Κι εκεί που σκρολάρεις αμέριμνα, ξαφνικά βλέπεις τον τοπικό σου υδραυλικό να κάνει «Get Ready With Me» (GRWM) την ώρα που διαλέγει κάλτσες, εξηγώντας παράλληλα γιατί το λαστιχάκι στο καζανάκι θέλει αλλαγή. Λίγο πιο κάτω, η αγαπημένη σου ζαχαροπλάστης κλαίει σε 1080p ανάλυση επειδή της κάηκε το σουφλέ, ενώ ένας graphic designer κάνει αισθητικό vlog με θέμα: «Πώς φτιάχνω τον καφέ μου όταν νιώθω συναισθηματικά κενός».
Καλώς ήρθατε στον μαγικό κόσμο των προσωποποιημένων επιχειρήσεων. Στον αιώνα του αλγορίθμου, αν έχεις μια μικρή επιχείρηση, ένα e-shop ή προσφέρεις μια υπηρεσία, το να φτιάχνεις απλώς καλά προϊόντα θεωρείται ντεμοντέ. Τώρα πρέπει να είσαι παράλληλα: Ηθοποιός, Σκηνοθέτης, Καθημερινός vlogger, Reality star σε παραγωγή του εαυτού σου.
Το ερώτημα όμως που βασανίζει κάθε σοβαρό επαγγελματία εκεί έξω είναι ένα: Γιατί, βρε παιδιά, πρέπει να δείξω τι τρώω, πώς ξυπνάω και πώς μαλώνω με το γάτο μου για να πουλήσω δύο κεριά αρωματοθεραπείας;
Οι ειδικοί του marketing λένε ότι «οι άνθρωποι αγοράζουν από ανθρώπους, όχι από εταιρείες». Κάτι που ακούγεται πολύ όμορφο και ρομαντικό, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι για να πουλήσεις ένα χειροποίητο βραχιόλι, πρέπει πρώτα να ανεβάσεις story με την πεθερά σου να σου κριτικάρει το παστίτσιο.
Η λογική είναι απλή:
-Δείχνεις το πρόσωπό σου: Ο πελάτης νιώθει ότι σε ξέρει.
-Δείχνεις τα λάθη σου: Δείχνεις «αυθεντικός».
-Δείχνεις τη ζωή σου: Ο πελάτης αποκτά συναισθηματικό δέσιμο μαζί σου.
Αποτέλεσμα: Αντί να αγοράσει από τον πολυεθνικό κολοσσό, αγοράζει από εσένα, γιατί «κρίμα είναι το παιδί, προσπαθεί, είδαμε και πόσο ταλαιπωρήθηκε στη ΔΕΗ σήμερα».
Το πρόβλημα ξεκινά όταν τα όρια γίνονται πιο θολά κι από το τζάμι του μπάνιου μετά από θερμόνωση.Παλιά: Έφτιαχνες μια ιστοσελίδα, έβαζες φωτογραφίες των προϊόντων, τιμές, ένα τηλέφωνο κι όποιος ήθελε έπαιρνε. Σήμερα: Αν δεν κάνεις dance challenge στο TikTok κρατώντας το νέο σου σαμπουάν, θεωρείσαι εξαφανισμένος από την αγορά.
Φτάνεις λοιπόν στο σημείο να αναρωτιέσαι αν πουλάς τις υπηρεσίες σου ή αν πουλάς την καθημερινή σου επιβίωση. Αν μια μέρα δεν ανεβάσεις story την ώρα που πίνεις τον πρώτο καφέ της ημέρας λέγοντας «Καλημέρα παρέα, πάμε δυναμικά!», ο αλγόριθμος σε τιμωρεί στέλνοντάς σε στο ψηφιακό μπουντρούμι, κι οι πελάτες νομίζουν ότι έκλεισες το μαγαζί.
Πρέπει τελικά να τα δείχνουμε όλα; Η απάντηση είναι: Όχι, ευτυχώς δε χρειάζεται να γίνουμε όλοι Kardashians της μικρομεσαίας επιχείρησης. Η ουσία του να βάζεις «πρόσωπο» στην επιχείρησή σου δε σημαίνει ότι πρέπει να κάνεις livestream την ώρα που μαγειρεύεις φακές.
Δείξε την προετοιμασία, όχι το δράμα: Στον κόσμο αρέσει να βλέπει τη διαδικασία (το λεγόμενο Behind the Scenes). Πώς συσκευάζεις μια παραγγελία, πώς διαλέγεις τα υλικά σου, ποιο είναι το μεράκι σου.
Βάλε όρια: Μπορείς να είσαι προσβάσιμος και φιλικός χωρίς να αναλύεις τα ψυχολογικά σου. Το κοινό θέλει να ξέρει ποιες είναι οι αξίες σου, όχι τι ώρα κοιμήθηκες χθες.
Η αυθεντικότητα δεν εκβιάζεται: Αν δεν σου ταιριάζει να χορεύεις μπροστά στην κάμερα, μην το κάνεις. Φαίνεται. Και πιστέψτε μας, δεν υπάρχει τίποτα πιο αμήχανο από κάποιον που προσπαθεί απεγνωσμένα να φανεί «αυθόρμητος».
Η εποχή λοιπόν απαιτεί να βγούμε λίγο από το καβούκι μας. Ο κόσμος κουράστηκε από τις απρόσωπες πολυεθνικές και ψάχνει την ανθρώπινη επαφή, το χαμόγελο και την ιστορία πίσω από κάθε προϊόν. Αλλά θυμήσου: Δε χρειάζεται να πουλήσεις την ιδιωτικότητά σου για να πουλήσεις τη δουλειά σου. Δείξε το πάθος σου, δείξε το χαμόγελό σου, δείξε τη δουλειά σου. Κι αν κάποια μέρα απλά θέλεις να πιεις τον καφέ σου στην ησυχία σου χωρίς να τον βγάλεις φωτογραφία… πιε τον! Η επιχείρησή σου δε θα καταρεύσει — μπορεί απλά να εκτιμήσεις λίγο παραπάνω τη στιγμή.
Συντάκτης: Κατερίνα Γεωργίου
