Βρέθηκαν για λίγο.
Τόσο λίγο
που θα μπορούσε κανείς
να το πει σύμπτωση.
Κι όμως, μέσα σε εκείνες τις μέρες
πρόλαβαν να γνωρίσουν
ο ένας στον άλλον
όσα οι περισσότεροι κρύβουν
για χρόνια.
Μίλησαν πολύ.
Γέλασαν.
Σώπασαν χωρίς αμηχανία.
Και κάποια νύχτα
αγαπήθηκαν
με εκείνη την παράξενη βεβαιότητα
που έχουν οι άνθρωποι
όταν δε σκέφτονται ακόμη
το τέλος.
Ύστερα έφυγαν.
Όχι γιατί έλειπε η αγάπη.
Αυτό θα ήταν πιο εύκολο.
Έφυγαν γιατί καμιά φορά
η ζωή έχει άλλα σχέδια
για δυο ανθρώπους
που ταιριάζουν υπερβολικά.
Πέρασαν χρόνια.
Κι εκείνη η μικρή τους εποχή
έμεινε κάπου πίσω,
χωρίς ημερομηνία,
χωρίς εξήγηση.
Δεν ξαναβρέθηκαν.
Ίσως καλύτερα.
Γιατί αν συναντιόνταν τώρα,
θα έπρεπε να γνωρίσουν
όσα άλλαξαν.
Ενώ έτσι
έμειναν όπως ήταν
δύο άνθρωποι
που για μια φορά στη ζωή τους
δε χρειάστηκαν χρόνο
για να αγαπηθούν.
Και ίσως αυτό να είναι
μια από τις πιο παράξενες μορφές ευτυχίας
να σου δοθεί ένας άνθρωπος
για τόσο λίγο,
και παρ’όλα αυτά
να σου μείνει
για πάντα.
Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου
