Πολλοί άνθρωποι περνούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους κυνηγώντας πράγματα που πιστεύουν ότι θα τους γεμίσουν. Χρήματα, αναγνώριση, επιτυχίες, επιβεβαίωση, ανθρώπους που θα τους αγαπήσουν ή θα τους θαυμάσουν. Κι όμως, όσο περισσότερα αποκτούν, τόσο συχνότερα νιώθουν πως κάτι λείπει. Σαν να υπάρχει ένα κενό που δεν κλείνει ποτέ. Ίσως γιατί ψάχνουν να γεμίσουν την καρδιά τους με το να παίρνουν, ενώ η αλήθεια βρίσκεται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση.
Κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι η καρδιά δε γεμίζει όταν μαζεύεις. Γεμίζει όταν δίνεις.
Και δε μιλάμε μόνο για χρήματα ή υλικά αγαθά. Μιλάμε για χρόνο, για προσοχή, για ενδιαφέρον, για κατανόηση, για μια καλή κουβέντα, για μια αγκαλιά, για μια πράξη καλοσύνης που δεν περιμένει αντάλλαγμα. Μιλάμε για όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που πολλές φορές θεωρούνται ασήμαντα, αλλά έχουν τη δύναμη να αλλάξουν τη μέρα ή ακόμη και τη ζωή ενός ανθρώπου.
Ίσως να έχεις παρατηρήσει ότι οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι είναι συχνά εκείνοι που μετρούν συνεχώς τι παίρνουν από τους άλλους. Αναρωτιούνται αν τους εκτίμησαν αρκετά, αν τους έδωσαν όσα άξιζαν, αν ανταποδόθηκαν οι προσπάθειές τους. Η προσοχή τους είναι στραμμένη μόνιμα προς τα έξω, περιμένοντας κάτι να έρθει και να καλύψει τις ελλείψεις τους.
Όμως η αίσθηση της πληρότητας δεν γεννιέται από την αναμονή. Γεννιέται από την προσφορά.
Σκέψου πόσες φορές ένιωσες πραγματική χαρά επειδή έκανες κάτι καλό για κάποιον. Όχι επειδή σε χειροκρότησαν, όχι επειδή πήρες ανταμοιβή, αλλά επειδή είδες ένα χαμόγελο, μια ανακούφιση, μια λάμψη στα μάτια ενός ανθρώπου που το είχε ανάγκη. Εκείνες τις στιγμές, χωρίς να το καταλάβεις, γέμιζες κι εσύ.
Η ζωή έχει έναν παράξενο τρόπο να λειτουργεί. Όσο πιο σφιχτά κρατάς τα πάντα για τον εαυτό σου, τόσο πιο φτωχός αισθάνεσαι εσωτερικά. Όσο περισσότερο ανοίγεσαι και μοιράζεσαι, τόσο περισσότερο πλουτίζεις. Είναι από τα λίγα παράδοξα που αποδεικνύονται αληθινά ξανά και ξανά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις άνθρωπος που θυσιάζεται διαρκώς ή που επιτρέπει στους άλλους να τον εκμεταλλεύονται. Η προσφορά δεν είναι αυτοκατάργηση. Δεν είναι να αδειάζεις τον εαυτό σου για να γεμίζουν οι άλλοι. Είναι να δίνεις από το περίσσευμα της ψυχής σου, από την αγάπη σου, από την ανθρωπιά σου, χωρίς να χάνεις την αξία και τα όριά σου.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν λίγα και δίνουν πολλά. Και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά και δεν μπορούν να δώσουν τίποτα. Η διαφορά δεν βρίσκεται στα μέσα που διαθέτουν. Βρίσκεται στον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο. Οι πρώτοι έχουν καταλάβει ότι η ουσιαστική ευτυχία δεν βρίσκεται στην κατοχή αλλά στη σύνδεση. Οι δεύτεροι συνεχίζουν να γεμίζουν τα χέρια τους, ενώ η καρδιά τους δυστυχώς παραμένει άδεια.
Το πιο όμορφο είναι πως η προσφορά δεν χρειάζεται μεγάλες πράξεις. Μπορεί να είναι μια ειλικρινής κουβέντα σε έναν φίλο που περνά δύσκολα. Ένα τηλεφώνημα σε κάποιον που νιώθει μόνος. Λίγα λεπτά από τον χρόνο σου. Μια πράξη ευγένειας εκεί που κανείς δεν την περιμένει ή ακόμα και το να εκφράσεις συναισθήματα δίχως να περιμένεις να ακούσεις «κι εγώ» από τον άλλον.
Αυτά είναι που γεμίζουν πραγματικά την καρδιά.
Μέχρι να το μάθεις αυτό, αν δεν το έχεις συνειδητοποιήσει ήδη, πιθανότατα θα συνεχίζεις να ψάχνεις την πληρότητα σε λάθος μέρη. Θα κυνηγάς διαρκώς το επόμενο πράγμα που υπόσχεται να καλύψει το κενό σου. Κακά τα ψέματα, η αγάπη, η καλοσύνη και η γενναιοδωρία πολλαπλασιάζονται μόνο όταν μοιράζονται. Γιατί η καρδιά δεν είναι δοχείο που γεμίζει παίρνοντας. Είναι πηγή που γεμίζει δίνοντας και, μέχρι να το μάθεις αυτό, θα είσαι πάντα άδειος.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
