Είναι και κάτι καλοκαιρινά βράδια που μοιάζουν να ευθυγραμμίζονται τα πάντα. Σωστή στιγμή, σωστό μέρος, σωστές σκέψεις. Λες και όλα οδηγούν το μυαλό σου να σκεφτεί σωστά, να γεννήσει τα σωστά ερωτήματα και να ενώσει κομμάτια του παζλ που μέχρι πρότινος του φαίνονταν κομμάτια διαφορετικού παιχνιδιού. Όμως πάντοτε να ξέρετε, όλα τα κομμάτια που μας δίνονται είναι τα σωστά, αρκεί να βρούμε την αρχή και, σιγά-σιγά, όλα αρχίζουν και κουμπώνουν μεταξύ τους. Άλλοτε νωρίς, άλλοτε αργά, πάντοτε όμως κάθε κομμάτι έχει το δικό του ταίριασμα. Έτσι είναι το παιχνίδι, άλλωστε. Έτσι όμως είναι και η ζωή, μη νομίζετε ότι απέχει και πολύ από αυτήν την εικόνα.
Αν σκεφτείτε, εμάς τους ανθρώπους, κινούμαστε γύρω από μια ιδέα -τουλάχιστον οι περισσότεροι. Πιστεύουμε πως όταν εμφανιστεί ο σωστός άνθρωπος στη ζωή μας, όλα μονομιάς θα αρχίσουν επιτέλους να κυλάνε ομαλά. Θα σταματήσουν ως διά μαγείας όλες οι αμφιβολίες, οι ανασφάλειες ή οι δύσκολες συζητήσεις. Θα αισθανόμαστε μονίμως ήρεμοι, ερωτευμένοι και σίγουροι ότι αυτή τη φορά βρήκαμε το ένα και μοναδικό μας «λιμάνι».
Είναι, ομολογουμένως, μια όμορφη εικόνα όλο αυτό!
Και ίσως γι’ αυτό απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα.
Γιατί η αλήθεια είναι πως ο σωστός άνθρωπος δεν έρχεται, δυστυχώς, μόνο για να μας χαρίσει γαλήνη, αλλά έρχεται για να φωτίσει όλα εκείνα τα σημεία μέσα μας που τόσα χρόνια καταφέρναμε να κρύβουμε με τέχνη και επιδεξιότητα, βαφτίζοντας αυτήν την ικανότητα ως αυτοέλεγχο! Και αυτό, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, δεν είναι πάντα και τόσο ευχάριστο.
Υπάρχει μια θεωρία στην ψυχολογία που επισημαίνει ότι οι στενές συναισθηματικές σχέσεις λειτουργούν σαν καθρέφτες. Και αυτό σημαίνει πως ο καθρέφτης αυτός δεν δείχνει μόνο τον άλλον, αλλά κυρίως βλέπεις και τον εαυτό σου μέσα από εκείνον. Και τις περισσότερες φορές αυτή είναι η πιο δύσκολη και επίπονη θέα. Φανταστείτε αν έχετε μάθει, για παράδειγμα, να φοβάστε την εγκατάλειψη! Τότε αυτό που θα συμβεί δεν είναι ότι θα εμφανιστεί μια ασφαλής σχέση στη ζωή σας και θα εξαφανίσει μαγικά αυτόν τον καλά ριζωμένο φόβο -μακάρι να το έκανε, αλλά λυπάμαι, δεν το κάνει. Αντίθετα, πιθανότατα θα τον φέρει στην επιφάνεια πολλές φορές με σφοδρότητα.
Αν επίσης έχετε συνηθίσει να κυνηγάτε ανθρώπους που δεν ήταν ποτέ πραγματικά διαθέσιμοι -και όχι μόνο για εσάς, μην το παίρνετε ποτέ προσωπικά- και εμφανιστεί ένας άνθρωπος που είναι σταθερά παρών, ίσως σας φανεί στην αρχή παράξενος και αλλόκοτος. Ίσως ακόμη και, σε πολλές περιπτώσεις, βαρετός. Γιατί, πολύ απλά, το νευρικό σας σύστημα έχει έναν περίεργο τρόπο να μπερδεύει το γνώριμο με το ασφαλές. Αυτό που επαναλαμβανόταν για χρόνια φαντάζει φυσιολογικό, ακόμη κι αν πληγώνει.
Και έτσι, όταν εμφανίζεται κάποιος που δεν παίζει παιχνίδια, που δεν εξαφανίζεται σαν τον μάγο Χουντίνι, που δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι κάθε βράδυ τι σκέφτεται για σένα, ένα κομμάτι του εαυτού σου δυσκολεύεται να τον εμπιστευτεί και αυτό είναι απολύτως οκ. Όχι επειδή κάτι δεν πάει καλά, αλλά επειδή αυτή η ηρεμία είναι εντελώς άγνωστη.
