Έτος 2026.
Η κοινωνία καθημερινά βάλλεται από συμβάντα που έρχονται να καθορίσουν την ιστορία της με τρόπο καθόλου ιδανικό. Οι άνθρωποι πιέζονται από δυστοπικά καθεστώτα και αποφάσεις που τους εξωθούν σε ακρότητες. Η δράση γεννά την αντίδραση. Το πρόβλημα; Η αντίδραση συζητιέται και καταδικάζεται, ενώ η δράση προσπερνάται ευθαρσώς.
Κάτι τέτοιο θα χαρακτήριζε και το κύμα ενδοοικογενειακής βίας και κακοποίησης που έχει βρει τη δική του άνθηση τα τελευταία χρόνια. Οι θύτες; Χαλαροί. Αδιάφοροι. Σίγουροι ότι θα πέσουν στα μαλακά. Τα θύματα; Με ψυχοσωματικά, αυτοάνοσα, ζουν μέσα στον φόβο και την αμφισβήτηση του εαυτού τους για το πόσο το άξιζαν αυτό που τους συνέβη και γιατί. Οι πρακτικές των κυβερνήσεων για την προστασία των θυμάτων, ανεπαρκείς έως και ανύπαρκτες, θα έλεγε κανείς. Και σε αυτό έρχεται να δώσει ένα σπρώξιμο μια νέα απόφαση ενός πολιτικού συνόλου. Μια απόφαση που δεν εγείρει ερωτήματα. Τα απαντά.
Η βρετανική κυβέρνηση, λοιπόν, αποφασίζει να χαρίσει την ελευθερία σε ανθρώπους που βασάνιζαν και έβλαψαν άλλους με τρόπο που, δυστυχώς, χαράζεται βαθιά μέσα σου. Σχέδιο αποσυμφόρησης υπερπλήρων σωφρονιστικών ιδρυμάτων, λένε. Αποσυμφόρησης ποιανού; Του τόπου στον οποίο ανήκουν; Με τι κριτήρια πάρθηκε η απόφαση; Ποιος νόμος ή Σύνταγμα θεωρεί ως πιο ακίνδυνους φυλακόβιους αυτούς που επέλεξαν να χαράξουν τη μνήμη αθώων ανθρώπων με το πρόσωπο, το όνομα και τη φυσική τους δύναμη;
Δε χρειάζεται να γνωρίζει κανείς πολλά από πολιτική. Χρειάζεται απλά να είναι άνθρωπος με λογική και κριτική σκέψη, για να αντιληφθεί το μέγεθος της σαθρότητας του συστήματος. Πού αποσκοπεί μια τέτοια πρακτική; Αποφασίζεις να βγάλεις ελεύθερα στον δρόμο θηρία αδάμαστα και διψασμένα. Για να σκορπίσεις κι άλλο φόβο σε ένα ήδη κατατρεγμένο μέρος του πληθυσμού; Ή θες να αναλάβει ο κάθε πολίτης την ευθύνη του και να πάρει στα χέρια του τον νόμο; Όταν, έπειτα από εγκλήματα τέτοιου είδους, αυθαίρετα αποφασίζει κάποιος τυχαίος ότι ο δράστης υπέφερε αρκετά έγκλειστος και πρέπει να ενταχθεί ξανά στην κοινωνία, ώστε να χωρέσουν καινούριοι στη φυλακή, είναι βέβαιο ότι ζητάς από τον πολίτη να πάρει τον νόμο στα δικά του χέρια. Και αυτόν μετά θα τον τιμωρήσεις, σωστά;
Ένας εμφύλιος απόψεων ξεσπά ανάμεσα σε ανθρώπους που ζητούν δικαίωση και σε εκείνους που απλώς θέλουν την ηρεμία τους. Υπάρχουν θύματα δύο κατηγοριών. Εκείνα που θα ζητήσουν εκδίκηση κι εκείνα που θα προχωρήσουν σιωπηλά. Τι τους ενώνει; Ο ίδιος πόνος. Η ίδια καταπίεση. Η συνεχής ταπείνωση. Η μία στιγμή ή μια ολόκληρη περίοδος της ζωής τους που στιγματίστηκε. Ο θύτης. Τι μένει να ζητήσει ένα θύμα; Βασίζεται στην ιδέα μιας δικαιοσύνης που φαντάζει να αφήνει ανέγγιχτους τους δράστες και σε ακινησία αυτόν που υποφέρει.
Το Σύνταγμα. Η δικαιοσύνη. Η δημοκρατία. Το σωστό. Όλα θυσιάζονται στον βωμό ενός χωροταξικού κωλύματος. Και η λύση είναι να γεμίσουν οι δρόμοι με ανθρώπους που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το να βασανίζουν ψυχές και σώματα. Θα γεμίσουν οι δρόμοι με τον πιο επικίνδυνο στρατό σου. Αυτόν που δεν το έχει σε τίποτα να βασανίσει ξανά.
Ποια είναι η προστασία που πρέπει να ζητήσει ο κόσμος; Δεν έχουμε αφήσει τίποτα όρθιο. Έχουν καταπατηθεί όλα. Ποιο είναι το κοινωνικοπολιτικό μήνυμα μιας τόσο μεγάλης δύναμης; Μιας χώρας με τόση ιστορία και ενεργό δράση στα παγκόσμια πράγματα. Ένα τεράστιο «γιατί» γεννιέται μέσα από μια τέτοια απόφαση, μα ένα ακόμα πιο μεγαλόπρεπο «γιατί όχι;» αντικρούει την όποια αντιπαράθεση. Τι έχει μείνει να διεκδικήσουμε; Ο κόσμος μας είναι φτιαγμένος για να επιβιώνουν οι πεινασμένοι για εξουσία, οι επιδειξίες δύναμης και ισχύος και όσοι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πατήσουν πάνω σε έναν άλλον άνθρωπο.
Υπάρχει λογική στην κοινωνική επανένταξη φυλακισμένων; Υπάρχει. Η λογική μάς εγκατέλειψε στην επιλογή των εγκληματιών που θα περπατάνε πρώτοι ελεύθεροι δίπλα μας. Ο άνθρωπος αλλάζει, μαθαίνει από τα λάθη του και δεν τα επαναλαμβάνει όταν τιμωρείται. Ωραία φιλοσοφικά ιδεώδη, τα οποία στην προκειμένη περίπτωση μοιάζουν με ανέκδοτα και δεν έχουν καμία θέση ως κριτήρια επιλογής μιας κυβέρνησης για την απόδοση ελευθερίας.
Η ιστορία γράφεται το 2026 και ακόμα είναι ενάντια σε κάθε θύμα εκεί έξω που αναγκάζεται να περνάει από τέτοιες δοκιμασίες. Η ιστορία γράφεται και δε θα ξεχάσει. Έχουμε μείνει μονάχα με μία ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, που δεν έχουμε ιδέα πώς θα μας βρει. Ώρα μηδέν. Και η δράση θα γεννά πάντα μία αντίδραση.
Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη
