Η Ελένη Βαλαβάνη μιλάει για τον εθισμό στον πόνο. Δες όλο το άρθρο εδώ!

%ce%b4%cf%86%ce%b3%ce%b7

Όταν εσύ δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θα παραγγείλετε πίτσα ή σουβλάκι, υπάρχει εκείνος ο άνθρωπος με τη σταθερή φωνή που ξέρει πραγματικά τι θέλει και μπορεί να πάρει αποφάσεις. Την ημέρα που έπρεπε να διαλέξεις σε ποιο ραντεβού θα πας και ποιο θα ακυρώσεις, για εκείνη τη συνέντευξη στη δουλειά που δεν μπορούσες να αποφασίσεις αν σε ενδιαφέρει τελικά, υπήρχε ο άνθρωπος που σου δίνει τη λύση. Τη λύση που χρειάζεσαι εσύ όμως κι όχι εκείνος που τυχαίνει να έχει περισσότερη πυγμή όταν βρίσκεται ανάμεσα σε πολλές επιλογές.

Όταν είσαι ανάμεσα σε δύο επιλογές, γοητεύεσαι από τον άνθρωπο που μπορεί να σε βοηθήσει να επιλέξεις αυτήν τη μία επιλογή. Εκείνον τον άνθρωπο που θα σε βοηθήσει να διαλέξεις, να βγεις από το δίλημμα που σε βασανίζει, ακόμα και για το αν η μπουγάτσα σου θα έχει τυρί ή κρέμα κι όχι από εκείνον που θα ΄ρθει για να σου θυμίσει ότι είναι πολύ νόστιμη και αυτή με τον κιμά. Όταν έχεις στο μυαλό σου εκατό σκέψεις το δευτερόλεπτο, γοητεύεσαι από τους ανθρώπους που σου κάνουν τη ζωή πιο εύκολη, μπορούν να αποφασίσουν και να σκεφτούν για σένα χωρίς να σου δώσουν ακόμα άλλες τρεις επιλογές και να μπερδευτείς περισσότερο, αυτό μπορούσες να το κάνεις και μόνος σου!

Έτσι συμβαίνει και με τις ανθρώπινες σχέσεις ερωτικής φύσεως. Εκείνοι που χάνονται μέσα σε διλήμματα, πνίγονται σε μία κουταλιά νερό, έχουν συνεχώς απορίες και δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις, έλκονται από εκείνους που έχουν λύσεις, ιδέες κι ένα δρόμο να τους δείξουν για όλες τις καταστάσεις. Όταν το μυαλό σού παίζει περίεργα παιχνίδια, γεμίζει το σκληρό δίσκο με δεδομένα, θέλεις εκείνο το μαγικό αλγόριθμο που θα ξεκαθαρίσει το τοπίο και θα σου δώσει τη λύση που πραγματικά χρειάζεσαι και να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση.

Σημαντική σημείωση και ιδιαίτερη προσοχή στο γεγονός ότι εμείς που αναλύουμε τα πάντα και χαωνόμαστε ανάμεσα στις διαθέσιμες επιλογές, δε χρειαζόμαστε εκείνους που επιβάλλουν απόψεις, που προσπαθούν να ταυτίσουν τις δικές τους επιθυμίες με τις δικές μας. Δεν μπορούν να μας λύσουν την εξίσωση εκείνοι που αποφασίζουν και διατάζουν, δεν προκαλεί καμία έλξη αυτό. Η γοητεία προκύπτει από αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται στη θέση σου, συναισθάνονται τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα θέλω σου, μπορούν να σκεφτούν τι θα σου άρεσε περισσότερο, τι θα σε βόλευε, τι θα σου ταίριαζε πιο πολύ και μετά σε βοηθούν στην απόφαση έχοντας εσένα ως βασικό πρωταγωνιστή κι όχι τα δικά τους «θέλω».

Σε γοητεύει εκείνος που σε βγάζει από τα αδιέξοδά σου, που βρίσκει πάντα ένα δρόμο που εσύ δε βλέπεις. Όταν δυσκολεύεσαι και πολλές σκέψεις χορεύουν ταυτόχρονα στο μυαλό σου, η κάθε μία σε διαφορετικό ρυθμό, είναι ωραίο ο άνθρωπός σου να βρίσκει την άκρη του νήματος και να σε οδηγεί στην έξοδο από το λαβύρινθο του μυαλού σου. Πώς να μην γοητευτείς από εκείνο το άτομο που όταν χανόσουν μέσα στις δυσκολίες σου, σού χάριζε ευκολίες, που στα σκοτάδια έβρισκε λίγο φως για να σου δείξει ένα δρόμο, που είχε δύο χέρια απλωμένα για σένα σε όλα;

Οι άνθρωποι που υπεραναλύουν τα πάντα συνήθως δεν το κάνουν επίτηδες, δεν πασχίζουν να βρουν ελεύθερο χρόνο για να αναλύσουν κάθε κίνηση, κουβέντα, κάθε πρόβλημα, αυτό συμβαίνει αυτόματα στο κεφάλι τους χωρίς να το καλέσουν. Το μυαλό είναι έτσι συντονισμένο που δέχεται πολλές σκέψεις και τις αναλύει ενδελεχώς. Πολλές φορές βέβαια όλη αυτή η διαδικασία τούς βγαίνει σε καλό, αλλά υπάρχουν και πάρα πολλές φορές που θα ήθελαν να είχαν απαλλαγεί από αυτή. Μπορεί να τους έχει σώσει αυτή η ανάλυση, να έχουν προλάβει καταστάσεις, αλλά γίνεται και κουραστική. Πώς να μην έλκονται λοιπόν από εκείνους που κάνουν απλές σκέψεις, που δε σκέφτονται όλα τα πιθανά σενάρια, δε φτιάχνουν φανταστικούς διαλόγους, δεν προετοιμάζονται για όλες τις κινήσεις του άλλου και είναι περισσότερο αυθόρμητοι και χαλαροί; Πώς να μην «τα χάνουν» μπροστά σε εκείνους που προσφέρουν μία επιλογή εύκολη και απλή, χωρίς το άγχος για το τι πρόκειται να συμβεί αργότερα;

Και συνεχίζω να σε ρωτάω τώρα που πήρα φόρα, πώς να μην σε παρασύρει η αποφασιστικότητα εκείνου που κοιτάζει στα μάτια το παρόν, χωρίς κλεφτές ματιές στο μέλλον ενώ σέρνει το παρελθόν; Εκείνοι που βρίσκουν το φως, γίνονται δρόμος, γίνονται φάρος για να προειδοποιήσουν, σε βελτιώνουν, σε εμπνέουν, αποφασίζουν μαζί σου όταν εσύ είσαι αδύναμος μπροστά τις επιλογές σου. Δε θέλεις να αντικαταστήσουν τη δική σου βούληση, αλλά να ‘ρθουν στη θέση σου. Εύκολα μπορεί να πέσεις στην παγίδα τους, να γίνεις η μαριονέτα στα χέρια μίας ισχυρής προσωπικότητας, γι’ αυτό χρειάζεται να μη χάσεις τη δική σου δυναμικότητα.

Είναι ωραίο να μπορείς να μάθεις πράγματα από τον άλλον, να σκέφτεσαι πιο απλά, να μην πνίγεσαι στις επιλογές σου, να μην αναλώνεσαι σε όσα μπορεί να συμβούν ή μπορεί να χάσεις. Σε βοηθούν να αποφασίζεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις, να χαίρεσαι το τώρα ό,τι και να σου φέρει. Οι άνθρωποι που αναλύουν τα πάντα έχουν την τάση να χάνουν τη στιγμή, να σκέφτονται τι έγινε χθες και φτάσαμε στο σημερινό δίλημμα και τι θα γίνει αύριο με την επιλογή τους ή μήπως τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα αν επέλεγαν το άλλο. Αν λοιπόν έχεις μία λύση για όλα, ξέρεις πόσο γοητευτικός είσαι ήδη;

Συντάκτης: Ελεάννα Μαυροπούλου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου