Σε εμάς το κοινό πάντοτε μας αρέσει να ακούμε την ιστορία πίσω τις σειρές και τις ταινίες. Πώς για παράδειγμα ο σεναριογράφος εμπνεύστηκε το συγκεκριμένο σενάριο, αν πίσω από αυτό κρύβεται μια αληθινή ιστορία που τον ώθησε να το γράψει, αν ορισμένοι από τους χαρακτήρες δεν είναι και τόσο προϊόν μυθοπλασίας, αλλά υπαρκτά πρόσωπα, τι γίνονταν στα backstage. Ξέρετε τώρα το τσαγάκι που λέμε και στο χωριό μας. Δεν είναι ότι θέλουμε να απομυθοποιήσουμε τις σειρές ή τις ταινίες με αυτόν τον τρόπο, απλά ίσως έχουμε την ανάγκη να γνωρίζουμε ότι και οι αναγνωρίσιμοι άνθρωποι τελικά περνούν όσα κι εμείς, απλά εκείνοι έχουν τη δυνατότητα να το εκφράσουν μέσα από την τέχνη τους. Με λίγα λόγια ταυτιζόμαστε λίγο παραπάνω μαζί τους.
Μια τέτοια ιστορία μοιράστηκε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ο οποίος βρέθηκε καλεσμένος στο κανάλι Johnny@TheMovies στο YouTube. Ο ίδιος μίλησε για το πώς η σειρά «Δύο Μέρες Μόνο» πήρε σάρκα και οστά. Εξομολογήθηκε λοιπόν ότι αφορμή για τη σειρά ήταν το ομώνυμο τραγούδι της Δήμητρας Γαλάνη, αλλά και ένα προσωπικό του βίωμα που τον οδηγήσαν σε αυτή την απόφαση. Είπε μεταξύ άλλων ότι ένα βράδυ είχε βρεθεί σε μια συναυλία της καλλιτέχνιδας και όντας ο ίδιος σε όχι και τόσο καλή ψυχολογική κατάσταση άκουσε το τραγούδι και ένιωσε έντονα την έμπνευση να προσπαθήσει να το μεταφέρει σε τηλεοπτικό σενάριο. Μάλιστα, εκείνο το βράδυ εκμυστηρεύτηκε την ιδέα του και στη Δήμητρα Γαλάνη. Σε δύο μέρες από το βράδυ αυτό έμπαινε φαντάρος, ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό για να σταθεί εμπόδιο στα σχέδια του, αφού ξεκίνησε να γράφει το χαρακτήρα του Άρη κατά τη διάρκεια της θητείας του. Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι η πλοκή βασίζονταν σε πέρα για πέρα αληθινά γεγονότα. Για να θυμίσουμε η ιστορία ξεκινάει με τους δύο βασικούς χαρακτήρες τον Άρη και τη Σοφία, την οποία υποδύθηκε η Βίκυ Παπαδοπούλου με τον έναν να είναι δύο μέρες πριν μπει φαντάρος και εκείνη δύο μέρες πριν παντρευτεί. Χαρακτηριστικά, ο Παπακαλιάτης ανέφερε: «Το «Δυο μέρες μόνο» το σκέφτηκα όταν ένα βράδυ, απογοητευμένος, φτυσμένος, σε τραγική κατάσταση, είχα πάει να ακούσω τη Δήμητρα Γαλάνη που εμφανιζόταν τότε με την Πρωτοψάλτη. Και ξαφνικά, είναι στη σκηνή η Δήμητρα και τραγουδάει το «Δυο μέρες μόνο» και είμαι εγώ από κάτω «πίτα». Την κοίταζα και λέω, θα το κάνω σενάριο αυτό. Και πάω στο καμαρίνι και της λέω, Δήμητρα, θα ήθελα να γράψω μια ιστορία που οι ήρωες θα συναντιούνται εδώ, την ώρα που τραγουδάς το «Δυο μέρες μόνο. Ήταν δυο μέρες πριν μπω φαντάρος. Μπήκα φαντάρος πικραμένος, χάλια, όχι γιατί μπήκα φαντάρος όμως, Έγραψα τον ήρωα μόλις μπήκα φαντάρος, τότε άρχισα να γράφω το σενάριο, στο οποίο ήταν δυο μέρες πριν αυτός μπει φαντάρος και δυο μέρες πριν αυτή παντρευτεί». Αυτό κι αν είναι ο ορισμός του όλα από τη ζωή είναι βγαλμένα.
Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης μας υπενθύμισε κάτι πολύ σημαντικό που καμιά φορά όταν είμαστε στα κάτω μας το ξεχνάμε και αυτό είναι ότι ακόμη και αν δεν βλέπουμε φως στον ορίζοντα και πιστεύουμε ότι είναι όλα χαλιά, όλη αυτή η κατάσταση κάποια στιγμή θα φτιάξει.
Ευχαριστούμε Χριστόφορε για το μοίρασμα και την μικρή αυτή υπενθύμιση.
Συντάκτης: Μαρία Μωραΐτη
