα το συζητήσουμε τη Δευτέρα».
Πόσο παράξενο πράγμα η δουλειά. Μπορεί να τελειώσει στις έξι και να συνεχίσει μέσα στο κεφάλι σου μέχρι τα μεσάνυχτα.
Κατέβηκε τα σκαλιά και τότε το είδε απέναντι, στο πεζοδρόμιο. Το μπορντό Suzuki Jimny. Είκοσι έξι χρόνια στην πλάτη του. Το χρώμα του είχε αρχίσει να παραδίδεται στον ήλιο και το παλιό αυτοκόλλητο SPORT στο πλάι είχε ξεθωριάσει τόσο, που σχεδόν έπρεπε να θυμάσαι τι έγραφε για να το διαβάσεις.
Δεν ήταν εντυπωσιακό. Δεν είχε τεράστια λάστιχα, τέντες, συρτάρια αλουμινίου, δορυφορικό ίντερνετ και δεκαεπτά προβολείς στην οροφή. Δεν είχε τίποτα από αυτά που σήμερα θεωρούμε απαραίτητα για να πάμε κάπου και να φωτογραφηθούμε ότι πήγαμε.
Είχε έναν παλιό κινητήρα, ένα βοηθητικό κιβώτιο, τέσσερις τροχούς και βενζίνη. Αποδείχθηκε αρκετό.
Γύρισε το κλειδί και το Jimny γουργούρισε. Όχι όμορφα. Αληθινά.
Στο πίσω μέρος είχε ήδη φορτώσει από το προηγούμενο βράδυ όλη του την «περιουσία». Μια σκηνή από το Decathlon που είχε αγοράσει περίπου πενήντα ευρώ, ένα φουσκωτό στρώμα, έναν φακό κεφαλής, δυο-τρεις φτηνούς φακούς από τα Jumbo, ένα μικρό ψυγειάκι πάγου, δύο μπίρες, νερό, ένα δεύτερο μπλουζάκι και ένα βιβλίο.
Αυτό ήταν.
Αν του έλεγες ότι αυτά είναι overlanding, πιθανότατα θα γελούσε. Δεν τον ένοιαζε πώς λεγόταν. Ήξερε μόνο ότι ήθελε να φύγει. Όχι για πάντα. Για δύο νύχτες.
Μερικές φορές δύο νύχτες είναι αρκετές για να θυμηθείς ότι υπάρχεις.
Βγήκε στον δρόμο και η Αθήνα τον κράτησε για λίγο ακόμη αιχμάλωτο. Φανάρια, κόρνες, μηχανάκια, άνθρωποι βιαστικοί, πρόσωπα πίσω από παρμπρίζ. Όλοι κάπου πήγαιναν ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε.
Έβαλε μουσική χαμηλά, άνοιξε λίγο το παράθυρο και, όσο τα κτίρια αραίωναν, συνέβη κάτι παράξενο. Δεν λύθηκε κανένα από τα προβλήματά του. Απλώς άρχισαν να απομακρύνονται, σαν τα φώτα της πόλης στον καθρέφτη.
Αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που καταλαβαίνεις όταν αρχίζεις να φεύγεις: δεν χρειάζεται πάντοτε να λύσεις τη ζωή σου. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να δημιουργήσεις λίγη απόσταση από αυτήν.
Πέρασε το Λαύριο. Ο ήλιος είχε ήδη κατέβει αρκετά και έπρεπε να βιαστεί, αν ήθελε να προλάβει το τελευταίο φως.
Βρήκε τον χωματόδρομο που είχε σημειώσει πρόχειρα. Στην αρχή εύκολος, ύστερα πέτρες, μετά νεροφαγώματα και κάποια στιγμή μια κατηφόρα που τον έκανε να σταματήσει.
Κατέβηκε, την κοίταξε, ξαναμπήκε, έβαλε κοντές σχέσεις στο βοηθητικό. Το Jimny άλλαξε ήχο και άρχισε να κατεβαίνει αργά, πολύ αργά, πέτρα την πέτρα, σπιθαμή τη σπιθαμή.
Δεν υπήρχε κανείς να τον χειροκροτήσει, κανείς να του πει μπράβο, κανείς να κάνει like. Μόνο αυτός, το μικρό γερασμένο Suzuki και ένας δρόμος που γινόταν όλο και πιο στενός.
Και τότε, πίσω από την τελευταία στροφή, εμφανίστηκε η θάλασσα.
Σταμάτησε.
Μπροστά του βρισκόταν ένας μικρός κόλπος, σχεδόν κρυμμένος από τον κόσμο. Βράχια, χώμα, θάμνοι λυγισμένοι από τον αέρα και πιο πέρα το Αιγαίο να έχει πάρει εκείνο το βαθύ γαλάζιο που αποκτά λίγο πριν δύσει ο ήλιος.
