Η Μαριλένα δέχτηκε πρόταση γάμου από τον αγαπημένο της, στο πιο ρομαντικό μέρος, μετά από χρόνια δεσμού και ήταν τρισευτυχισμένη. Πετούσε στα σύννεφα και ήθελε να μοιραστεί τη χαρά της με τα άτομα που αγαπούσε περισσότερο. Τους κολλητούς και τους γονείς της. Ανέμενε από τους φίλους της, ευλόγως, να χαρούν και να ενθουσιαστούν όπως την ίδια, αν όχι στον ίδιο βαθμό, τουλάχιστον σε ένα βαθμό που αντιστοιχεί στον τίτλο που τούς δόθηκε, με βάση όλα τα χρόνια γνωριμίας τους.
Ο Ιάσωνας, έφηβος 17 χρονών, με χόμπι και μεγάλη αγάπη το ποδόσφαιρο, έφαγε τα νιάτα του στα γήπεδα και τις αλάνες για να μπορέσει να κτυπήσει την πόρτα μεγάλης ομάδας με αξιώσεις, Και τώρα, το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Η αγαπημένη του ομάδα, εκείνης που παρακολουθούσε από μικρός όλους τους αγώνες και αγόρασε κασκόλ και συλλεκτικές φανέλες, αποφάσισε να τον εντάξει στο δυναμικό της. Έτρεξε να το πει στους δυο κολλητούς του, μαζί από παιδιά, και στο σχολείο και στην ομάδα, με το ίδιο όνειρο κι εκείνοι. Ανέμενε, δικαίως, να χαρούν και να ενθουσιαστούν όπως εκείνον.
Ας μην μακρηγορήσω με άλλα παραδείγματα παρμένα από κάθε έκφανση της ζωής μας, σε όποια ηλικία κι αν βρισκόμαστε, όποια κι αν είναι η συνθήκη. Το μοτίβο γνωστό. Βιώνεις κάτι μοναδικό κι ανεπανάληπτο, κάτι για το οποίο ονειρευόσουν πολλά χρόνια και θέλεις να μπορείς να δεις στον κολλητό σου χαμόγελο περηφάνιας και χαράς. Κάτι που να δείχνει ότι συμμερίζεται όσα νιώθεις.
Επίσης γνωστό, όμως, είναι και το ότι οι φίλοι μας δε χαίρονται πάντα με τη χαρά μας, δε μοιράζονται πάντα τον ενθουσιασμό μας. Προβάλλουν ενστάσεις, εγείρουν αντιρρήσεις και ενδοιασμούς και βλέπουν σκιές, δυσκολίες και εμπόδια. Για κάθε λύση έχουν ένα πρόβλημα, και όχι το αντίθετο.
Όταν ακόμα ήταν της μόδας το Sex and the city, στον τελευταίο κύκλο η Κάρι βιώνει κάτι αντίστοιχο. Ο τότε σύντροφός της τής προτείνει να τον ακολουθήσει στο Παρίσι για τη δική του έκθεση και να ζήσουν εκεί για όσο επιθυμούν. Κι ενώ η Κάρι στην αρχή ξαφνιάζεται λόγω του απρόσμενου της ανακοίνωσης, στη συνέχεια δέχεται. Αλλά, αντιμετωπίζει τον σκεπτικισμό και τις αμφιβολίες της κολλητής της, η οποία βλέπει το μέλλον δυσοίωνο και έχει ερωτηματικά που μένουν αναπάντητα. Δεν ισχυρίζομαι ότι η απόφαση της Κάρι να πάει στο Παρίσι ήταν η σωστή, άλλωστε το απέδειξε περίτρανα και η έκβαση της σειράς, στέκομαι μόνο στη στάση που έχουν ή πρέπει να έχουν οι φίλοι μας απέναντι σε μια κοσμογονική αλλαγή στη ζωή μας.
Μια μεγάλη μερίδα θα χαρεί και θα νιώσει αυτή την αλλαγή ως δική τους, θα τσιρίζει και θα χοροπηδάει σαν μικρό παιδί και θα νιώθει ακριβώς ό,τι νιώθουμε κι εμείς. Μια άλλη μερίδα, θέλω να ελπίζω μικρή και αμελητέα στη ζωή του καθενός μας, δυσκολεύεται να νιώσει χαρά. Όχι γιατί δεν μάς αγαπούν, όχι γιατί θέλουν το κακό μας. Στα δύσκολα είναι δίπλα μας, συμπαραστέκονται, ακούνε, συμβουλεύουνε, ξενυχτάνε. Τα κάνουν όλα σωστά. Όταν πρόκειται για άφατη χαρά. τότε αλλάζουν. Ίσως είναι το ότι δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη χαρά ενός άλλου, ίσως το ερώτημα «Γιατί αυτός κι όχι εγώ;», ίσως το «Τι έχει πιο πολύ από εμένα και τα κατάφερε;», ίσως το «σ’ εμένα πότε;», ίσως το ότι συνειδητοποιούν ότι έχεις όσα δεν έχουν, ότι δεν τόλμησαν, ότι φοβήθηκαν. Δεν είναι ακριβώς ζήλια ή φθόνος, δεν είναι ότι θέλουν το κακό μας ή ότι εύχονται να πάθουμε κάτι. Αν ήταν τέτοιοι άνθρωποι, θα είχαμε σημάδια, θα βλέπαμε κόκκινες σημαίες και θα ξεκόβαμε. Θα μάς το έδειχναν και σε άλλες περιπτώσεις.
Η φιλία, εξ ορισμού, δεν κρίνεται και δε μετριέται μόνο στις δύσκολες στιγμές, παρόλο που λέμε συχνά «ο φίλος στην ανάγκη φαίνεται» ή «ο φίλος φαίνεται στα δύσκολα». Η φιλία κρίνεται κυρίως στις όμορφες στιγμές. Εκεί θεμελιώνεται, εκεί στηρίζεται, εκεί ανθίζει. Αν πρέπει να παρακαλέσεις τους φίλους σου να είναι παρόντες στις ευτυχισμένες σου στιγμές, τότε λείπει από αυτή τη σχέση ένα βασικό θεμέλιο. Το μοίρασμα. Το μαζί. Όταν κάποιος χαίρεται, δεν χρειάζεται υπενθύμιση ή κάλεσμα. Είναι εκεί, στη χαρά σου, όχι από υποχρέωση ή πίεση. Είναι εκεί από επιθυμία. Είναι εκεί αυθόρμητα. Γιατί η επιτυχία σου, η χαρά σου , δεν τον απειλεί αλλά τον χαροποιεί.
Κι όταν η απουσία από όλα τα ευχάριστα γεγονότα στη ζωή σου είναι επαναλαμβανόμενη, δυστυχώς, δυστυχώς, πρέπει να αντιμετωπίσεις την αλήθεια κατάματα. H αληθινή φιλία φαίνεται από τα μπράβο, τα χαίρομαι για σένα, το πάμε να το γιορτάσουμε, την αβίαστη συγκίνηση.
Αν η συμμετοχή στη χαρά σου είναι αποτέλεσμα παράκλησης, δεν είναι φιλία αλλά γνωριμία. Πολυετής ενδεχομένως, αλλά γνωριμία. Κι ακόμα και αν η παραδοχή είναι δύσκολη, εντούτοις είναι έντιμη. Και κάποιες φορές τα ξεκαθαρίσματα γίνονται όχι μετά από καβγάδες αλλά μετά από απουσίες και παρατεταμένες σιωπές.
Συντάκτης: Χριστιάνα Δεμέναγα
