Μέσα στα μάτια σου
τα μεγαλύτερα ταξίδια μου.
Κι όσο πιο πολύ με αγαπούσες,
τόσο πιο μακρινά γινόντουσαν κι αυτά.
Με άφηνες να αφήνομαι,
κι αυτό μόνο ελευθερία μπορεί
κανείς να το βαφτίσει.
Τα μάτια σου.
Αυτές οι άγιες πύλες προς την ψυχή σου
που δε με κλείδωσαν ούτε μια στιγμή απ’ έξω.
Ίσως, γιατί σου άρεζε να περιφέρομαι
σαν νύμφη μέσα τους,
να τάζω ηδονή κι ευαισθησία.
Υπέροχο μέρος να κατοικώ.
Μέσα στα μάτια σου.
Κι εγώ θαρρείς σαν ορφανό,
ποτέ δεν ονειρεύτηκα ένα τέτοιο
πιο φωτεινό
ν’ απλώνομαι.
Συντάκτης: Αθηνά Τσάνταλη
