Υπάρχουν μέρες που η πραγματικότητα είναι μια χαρά. Ξυπνάς, πίνεις τον καφέ σου, κάνεις όσα έχεις να κάνεις και κάπως όλα κυλούν χωρίς να χρειάζεται να αναρωτηθείς για το νόημα της ζωής πριν καν φτάσει το μεσημέρι.
Υπάρχουν, όμως, και οι άλλες.
Εκείνες που όλα μοιάζουν λίγο περισσότερα απ’ όσο μπορείς να διαχειριστείς. Η δουλειά, οι άνθρωποι, οι υποχρεώσεις, οι σκέψεις, εκείνο το μήνυμα που δεν ήρθε, εκείνο που ήρθε και καλύτερα να μην είχε έρθει, οι λογαριασμοί και —γιατί όχι;— μια μικρή υπαρξιακή κρίση στις 22:37 το βράδυ.
Και τότε θέλεις απλώς να ξεφύγεις.
Μόνο που από την πραγματικότητα δεν ξεφεύγεις ακριβώς. Δεν υπάρχει κάποιο κουμπί που το πατάς και μεταφέρεσαι για τρεις εργάσιμες σε μια παραλία, χωρίς κινητό, υποχρεώσεις και ανθρώπους που σε ρωτούν «τι έχεις;», ενώ δεν έχεις καμία διάθεση να εξηγήσεις τι έχεις.
Οπότε κάνουμε το αμέσως επόμενο καλύτερο πράγμα.
Βρίσκουμε μικρές εξόδους κινδύνου.
Για κάποιον είναι μια σειρά που έχει δει ήδη τρεις φορές, αλλά θα τη βάλει και τέταρτη, επειδή εκεί τουλάχιστον ξέρει τι θα συμβεί στο επόμενο επεισόδιο. Για κάποιον άλλον είναι μια βόλτα με το αυτοκίνητο και τη μουσική λίγο πιο δυνατά απ’ όσο χρειάζεται. Ένα βιβλίο. Ένα ποτό με φίλους. Ένα περπάτημα χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Ένας καφές μόνος. Μια κουβέρτα, κλειστό κινητό και η πολύ ώριμη απόφαση ότι τα προβλήματα μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο.
Και μπορούν.
Γιατί δεν χρειάζεται να λύνουμε συνεχώς κάτι.
Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε κάθε δύσκολο συναίσθημα σαν πρόβλημα που χρειάζεται άμεση λύση. Αν στενοχωριόμαστε, πρέπει να βρούμε γιατί. Αν αγχωνόμαστε, πρέπει να το διαχειριστούμε. Αν κάτι τελείωσε, πρέπει να το ξεπεράσουμε. Αν δεν ξέρουμε τι θέλουμε, πρέπει επειγόντως να το ανακαλύψουμε.
Λες και υπάρχει κάποιος από πάνω μας με χρονόμετρο.
Και κάπως έτσι, ακόμα και η ξεκούραση καταλήγει να γίνεται άλλη μία υποχρέωση. Πρέπει να χαλαρώσουμε σωστά, να κοιμηθούμε αρκετά, να κάνουμε κάτι δημιουργικό, να βγούμε, να κοινωνικοποιηθούμε, να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Μέχρι που φτάνουμε να αγχωνόμαστε επειδή δεν χαλαρώνουμε αρκετά. Εξαιρετικό σύστημα, πραγματικά.
Μερικές φορές, όμως, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι δύο ώρες στις οποίες δεν θα λύσουμε απολύτως τίποτα.
Και αυτό δεν είναι απαραίτητα φυγή. Είναι διάλειμμα.
Υπάρχει, άλλωστε, μια περίεργη ενοχή γύρω από την ανάγκη μας να αποσυνδεθούμε. Σαν να πρέπει να είμαστε συνεχώς διαθέσιμοι — στους άλλους, στις υποχρεώσεις μας, ακόμα και στις ίδιες μας τις σκέψεις. Να απαντάμε, να επεξεργαζόμαστε, να αποφασίζουμε. Κι αν για ένα βράδυ δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα από αυτά, αισθανόμαστε ότι αποφεύγουμε τη ζωή.
