Πέρασα πολλά χρόνια προσπαθώντας να γίνω κάποιος. Να αφήσω αποτύπωμα. Να αποδείξω ότι αξίζω. Να με θυμούνται. Να χτίσω κάτι μεγάλο, κάτι που θα επιβιώσει όταν εγώ θα έχω πάψει να υπάρχω. Όπως όλοι μας, άλλωστε. Κανείς δεν ξυπνάει το πρωί λέγοντας «σήμερα θα προσπαθήσω να παραμείνω παντελώς αδιάφορος για την ανθρωπότητα».
Μεγαλώσαμε με μια περίεργη ιδέα. Ότι πρέπει να είμαστε ξεχωριστοί. Το πρόβλημα είναι ότι οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι προσπαθούν ταυτόχρονα να είναι… οι μοναδικοί.
Εκεί κάπου άρχισα να γελάω. Γιατί το σύμπαν πρέπει να μας κοιτάζει όπως κοιτάμε εμείς μια αποικία μυρμηγκιών που τσακώνονται για το ποιο μυρμήγκι είναι πιο επιτυχημένο. Κάπου εκεί σταμάτησα να κυνηγάω τη σπουδαιότητά μου.
Και συνέβη κάτι παράξενο.
Ηρέμησα.
Δεν έγινε επειδή τα παράτησα. Έγινε επειδή σταμάτησα να κουβαλάω ένα βάρος που δε μου ανήκε ποτέ. Συνειδητοποίησα ότι είμαι ένας άνθρωπος πάνω σε έναν μικρό βράχο που γυρίζει γύρω από ένα συνηθισμένο αστέρι, σε έναν γαλαξία με εκατοντάδες δισεκατομμύρια άστρα, ο οποίος είναι ένας από αμέτρητους γαλαξίες.
Με άλλα λόγια… Έχω υπάρξει πιο σημαντικός σε οικογενειακά τραπέζια από όσο είμαι κοσμικά. Και ξέρεις κάτι; Είναι απίστευτα απελευθερωτικό. Δε χρειάζεται πια να αποδείξω σε κανέναν ότι αξίζω να υπάρχω.
Υπάρχω ήδη.
Ο ήλιος δεν ανατέλλει μόνο για όσους έχουν πολλά πτυχία. Η βροχή δεν αποφεύγει τους αποτυχημένους. Τα δέντρα δεν ενδιαφέρονται αν είσαι CEO ή άνεργος. Η θάλασσα δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε έναν βασιλιά κι έναν ψαρά.
Η φύση δεν έχει εγωισμό. Εμείς αποκτήσαμε. Και τότε κατάλαβα το μεγάλο παράδοξο. Είμαι εντελώς ασήμαντος και ταυτόχρονα απολύτως αναντικατάστατος.
Αν αύριο εξαφανιστώ, το σύμπαν δε θα αλλάξει ούτε κατά ένα χιλιοστό. Ο ήλιος θα ανατείλει. Η Γη θα συνεχίσει να περιστρέφεται. Τα κύματα θα συνεχίσουν να σπάνε στις ακτές. Κανένας φυσικός νόμος δε θα χρειαστεί αναθεώρηση.
Όμως… Κάποιος θα χάσει έναν φίλο. Κάποιος έναν πατέρα. Κάποιος έναν σύντροφο. Κάποιος δε θα ακούσει ποτέ εκείνη τη φράση που ίσως είχε ανάγκη. Κάποιος δε θα γελάσει ξανά με εκείνο το ηλίθιο αστείο που μόνο εγώ έλεγα. Βλέπεις την ειρωνεία;
Είσαι ασήμαντος για το σύμπαν. Αλλά μπορεί να είσαι ολόκληρο το σύμπαν για έναν άνθρωπο. Και αυτό αρκεί. Δε χρειάζεται να γράψεις ιστορία. Αρκεί καμιά φορά να γράψεις ένα χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου. Δε χρειάζεται να σε θυμούνται όλοι. Αρκεί να σε θυμάται σωστά ένας. Δε χρειάζεται να αλλάξεις τον κόσμο. Ίσως αρκεί να αλλάξεις μία μέρα από τη ζωή κάποιου.
Από τότε που αποδέχθηκα την ασήμαντότητά μου, σταμάτησα να αγχώνομαι τόσο για το αν θα αποτύχω. Γιατί ποιος ακριβώς παρακολουθεί; Το Σύμπαν δεν κρατάει βαθμολογίες. Δεν υπάρχει ουρά στον γαλαξία που περιμένει να σχολιάσει αν έκανες καλή καριέρα. Κανένα άστρο δεν ενδιαφέρεται αν πήρες προαγωγή. Το μόνο πλάσμα που βασανίζει τόσο πολύ τον εαυτό του με την εικόνα του είναι ο άνθρωπος. Και τι τεράστια σπατάλη ζωής είναι αυτή.
Έτσι σήμερα, όταν κάνω λάθος, γελάω λίγο περισσότερο.
Όταν αποτυγχάνω, αναπνέω λίγο πιο ήρεμα.
Όταν με κρίνουν, δεν τρέμω όπως παλιά.
Όχι επειδή έγινα αδιάφορος. Αλλά επειδή κατάλαβα ότι κανείς δεν είναι τόσο απασχολημένος μαζί μου όσο φανταζόμουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι παλεύουν με τους δικούς τους φόβους. Όπως κι εγώ. Και κάπου εκεί γεννιέται η συμπόνια. Για όλους μας. Γιατί όλοι κουβαλάμε έναν μικρό εγωισμό που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδείξει ότι είναι το κέντρο του κόσμου. Ενώ στην πραγματικότητα είμαστε απλώς περαστικοί.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο. Επειδή ακριβώς είμαστε περαστικοί, κάθε αγκαλιά αποκτά αξία. Κάθε φιλί γίνεται μοναδικό. Κάθε ηλιοβασίλεμα δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Κάθε άνθρωπος που αγαπάς είναι ένα θαύμα που σου δόθηκε προσωρινά. Κάθε «σ’ αγαπώ» είναι πιο πολύτιμο επειδή κάποτε θα ειπωθεί για τελευταία φορά.
Συντάκτης: Κπτ. Γιώργος Μπαρμπαρής