Δεν υπήρχε reception. Δεν υπήρχε κράτηση. Δεν υπήρχε δωμάτιο. Δεν υπήρχε κανείς να τον ρωτήσει «με ποιο όνομα;».
Χαμογέλασε.
Με κανένα. Απόψε δεν χρειαζόταν όνομα.
Έστησε τη μικρή σκηνή. Ο αέρας ήταν δυνατός και τον παίδευε, το πανί χτυπούσε, έβρισε δύο φορές και μετά γέλασε μόνος του. Έβαλε επιπλέον πασαλάκια και μερικές πέτρες στα σημεία που τραβούσε ο αέρας.
Η σκηνή δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνες των περιοδικών. Ήταν λίγο στραβή. Αλλά στεκόταν. Και ήταν δική του.
Άνοιξε την πόρτα του Jimny. Τα καλύμματα των καθισμάτων ήταν από το Temu. Τα είχε παραγγείλει ένα βράδυ χαζεύοντας στο κινητό και πάνω τους ήταν τυπωμένος ένας τύπος με σανίδα του surf. Όταν τα είχε δει πρώτη φορά στη διαφήμιση, είχε γελάσει.
«Σιγά μην είμαι εγώ έτσι».
Τώρα στάθηκε για λίγο και τα κοίταξε. Το παλιό Jimny, τα ξεθωριασμένα πλαστικά, τη φτηνή σκηνή, τα βρώμικα παπούτσια του, τη θάλασσα και εκείνον τον τύπο πάνω στο κάλυμμα που κρατούσε τη σανίδα του.
Και για μία παράξενη στιγμή δεν του φάνηκε τόσο ξένος.
Δεν έκανε surf. Αλλά είχε καταλάβει κάτι από εκείνον. Την ιδέα.
Φύγε.
Όχι επειδή μισείς τη ζωή σου. Φύγε για λίγο, για να μπορέσεις να την κοιτάξεις από μακριά.
Πρόλαβε το ηλιοβασίλεμα. Για λίγα λεπτά ολόκληρος ο ορίζοντας έγινε πορτοκαλί. Κάθισε πάνω σε μια πέτρα, άνοιξε το μικρό ψυγειάκι και έβγαλε μία μπίρα.
Τσσσκ.
Ο ήχος από το κουτάκι ακούστηκε σχεδόν τελετουργικός. Πρώτη γουλιά. Κρύα.
Μπροστά του η θάλασσα. Πίσω του ένα αυτοκίνητο είκοσι έξι ετών. Δίπλα του μια σκηνή πενήντα ευρώ.
Στην τράπεζα δεν είχε γίνει πλουσιότερος. Στην καριέρα του δεν είχε προαχθεί. Κανένα από τα προβλήματά του δεν είχε εξαφανιστεί. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή ένιωθε πλουσιότερος από το πρωί.
Και τότε κατάλαβε πόσο παράλογα μετράμε μερικές φορές τον πλούτο.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αυτοκίνητα εκατό χιλιάδων ευρώ και δεν έχουν πού να πάνε. Άνθρωποι που έχουν σπίτια με θέα και δεν προλαβαίνουν να κοιτάξουν από το παράθυρο. Άνθρωποι που αγοράζουν πανάκριβα ρολόγια και δεν έχουν ούτε μία ώρα πραγματικά δική τους.
Κι αυτός είχε μπροστά του ένα ολόκληρο βράδυ. Δικό του.
Αυτό ήταν η πολυτέλειά του. Χρόνος που δεν ανήκε σε κανέναν άλλον.
Νύχτωσε. Άναψε τον φτηνό φακό, έφαγε κάτι πρόχειρο και ο αέρας δυνάμωσε. Τα κύματα έσκαγαν στα βράχια με εκείνον τον επαναλαμβανόμενο ήχο που, αν τον ακούσεις αρκετή ώρα, αρχίζει να καθαρίζει το κεφάλι.
Πήρε το βιβλίο από το αυτοκίνητο. «Άκου, Ανθρωπάκο!» του Βίλχελμ Ράιχ. Κάθισε έξω από τη σκηνή και άρχισε να ξεφυλλίζει.
Ο αέρας δεν τον άφηνε. Γύριζε μόνος του τις σελίδες, σαν να διάβαζε μαζί του κάποιος αόρατος.
Και ξαφνικά του φάνηκε ειρωνικό.
Ο ανθρωπάκος.
Ο μικρός άνθρωπος που φοβάται. Που σκύβει. Που ζητάει άδεια. Που καταπίνει την προσβολή. Που φοβάται να χάσει τη δουλειά. Που φοβάται να μιλήσει. Που φοβάται να φύγει. Που περιμένει όλη την εβδομάδα την Παρασκευή και όλη του τη ζωή τη σύνταξη.
Κοίταξε το σκοτάδι.
