Πώς γίνεται στα προσωπικά των φίλων να είμαστε καλοί και στα δικά μας χάλια;

Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια περίεργη ικανότητα να δίνουν εξαιρετικές συμβουλές στους γύρω τους. Ξέρουν ακριβώς πότε ο φίλος τους πρέπει να φύγει, πότε δεν πρέπει να στείλει εκείνο το μήνυμα και, κυρίως, πότε πρέπει να «κρατήσει ένα επίπεδο».

Βέβαια, όταν έρχεται η στιγμή να αντιμετωπίσουν τους δικούς τους φόβους, τις δικές τους ανασφάλειες ή απλώς μια δύσκολη κατάσταση στη ζωή τους, κάπου εκεί παθαίνουν ένα μικρό brain freeze. Και, ομολογουμένως, ποιος δεν το έχει πάθει;

Δεν ξέρω αν πρόκειται για κάποια περίεργη λειτουργία του εγκεφάλου, αλλά είναι λες και ξαφνικά κλείνουν όλες οι πόρτες. Εκεί που υπάρχει μια σημαντική απόφαση να παρθεί ή μια συγκεκριμένη στάση που πρέπει να κρατηθεί, έρχεται ένα τραγούδι, μια ανάμνηση, ένα μήνυμα — κάτι τέλος πάντων — και όσα έμοιαζαν απολύτως ξεκάθαρα πριν από πέντε λεπτά αρχίζουν να μοιάζουν πολύ λιγότερο ξεκάθαρα.

Και κάπως έτσι, εκείνος που έλεγε στον φίλο του «ρε συ, μην το κάνεις, δεν υπάρχει κανένας λόγος, κράτα λίγο ένα επίπεδο», βρίσκεται στην ίδια ακριβώς θέση και είναι ο πρώτος που χάνει το επίπεδο.

Το έχουμε δει στις παρέες μας, το έχουμε δει στους ανθρώπους γύρω μας και, λίγο-πολύ, το έχουμε δει και στον ίδιο μας τον εαυτό. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: ποιο είναι τελικά το ζητούμενο; Να ακολουθούμε πάντα τις συμβουλές που τόσο εύκολα δίνουμε στους άλλους και να καταφέρουμε —θεωρητικά τουλάχιστον— να ζήσουμε μια ζωή χωρίς λάθη; Ή να κάνουμε και καμιά βλακεία, να τη ζήσουμε, να μάθουμε κάτι από αυτή και, όταν περάσει ο καιρός, να μπορούμε τουλάχιστον να αυτοσαρκαζόμαστε γι’ αυτή με την παρέα μας;

Σκεπτόμενοι λοιπόν όλα αυτά, γεννιέται σχεδόν αυτόματα ακόμη ένα ερώτημα: γιατί είναι τόσο εύκολο να είμαστε λογικοί και αντικειμενικοί όταν το πρόβλημα ανήκει σε κάποιον άλλον, ενώ όταν το συναίσθημα είναι δικό μας η λογική πηγαίνει, πολύ απλά, περίπατο;

Όταν βρισκόμαστε έξω από μια κατάσταση, μπορούμε να τη δούμε καθαρότερα. Δεν κουβαλάμε τον φόβο, την προσδοκία, την ανασφάλεια ή την επιθυμία του ανθρώπου που τη ζει. Γι’ αυτό και όλα μοιάζουν πολύ πιο απλά. «Φύγε». «Μην απαντήσεις». «Πες αυτό που νιώθεις». «Μην ξαναγυρίσεις». Εύκολα πράγματα — όταν δεν χρειάζεται να τα κάνεις εσύ.

Καλώς ή κακώς, οι περισσότεροι δυσκολεύονται να ισορροπήσουν συναίσθημα και λογική όταν βρίσκονται οι ίδιοι μέσα στο πρόβλημα. Και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστοι εκείνοι που καταφέρνουν να τα βάλουν στην ίδια ζυγαριά χωρίς το ένα να καταπιεί εντελώς το άλλο.

Βέβαια, ούτε αυτό λύνει το πρόβλημα. Γιατί ποιος αποφάσισε ότι η σωστή επιλογή είναι πάντα η λογική; Και ποιος μπορεί να πει ότι το συναίσθημα οδηγεί πάντα σε λάθος δρόμο; Αν ήταν τόσο ξεκάθαρο ποιο από τα δύο πρέπει να επικρατεί, πιθανότατα δεν θα χρειαζόμασταν ούτε συμβουλές, ούτε φίλους, ούτε εκείνα τα δίωρα τηλεφωνήματα που ξεκινούν με ένα «τι να κάνω;» και τελειώνουν χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα.

Άγνωστο αν θα απαντηθούν ποτέ όλα τα προηγούμενα ερωτήματα. Το βασικό όμως ίσως είναι άλλο: μήπως τελικά οι συμβουλές δεν υπάρχουν πάντα για να τις ακολουθούμε;

Γιατί αν όλοι ακολουθούσαν πάντα τη σωστή συμβουλή, αν όλες οι αποφάσεις ήταν λογικές, άρτιες και ασφαλείς, ίσως η ζωή να μην είχε ακριβώς την ίδια γλύκα. Αν δεν κάνεις το λάθος, πώς θα αναγνωρίσεις το σωστό; Αν δεν πέσεις, πώς θα μάθεις να σηκώνεσαι;

Οπότε ίσως μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε και μερικά από εκείνα τα γλυκά λάθη που, όταν περάσει ο καιρός, τα συζητάμε με την παρέα μας και άλλοτε χαμογελάμε κι άλλοτε στενοχωριόμαστε ακόμη λίγο. Γιατί η ζωή χρειάζεται λογική, αλλά χρειάζεται και συναίσθημα. Και κάπου ανάμεσα στα δύο, μάλλον, βρίσκεται όλο το ενδιαφέρον.

xoxo