Ίσως τελικά
να μην ήρθαμε για να μείνουμε.
Ίσως η ζωή
να είναι ένας τόπος προσωρινός,
ένα δωμάτιο που μας παραχωρήθηκε
για όσο κρατά η νύχτα.
Γι’ αυτό και τίποτε
δε μένει πραγματικά δικό μας.
Ούτε το σπίτι,
ούτε οι άνθρωποι,
ούτε ακόμη κι εκείνο το σώμα
που κάποτε κοιτάζουμε στον καθρέφτη
και το λέμε εγώ.
Περνάμε.
Μαθαίνουμε τα ονόματα των δρόμων,
ερωτευόμαστε,
κάνουμε φίλους,
χάνουμε ανθρώπους,
ξανασηκωνόμαστε.
Και μέσα σε όλα αυτά
ξεχνάμε για λίγο
πως είμαστε περαστικοί.
Ίσως γι’ αυτό αγαπάμε τόσο.
Γιατί, κάπου βαθιά,
γνωρίζουμε πως κάθε αγκαλιά
έχει μέσα της έναν αποχαιρετισμό
που ακόμη δεν ειπώθηκε.
Κι όμως αγαπάμε.
Μαθαίνουμε.
Γελάμε σε τραπέζια
που κάποτε θα αδειάσουν,
περπατάμε σε δρόμους
που κάποτε θα περπατήσουν άλλοι,
κοιτάζουμε τη θάλασσα
χωρίς να ξέρουμε
αν την είδαμε για πρώτη
ή για τελευταία φορά.
Και ίσως αυτό
να είναι όλο το μάθημα.
Να ζήσεις καλά
ενώ ξέρεις πως θα φύγεις.
Να αγαπήσεις
χωρίς να απαιτήσεις αιωνιότητα.
Να μάθεις όσα μπορείς
χωρίς να περιμένεις
να τα καταλάβεις όλα.
Και όταν έρθει η ώρα,
να αφήσεις πίσω σου
ό,τι δεν μπορεί να ταξιδέψει.
Συντάκτης: Στάθης Αναστασίου