Μπορεί, όμως, να μην την αποφεύγουμε. Μπορεί απλώς να προσπαθούμε να μαζέψουμε λίγη ενέργεια για να επιστρέψουμε σε αυτή.
Η διαφορά βρίσκεται μάλλον στο αν επιστρέφουμε.
Γιατί άλλο να κλείσεις για λίγο την πόρτα στην πραγματικότητα για να πάρεις ανάσα κι άλλο να αρχίσεις να χτίζεις μια ολόκληρη ζωή πίσω από αυτή την πόρτα για να μη χρειαστεί να την αντιμετωπίσεις ποτέ. Άλλο να χαθείς για δύο ώρες σε μια σειρά κι άλλο να χρησιμοποιείς οτιδήποτε μπορεί να σε αποσπάσει για να μη μείνεις ούτε πέντε λεπτά μόνος με όσα αισθάνεσαι.
Κάποια πράγματα, άλλωστε, δεν φεύγουν επειδή κάνουμε πως δεν υπάρχουν. Ένα συναίσθημα που αποφεύγουμε, μια απόφαση που αναβάλλουμε ή μια κατάσταση που ξέρουμε ότι πρέπει κάποια στιγμή να κοιτάξουμε κατάματα θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί. Μπορούμε να της ζητήσουμε να περιμένει λίγο. Δεν μπορούμε, όμως, να της αλλάξουμε διεύθυνση κατοικίας.
Η πραγματικότητα έχει αυτή την ενοχλητική συνήθεια να περιμένει.
Μπορείς να αφήσεις το μήνυμα στο «διαβάστηκε», να κλείσεις το laptop, να βάλεις το κινητό στο αθόρυβο και να δηλώσεις προσωρινά μη διαθέσιμος. Αργά ή γρήγορα, όμως, θα χρειαστεί να επιστρέψεις.
Και μπορεί αυτό να μην είναι τόσο κακό όσο ακούγεται.
Γιατί η πραγματικότητα δεν είναι μόνο όλα εκείνα από τα οποία θέλουμε να ξεφύγουμε. Είναι και ο άνθρωπος που θα μας κάνει να γελάσουμε σε μια μέρα που πιστεύαμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας φτιάξει τη διάθεση. Είναι ένα τραγούδι στο αυτοκίνητο. Ένα φαγητό που περιμέναμε όλη μέρα. Μια συζήτηση που ξεκίνησε από το τίποτα και κράτησε μέχρι τις δύο το πρωί. Ένα πρωινό που ξυπνήσαμε και συνειδητοποιήσαμε ότι κάτι που πριν από λίγο καιρό μας έπνιγε σήμερα πονάει λιγότερο.
Είναι και εκείνες οι εντελώς ασήμαντες στιγμές που δεν θα θυμόμαστε σε δέκα χρόνια, αλλά για κάποιον λόγο κάνουν μια δύσκολη Τρίτη λίγο καλύτερη. Ένα αστείο που ήρθε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή. Ένας καφές που τελικά ήταν όντως καλός. Ένα «έφτασες;» από τον σωστό άνθρωπο. Το αγαπημένο τραγούδι στο ραδιόφωνο ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόταν.
Η ζωή, ευτυχώς, δεν αποτελείται μόνο από τις μεγάλες στιγμές της. Τις περισσότερες φορές σώζεται από τις μικρές.
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, πάντα να ξεφεύγουμε από την πραγματικότητα.
Χρειάζεται κάποιες φορές να ξεφεύγουμε μέσα σε αυτή.
Να βρίσκουμε εκείνες τις μικρές στιγμές που μας θυμίζουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο όσα πρέπει να αντέξουμε, να διορθώσουμε ή να ξεπεράσουμε. Είναι και όλα εκείνα που, για λίγα λεπτά, μας κάνουν να ξεχνάμε ότι θέλαμε να ξεφύγουμε εξαρχής.
Και αν σήμερα η δική σας έξοδος κινδύνου είναι να κλείσετε τα πάντα, να παραγγείλετε κάτι και να δείτε τέσσερα επεισόδια στη σειρά, κανείς δεν χρειάζεται να το μάθει.
Αύριο επιστρέφετε στην πραγματικότητα.
Σήμερα έχει διαφημίσεις!
xoxo
Συντάκτης: Βένια Στάικου