Δεν είχε γίνει ξαφνικά γενναίος. Τη Δευτέρα πιθανότατα θα ξαναγύριζε στο ίδιο γραφείο. Ο ίδιος προϊστάμενος θα ήταν εκεί. Οι ίδιες εκκρεμότητες. Οι ίδιοι λογαριασμοί. Η ίδια πραγματικότητα.
Αλλά κάτι είχε αλλάξει.
Είχε ανακαλύψει μια πόρτα. Μικρή. Φτηνή. Σχεδόν γελοία. Χωρούσε μέσα ένα παλιό Jimny, μια σκηνή των πενήντα ευρώ, ένα στρώμα, δυο μπίρες και έναν άνθρωπο κουρασμένο.
Αλλά ήταν πόρτα.
Και οδηγούσε έξω.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική επανάσταση του απλού ανθρώπου. Όχι να εγκαταλείψει τα πάντα. Δεν μπορούν όλοι. Και ίσως δεν χρειάζεται.
Η επανάσταση μπορεί να είναι πολύ μικρότερη. Να αρνηθείς να παραδώσεις ολόκληρο τον χρόνο σου. Να κρατήσεις ένα κομμάτι ζωής αδιαπραγμάτευτο. Ένα Σαββατοκύριακο. Έναν χωματόδρομο. Ένα βουνό. Μια παραλία. Μια σκηνή. Έναν καφέ στις έξι το πρωί, κοιτάζοντας έναν τόπο που δεν έχει διεύθυνση.
Δεν χρειάζεσαι Land Cruiser. Δεν χρειάζεσαι εξοπλισμό δέκα χιλιάδων ευρώ. Δεν χρειάζεται να μοιάζεις με εξερευνητή. Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις τη λέξη overlanding.
Χρειάζεσαι ένα όχημα που μπορεί να σε πάει κάπου, λίγο νερό, κάτι να φας, κάπου να κοιμηθείς, κοινή λογική, σεβασμό στη φύση και, το σημαντικότερο, να αποφασίσεις ότι δεν θα περιμένεις να γίνουν όλα τέλεια για να αρχίσεις να ζεις.
Γιατί δεν θα γίνουν.
Πάντα κάτι θα λείπει. Πάντα θα υπάρχει καλύτερη σκηνή, καλύτερο αυτοκίνητο, καλύτερο ψυγείο, καλύτερος μισθός, καλύτερη εποχή. Και αν περιμένεις αρκετά, μια μέρα θα έχεις επιτέλους όλα όσα χρειάζεσαι.
Εκτός από χρόνο.
Αργά τη νύχτα μπήκε στη σκηνή. Το φουσκωτό στρώμα δεν ήταν ιδιαίτερα άνετο. Ο αέρας κουνούσε το πανί πάνω από το κεφάλι του και κάπου έξω ακουγόταν το μεταλλικό τικ-τικ του Jimny, καθώς κρύωνε ο κινητήρας.
Έβαλε τα χέρια πίσω από το κεφάλι. Τα χέρια που λίγες ώρες πριν πονούσαν πάνω από ένα πληκτρολόγιο. Τώρα πονούσαν λίγο ακόμη. Αλλά δεν τον ένοιαζε.
Χαμογέλασε μέσα στο σκοτάδι.
Αύριο θα ξυπνούσε με το πρώτο φως, θα έφτιαχνε έναν άθλιο στιγμιαίο καφέ, θα μύριζε αλάτι, θα μάζευε τη σκηνή, θα έβαζε μπροστά το γερασμένο Suzuki και θα έψαχνε τον επόμενο δρόμο.
Γιατί αυτό που είχε βρει εκείνο το βράδυ δεν ήταν μια παραλία στο Σούνιο. Ήταν κάτι πολύ σημαντικότερο.
Είχε βρει την απόδειξη ότι η ζωή του δεν τελείωνε στην πόρτα του γραφείου.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο ψέμα που μας έμαθαν: ότι για να είσαι ελεύθερος πρέπει πρώτα να έχεις πολλά. Ίσως να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Μερικές φορές η ελευθερία χωράει σε ένα αυτοκίνητο είκοσι έξι ετών, σε μια σκηνή πενήντα ευρώ, σε ένα ψυγειάκι με πάγο, σε ένα βιβλίο που το ξεφυλλίζει ο αέρας και σε έναν κουρασμένο άνθρωπο που ένα απόγευμα Παρασκευής αποφάσισε, χωρίς να το ξέρει ακόμη, να κάνει τη μικρότερη και σημαντικότερη επανάσταση της ζωής του.
Να στρίψει το κλειδί.
Να βάλει πρώτη.
Και να φύγει.
Όχι από τη ζωή του.
Προς αυτήν.
Συντάκτης: Κπτ. Γιώργος Μπαρμπαρής