Σχεδόν όλοι, θα τολμήσω να πω, έχουμε συνδέσει τον έρωτα με την αγωνία. Με εκείνο το «θα στείλει;», «τι εννοούσε;», «μήπως απομακρύνεται;». Και όταν όλα αυτά λείπουν, οι ίδιοι άνθρωποι νιώθουν πως λείπει και το πάθος. Λες και το πάθος είναι τιμωρία, άγχος και ατελείωτη αγωνία και αναμονή. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που λείπει είναι η τοξικότητα που κάποτε βαφτίσαμε ασυνείδητα χημεία. Μια ασφαλής σχέση, φίλοι μου, δεν είναι μια σχέση χωρίς δυσκολίες, αλλά είναι μια σχέση που μπορεί να χωρέσει τις δυσκολίες χωρίς να διαλύεται. Και εκεί είναι όλη η διαφορά!
Δυο ώριμοι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που δεν πληγώνουν ποτέ ο ένας τον άλλον, αλλά εκείνοι που μπορούν να μιλούν για αυτό που συνέβη χωρίς να απειλείται κάθε φορά η ίδια η σχέση. Μπορούν και έχουν το δικαίωμα να θυμώσουν χωρίς να εξαφανιστούν, γιατί απλά δεν το χρειάζονται. Μπορούν να διαφωνήσουν χωρίς να ταπεινώσουν. Να φοβηθούν χωρίς να φύγουν. Και όλα αυτά είναι συναισθηματική ασφάλεια.
Δε σημαίνει ότι όλα είναι εύκολα. Σημαίνει ότι υπάρχει αρκετός χώρος ώστε και οι δυο να υπάρχουν ολόκληροι. Και ολόκληροι σημαίνει ότι υπάρχουν με τις ανασφάλειές τους, με τις πληγές τους, με τα λάθη τους, με τις μέρες που δεν είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους. Και ίσως τελικά αυτό είναι που μας δυσκολεύει περισσότερο.
Όταν απέναντί σου έχεις έναν άνθρωπο που δεν σε εγκαταλείπει με την πρώτη δυσκολία, δεν μπορείς πλέον να κρυφτείς πίσω από τις άμυνές σου. Δεν μπορείς να κατηγορείς πάντα τον άλλον. Δεν μπορείς να εξαφανίζεσαι κάθε φορά που κάτι σε φοβίζει. Κάποια στιγμή καλείσαι να συναντήσεις τον εαυτό σου. Και αν κάποιος με ρωτήσει, αυτή ίσως να είναι η πιο απαιτητική μορφή αγάπης. Ο ψυχίατρος Καρλ Γιουνγκ έλεγε ότι μέχρι να φέρουμε το ασυνείδητο στο συνειδητό, εκείνο θα κατευθύνει τη ζωή μας κι εμείς θα το αποκαλούμε μοίρα!
Ίσως λοιπόν ο σωστός άνθρωπος να μην έρχεται για να μας «σώσει», αλλά για να μας βοηθήσει να δούμε όλα όσα χρειάζονται θεραπεία. Και όχι, μην μπερδεύεστε, δεν είναι εκείνος θεραπευτής. Απλώς η παρουσία του δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο, ώστε να πάψουμε επιτέλους να κρυβόμαστε. Εξάλλου, η πραγματική αγάπη δεν θεραπεύει μαγικά τα τραύματά μας. Μας δίνει όμως κάτι εξίσου πολύτιμο: έναν άνθρωπο δίπλα μας την ώρα που αποφασίζουμε να τα αντιμετωπίσουμε.
Και αυτό είναι εντελώς διαφορετικό.
Ίσως τελικά, αν το σκεφτείτε, το μεγαλύτερο σημάδι ότι βρίσκεστε στη σωστή σχέση να μην είναι ότι δεν τσακώνεστε ποτέ, ούτε ότι συμφωνείτε σε όλα, ούτε ακόμη κι όταν όλα κυλούν αβίαστα. Ίσως το μεγαλύτερο σημάδι να είναι ότι, ακόμα κι όταν έρχονται οι δύσκολες μέρες, κανείς από τους δυο δεν σκέφτεται πώς θα κερδίσει. Σκέφτεται πώς θα προστατεύσει αυτό που χτίζετε μαζί. Γιατί μια ώριμη σχέση δεν είναι αυτή που αποφεύγει τις καταιγίδες, αλλά αυτή που αντέχει να τις περάσει χωρίς να χάσει την τρυφερότητά της.
Και θυμήσου, αν κάποτε συναντήσεις έναν άνθρωπο που σου δημιουργεί την ανάγκη να εξελιχθείς αντί να κρυφτείς, που σου δείχνει τις σκιές σου χωρίς να σε κάνει να ντρέπεσαι γι’ αυτές, που παραμένει παρών ακόμη και όταν δεν είσαι εύκολος άνθρωπος, μην βιαστείς να πιστέψεις ότι η σχέση αυτή είναι δύσκολη επειδή είναι λάθος. Ίσως είναι δύσκολη επειδή, για πρώτη φορά, δεν σε καλεί να υποδυθείς κάποιον άλλον, αλλά σε καλεί να γίνεις ο πιο αληθινός σου εαυτός.
Και αυτό, τελικά, είναι ίσως το πιο απαιτητικό αλλά και το πιο όμορφο ταξίδι που μπορούν να κάνουν δυο άνθρωποι μαζί.
Συντάκτης: Φραγκούλα Χατζηαγόρου
