Ένα σπίτι μπορεί να βλέπει μέχρι τη θάλασσα και οι άνθρωποί του να μην αντέχουν να κοιταχτούν μεταξύ τους.
Ο Ρίτσος ζήλεψε τα μεγάλα παράθυρα, όχι τα μεγάλα σπίτια. Ίσως γιατί το μέγεθος ενός σπιτιού λέει πόσα μπορείς να αποκτήσεις. Το παράθυρό του λέει πόσα είσαι ακόμη πρόθυμος να δεις. Κι είναι από εκείνες τις φράσεις που σε κάνουν να κοιτάξεις αλλιώς ακόμη και το σπίτι στο οποίο ζεις. Να αναρωτηθείς πόσο χώρο πιάνουν τα πράγματά σου και πόσο αφήνεις για όσα θέλεις πραγματικά.
Έχουμε μάθει να μετράμε την επιτυχία σε τετραγωνικά. Μεγαλύτερο σπίτι, μεγαλύτερο σαλόνι, μια τραπεζαρία για ανθρώπους που όλο λέμε να καλέσουμε. Και κάποια στιγμή βρίσκεσαι να καθαρίζεις ένα δωμάτιο στο οποίο δεν κάθεται ποτέ κανείς. Το απέκτησες για να χωρέσει η ζωή σου και τελικά μπήκες εσύ πιο σπάνια μέσα της.
Υπάρχουν σπίτια με τρεις ορόφους και μια συζήτηση που δεν μπορεί να ανέβει ούτε τη σκάλα. Ζευγάρια που κοιμούνται σε τεράστια κρεβάτια χωρίς να διασχίζουν την απόσταση ανάμεσά τους. Τραπέζια στρωμένα άψογα, όπου όλοι ξέρουν πότε να πουν «ευχαριστώ», αλλά κανείς δεν ξέρει πώς να πει «δεν είμαι καλά». Μπορείς να έχεις χώρο για τα πάντα και να μη βρίσκεις μια γωνιά να είσαι ο εαυτός σου.
Το παράθυρο, πάλι, δεν σου χαρίζει άλλο ένα δωμάτιο. Σου θυμίζει ότι υπάρχει κόσμος έξω από το δικό σου. Ότι ο άνθρωπος που αγαπάς δεν είναι κτήμα σου. Ότι η ζωή δεν τελειώνει στα πράγματα που κατάφερες να αγοράσεις. Μπορείς να σηκώσεις το βλέμμα από τη λίστα με όσα λείπουν και να δεις τι συμβαίνει ήδη μπροστά σου.
Δεν είναι ύμνος στη φτώχεια αυτό. Όποιος έχει στριμωχτεί σε ένα μικρό σπίτι ξέρει πόσο πολύτιμος είναι ο χώρος, η άνεση, η ασφάλεια. Μακάρι να τα έχουμε όλοι. Το ερώτημα αρχίζει όταν τα αποκτάς και συνεχίζεις να ζεις σαν να σου λείπει μονίμως το επόμενο. Όταν το σπίτι μεγαλώνει, αλλά εσύ δεν τολμάς να ανοίξεις ούτε μία κουβέντα που μπορεί να ταράξει την ησυχία του.
Ξέρω ανθρώπους που θαμπώνουν μόλις μπουν σε ένα σπίτι. Μετρούν με το μάτι την κουζίνα, το μπαλκόνι, τη θέα. Δεν προσέχουν όμως αν αυτός που τους άνοιξε την πόρτα χαμογέλασε αληθινά ή αν απλώς έκανε χώρο να περάσουν. Καμιά φορά το πιο ακριβό αντικείμενο μέσα στο δωμάτιο είναι όλα όσα πληρώθηκαν για να μη φανεί μια δυστυχία.
Και ξέρω σπίτια μικρά όπου ανοίγεις το παράθυρο και κάποιος έρχεται δίπλα σου, χωρίς να χρειαστεί να του εξηγήσεις γιατί σώπασες. Χωράνε δύο καρέκλες, ένα τασάκι, τα πόδια που ακουμπούν το ένα το άλλο κάτω από το τραπέζι. Δεν γίνονται όμορφα επειδή τους λείπουν πράγματα. Γίνονται όμορφα επειδή οι άνθρωποί τους κοιτάζουν και προς τα έξω και ο ένας τον άλλον.
Ίσως τελικά η θέα να μην είναι αυτό που αντικρίζεις όταν ανοίγεις το παράθυρο. Είναι αυτό που σου επιτρέπεται να δεις όταν κλείνει πίσω σου η πόρτα. Αν εκεί μέσα μπορείς να μιλήσεις, να αλλάξεις γνώμη, να γελάσεις δυνατά, να μη μικρύνεις για να χωρέσεις, τότε το σπίτι σου έχει παράθυρα, όσα τετραγωνικά κι αν γράφει το συμβόλαιο.
Μπορεί ένα σπίτι να έχει την καλύτερη θέα της πόλης. Αν μέσα του κανείς δεν κοιτάζει κανέναν, τα παράθυρα είναι απλώς ακριβά τζάμια.
Συντάκτης: Virtual Unreality
