Με την επιστροφή στα θρανία, έρχεται μαζί και το πιο κρίσιμο, το πιο πολυσυζητημένο, το απόλυτο θέμα της σεζόν: ποιος θα αναλάβει φέτος την τάξη; Πριν ακόμα η νέα δασκάλα ή ο νέος δάσκαλος προλάβει να πατήσει πόδι στην αίθουσα, να συστηθεί στα παιδιά και να αφήσει την τσάντα στην καρέκλα, ένας ολόκληρος μηχανισμός κατασκοπείας και αξιολόγησης έχει ήδη τεθεί σε λειτουργία. Η «ιερά εξέταση» των γονιών δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις μυστικές υπηρεσίες.
Φάση 1η: Η ψηφιακή αναγνώριση
Το όνομα ανακοινώνεται. Μέσα σε 0,4 δευτερόλεπτα, το Viber παίρνει φωτιά: «Ξέρει κανείς την κυρία Μαρία;», «Τον κύριο Αλέξη τον είχε κανένα παιδί πέρυσι;».
Ακολουθεί το εξονυχιστικό σκανάρισμα. Facebook, Instagram, LinkedIn, μέχρι και παλιές αναρτήσεις σε εκπαιδευτικά blogs επιστρατεύονται. «Έχει μόνο τρία χρόνια προϋπηρεσία, θα βγει άκρη με τα δικά μας;», «Ανεβάζει συνέχεια εκπαιδευτικές δραστηριότητες, λες να έχουμε κατασκευές κάθε Σαββατοκύριακο;», «Δε βρίσκω κανένα προφίλ. Τίποτα. Ούτε μία φωτογραφία». Το τελευταίο, φυσικά, αντιμετωπίζεται σαν εύρημα που απαιτεί περαιτέρω έρευνα. Κάθε ανάρτηση, κάθε caption αναλύεται με τη σπουδαιότητα επιστημονικής μελέτης.
Φάση 2η: Το «meeting» έξω από τα κάγκελα
Ο αγιασμός και οι πρώτες μέρες παραλαβής των παιδιών είναι το πραγματικό πεδίο μάχης. Οι γονείς σχηματίζουν πηγαδάκια έξω από τη σχολική αυλή. Τα βλέμματα είναι καρφωμένα στην είσοδο.
Πώς γίνεται η υποδοχή των παιδιών; Υπάρχει χαμόγελο; Η «καλημέρα» ακούστηκε εγκάρδια ή είχε μια υποψία «μη μου μιλάτε πρωί πρωί»; Δόθηκε χρόνος στο παιδί που δυσκολεύτηκε να αποχωριστεί τους γονείς του; Κάθε λεπτομέρεια καταγράφεται. Αν κάποιος γονιός τύχει να έχει μεγαλύτερο παιδί που γνωρίζει ήδη τη δασκάλα ή τον δάσκαλο, μετατρέπεται αμέσως στο πρόσωπο της ημέρας. Οι υπόλοιποι συγκεντρώνονται γύρω του σαν να αποκαλύπτει κρατικά μυστικά.
Φάση 3η: Η ανάκριση στο σπίτι
Όταν το παιδί γυρίζει στο σπίτι, το μεσημεριανό φαγητό μετατρέπεται σε ανακριτική διαδικασία: «Πώς περάσατε στην τάξη;», «Ακούστηκαν καθόλου φωνές;», «Έχετε πολλά για το σπίτι;», «Όταν ζήτησες βοήθεια, τι έγινε;».
Το παιδί, που το μόνο που το νοιάζει είναι αν θα προλάβει να παίξει, απαντάει με ένα ξερό «καλά», αφήνοντας τους γονείς να αποκωδικοποιήσουν τη λέξη σε εκατό διαφορετικά σενάρια.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Πίσω από την υπερβολή, το άγχος και τα ατελείωτα μηνύματα στις ομαδικές, συχνά κρύβεται η ίδια γονεϊκή αγωνία: θα είναι καλά το παιδί μας; Εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας σε έναν άνθρωπο που μέχρι χθες δεν γνωρίζαμε. Θέλουμε να ξέρουμε ότι στο σχολείο θα νιώθουν ασφάλεια, ότι θα βρίσκουν κατανόηση, ότι κάποιος θα προσέξει τα χαρίσματά τους και θα τα στηρίξει όταν δυσκολευτούν.
Το αστείο της υπόθεσης; Ύστερα από μερικές εβδομάδες, οι αρχικές επιφυλάξεις συχνά ξεχνιούνται. Τα παιδιά γυρίζουν στο σπίτι λέγοντας «η κυρία είπε έτσι» και «ο κύριος μας έδειξε αλλιώς», κι εμείς ανακαλύπτουμε ότι στο σπίτι υπάρχει πλέον μια νέα αυθεντία. Μπορεί να λέμε κάτι δέκα φορές χωρίς αποτέλεσμα, αλλά αν ειπώθηκε στην τάξη, τελείωσε. Ισχύει.
Γι’ αυτό, ας ανασάνουμε βαθιά. Ας δώσουμε χρόνο στα παιδιά και στους εκπαιδευτικούς να γνωριστούν, ας κρατήσουμε ανοιχτή την επικοινωνία και ας μη βγάλουμε πόρισμα από ένα προφίλ ή μια βιαστική καλημέρα. Θα χρειαστούμε δυνάμεις και για το διάβασμα της Ιστορίας το απόγευμα!
Συντάκτης: Κατερίνα Γεωργίου
