Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο στις ανθρώπινες σχέσεις: μπορεί να σου φερθεί κάποιος απαράδεκτα, να σε πληγώσει, να εξαφανιστεί, να σε αφήσει με ένα τεράστιο «γιατί;» να αιωρείται πάνω από το κεφάλι σου και μετά… να αρχίσει να σε αποφεύγει. Ναι! Καλά άκουσες!
Εκείνος σου φέρθηκε άσχημα κι εκείνος νιώθει άβολα όταν σε βλέπει. Κάτι δεν κολλάει, θα μου πεις. Κι όμως, κολλάει μια χαρά. Είναι από εκείνες τις παράλογες συμπεριφορές που μόνο οι άνθρωποι μπορούμε να παράγουμε με τόση συνέπεια.
Ξαφνικά δεν έχει χρόνο. Δε σε πετυχαίνει ποτέ. Δεν απαντάει όπως πριν. Δεν προτείνει να βρεθείτε κι αν τύχει να συναντηθείτε, μπορεί να σε κοιτάξει για μισό δευτερόλεπτο και μετά να δείξει τεράστιο ενδιαφέρον για… το ταβάνι.
Και λες: «Μήπως τελικά εγώ έκανα κάτι;»
Όχι απαραίτητα. Μερικές φορές, απλώς έχεις γίνει ο άνθρωπος που του θυμίζει κάτι που δε θέλει να θυμάται. Και αυτό δεν είναι άλλο από τον εαυτό του, όπως φέρθηκε. Γιατί υπάρχει κάτι πολύ δύσκολο στην αυτογνωσία. Δεν είναι να καταλάβεις ότι ο άλλος πληγώθηκε. Είναι να καταλάβεις ότι εσύ τον πλήγωσες και μάλιστα χωρίς να μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο στον καιρό, στην πανσέληνο, στον ανάδρομο Ερμή ή στο «δεν ήμουν καλά εκείνη την περίοδο».
Έτσι, η αποφυγή γίνεται μια πολύ βολική λύση. Δε μιλάς, δεν εξηγείς, δε ζητάς συγγνώμη και, κυρίως, δε χρειάζεται να ακούσεις την άλλη πλευρά. Problem solved. Ή μάλλον… problem μεταφέρθηκε κάτω από το χαλί, αλλά ας μη χαλάσουμε τη διάθεση ούτε να αναλωνόμαστε με τέτοια θέματα.
Γιατί το να αντιμετωπίσεις έναν άνθρωπο που ξέρεις ότι αδίκησες απαιτεί θάρρος και αυτό είναι κάτι που δεν διαθέτουν όλοι σε επαρκή ποσότητα. Πρέπει να πεις «ναι, το έκανα». Πρέπει να αντέξεις το ενδεχόμενο να ακούσεις «με πλήγωσες». Πρέπει να δεχτείς ότι μπορεί να μην έχεις δίκιο και, το χειρότερο όλων, μπορεί να χρειαστεί να ζητήσεις συγγνώμη χωρίς να ακολουθήσει αμέσως το πολυπόθητο «δεν πειράζει».
Και εδώ είναι που αρκετοί προτιμούν την εξαφάνιση. Γιατί η συγγνώμη θέλει χαρακτήρα. Η αποφυγή θέλει απλώς πόδια. Βέβαια, ας είμαστε δίκαιοι. Δε σημαίνει κάθε αποφυγή ότι ο άλλος έχει τύψεις. Μην παίρνεις κάθε αμήχανο βλέμμα ως κρυφό βασανιστήριο συνείδησης! Μπορεί να μη θέλει επαφή. Μπορεί να έχει προχωρήσει. Μπορεί απλώς να είναι άνθρωπος που, όταν δυσκολεύουν τα πράγματα, πατάει το γνωστό κουμπί «εξαφανίζομαι».
Κι αυτό, από μόνο του, λέει αρκετά. Το σημαντικό είναι να μη μπεις στη διαδικασία να κυνηγήσεις τον άνθρωπο για να του αποδείξεις ότι σου φέρθηκε άσχημα. Δεν χρειάζεται να του κάνεις παρουσίαση PowerPoint με τα περιστατικά, ημερομηνίες, screenshots και υποσημειώσεις. Το ξέρεις εσύ. Και, αν είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, πιθανότατα το ξέρει κι εκείνος.
Και κάπου εδώ έρχεται το πιο δύσκολο κομμάτι: να αποδεχτείς ότι μπορεί να μην πάρεις ποτέ τη συγγνώμη που περίμενες. Γιατί η δικαίωση δεν έρχεται πάντα με ένα μήνυμα που γράφει «έκανα λάθος». Μερικές φορές έρχεται με τη δική σου ηρεμία. Με το να σταματήσεις να περιμένεις. Με το να μη χρειάζεσαι πλέον τον άλλον να αναγνωρίσει αυτό που έζησες, για να ξέρεις ότι το έζησες.
Και τότε συμβαίνει κάτι σχεδόν ειρωνικό. Ενώ εκείνος σε αποφεύγει επειδή δεν θέλει να αντιμετωπίσει την αμηχανία, εσύ κάποια στιγμή σταματάς να τον αναζητάς επειδή απλώς… δεν σε ενδιαφέρει πια. Όχι από εκδίκηση. Από χόρταση. Έχεις χορτάσει εξηγήσεις που δεν ήρθαν, συμπεριφορές που δεν κατάλαβες, ανθρώπους που ήθελαν να έχουν πρόσβαση σε σένα, αλλά όχι και την ευθύνη που συνοδεύει αυτή την πρόσβαση. Και τότε καταλαβαίνεις κάτι πολύ απλό: το ότι κάποιος σε αποφεύγει αφού σου φέρθηκε άσχημα δεν είναι πάντα ένδειξη ότι δεν τον νοιάζει. Μπορεί να είναι ένδειξη ότι δεν αντέχει να σε κοιτάξει στα μάτια. Μπορεί, όμως, και να μην είναι τίποτα από όλα αυτά. Και ξέρεις κάτι; Δεν χρειάζεται πλέον να το λύσεις.
Γιατί κάποια στιγμή σταματάς να ψάχνεις τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι του άλλου και αρχίζεις να κοιτάς τι συμβαίνει μέσα στο δικό σου. Κι αν εκεί υπάρχει ησυχία, τότε έχεις ήδη πάρει την απάντησή σου. Άσε, λοιπόν, τον άλλον να αποφεύγει. Εσύ δεν χρειάζεται ούτε να κρυφτείς ούτε να τρέξεις από πίσω του. Στην τελική, αν κάποιος χρειάζεται να απομακρυνθεί για να μην αντιμετωπίσει αυτό που έκανε, ίσως η απόσταση να είναι τελικά το πιο ειλικρινές πράγμα που μπορεί να σου προσφέρει.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
