Πολλοί οι άνθρωποι γύρω μας. Μαθαίνουμε να εφαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας ανάλογα με τον καθένα που συναναστρεφόμαστε. Μαθαίνουμε να φερόμαστε καλά. Να είμαστε σωστοί και να έχουμε καθαρές προθέσεις. Να προσπαθούμε να επικοινωνούμε όσα θέλουμε, όσα σκεφτόμαστε, όσα μας προβληματίζουν και όσα μας κρατάνε πίσω. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η ανταπόκριση που βρίσκουμε δεν είναι αυτή που περιμέναμε;
Οι περισσότεροι από εμάς, αν όχι και όλοι, έχουμε κάνει πίσω σε πράγματα που επιθυμήσαμε, για να μην ξεβολέψουμε κάποιον ή για να μην επηρεάσουμε την καθημερινότητα των κοντινών μας προσώπων. Άλλοι αφήσαμε πίσω μας μια νέα αρχή που είχαμε προ των πυλών, γιατί τα σχόλια των άλλων ήταν αποδυναμωτικά για την ψυχική μας κατάσταση εκείνη τη στιγμή.
Αξίζει τον κόπο; Να μη δίνεις την εκκίνηση σε κάτι που θέλεις, επειδή οι κοντινοί σου άνθρωποι δεν μπορούν να σταθούν δίπλα σου; Να μην προχωράς μπροστά, επειδή κάποιος άλλος δυσκολεύεται να αποδεχτεί τους λόγους που θες να το κάνεις; Να κρατάς πίσω τη δυναμική σου πλευρά και τα ταλέντα σου, γιατί οι δικοί σου άνθρωποι δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις προσδοκίες που έχεις από αυτούς; Τι; Δεν θέλεις να τους δεις να πέφτουν στα μάτια σου; Μα εσύ τους κρατάς. Και αυτούς. Πόσα θα κρατήσεις ακόμα ψηλά; Πόσες δυνάμεις θα σπαταλήσεις, για να μη χρειαστεί να κάνουν κάτι παραπάνω για εσένα;
Θα σου φυτευτεί μια ιδέα διαβάζοντας: «Γιατί όχι;». Έχει μεγάλη δυναμική, αν το αναλογιστεί κανείς. Είσαι τόσο γεμάτος προσδοκίες για τους άλλους, που ξέρεις πως δεν μπορούν να σε συναντήσουν εκεί που στέκεσαι και ακόμα επιλέγεις να τους παίρνεις μαζί σου. Επηρεάζονται οι επιλογές που καλείσαι να πάρεις για τη δική σου ποιότητα ζωής, με βάση το ποιος και αν μπορεί να αντεπεξέλθει. Σε τι; Στο να σε στηρίξει σε μια νέα αρχή; Να σου απλώσει το χέρι να σηκωθείς πιο σταθερός, αν πέσεις; Να σου δώσει μια συμβουλή που να μπορεί να σε βγάλει από ένα αδιέξοδο; Να είναι εκεί για σένα με όποιον τρόπο εσύ έχεις ανάγκη; Αυτά θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Δεν είσαι δέντρο. Δε χρειάζεται να ριζώσεις κάπου και να στέκεις βαρύς και ακίνητος, γιατί περιμένεις να σε ποτίσουν, όπως εσύ τους κάνεις σκιά και έχεις γίνει καταφύγιο για εκείνους. Ξέχασες να κοιτάς ψηλά και δεν βλέπεις πως δεν σε ποτίζουν άλλοι. Απλά περιμένεις τη βροχή. Και μένεις εκεί και κάνεις πίσω και είσαι απλά για τους άλλους, να τους στηρίζεις εσύ.
Όλα αυτά που περιμένεις από γύρω ξεχνάς ότι σου τα προσφέρεις εσύ ο ίδιος. Αναίμακτα, απεριόριστα, καθημερινά, από πάντα και για πάντα. Γιατί είσαι το πρώτο και βασικότερό σου καταφύγιο. Και αν δεν σε χτίσεις γερά για σένα, θα γκρεμίζεσαι με κάθε μελτέμι του Αυγούστου.
Κοίτα τα πράγματα από άλλη μεριά. Ο μόνος τρόπος να προχωράς στη ζωή σου είναι να μηδενίσεις τις προσδοκίες που έχεις από τον κόσμο. Μόνο έτσι θα ξεκινήσεις από την αρχή. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να θεμελιώσεις την ψυχική σου υγεία και ακεραιότητα. Οι άνθρωποι έχουν την τάση να μας απογοητεύουν, όταν τους έχουμε περισσότερο ανάγκη. Αυτό που θες να κάνεις, κάν’ το. Όποιος μπορεί, θα βρει τρόπο να παραμείνει δίπλα σου. Όποιος θέλει, θα περπατάει κοντά σου και θα χαμογελάει μαζί σου.
Άσε τους να πέσουν. Μην κρατάς τη μάσκα που εσύ τους φόρεσες. Μην εθελοτυφλείς. Δες πόσο μακριά έχεις φτάσει με τόσα βαρίδια. Ήρθε η ώρα να τα αφήσεις κάτω αυτά. Δεν είναι δικά σου. Ο καθένας οφείλει να κουβαλάει το βάρος του. Αν χρειαστεί να σηκώσεις κάτι ξανά, φρόντισε να είναι και αυτός ο άλλος δίπλα. Να κρατάει κι εκείνος αυτό που μπορεί.
Μεγάλη παγίδα η προσδοκία. Σε πληγώνει και μόνο που υπάρχει. Αρκετά δεν έχεις να σε βασανίζουν; Βασανίσου, αλλά να είναι για σένα. Να είναι για να προχωρήσεις εκείνο το project. Να είναι για να φύγεις από αυτή τη μίζερη δουλειά. Να είναι να πεις το «ναι» σε εκείνο το μεγάλο ταξίδι που ονειρεύεσαι καιρό. Να είναι για να χτίσεις κάτι δικό σου από την αρχή. Να είναι για να κάνεις οικογένεια με τον άνθρωπό σου. Να είναι κυρίως για σένα, όμως, το βάσανο. Και για τους άλλους, όποιος μπορεί.
Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη
