Υπάρχει μια μορφή δύναμης που δεν φωνάζει. Δεν χρειάζεται εξηγήσεις, ούτε δικαίωση. Δεν εκφράζεται με εκδίκηση, θυμό ή πικρία. Είναι η σιωπηλή δύναμη του να αφήνεις κάποιον πίσω… Όχι επειδή δεν πόνεσες, αλλά επειδή έμαθες να σέβεσαι τον εαυτό σου περισσότερο απ’ όσο αντέχεις να πληγώνεσαι.
Το τέλος μιας σχέσης, οποιασδήποτε μορφής, δεν είναι ποτέ εύκολο. Δεν τελειώνει τη στιγμή που φεύγει ο άλλος. Τελειώνει πολύ αργότερα, όταν σταματάς να περιμένεις. Όταν δεν ψάχνεις πια απαντήσεις σε παλιά μηνύματα. Όταν δεν αναρωτιέσαι τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά. Εκεί αρχίζει η πραγματική αποδοχή και είναι ίσως το πιο δύσκολο στάδιο απ’ όλα. Στην αρχή, ο πόνος ζητά αντίδραση. Θέλει φωνή, θέλει δικαιοσύνη, θέλει να αποδείξεις ότι άξιζες περισσότερα. Θέλει να πεις πράγματα που κρατούσες μέσα σου και να δείξεις στον άλλον τι έχασε. Όμως όσο περνά ο καιρός, καταλαβαίνεις κάτι βαθύτερο: δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν που επέλεξε να φύγει ή να σε πληγώσει. Η εκδίκηση δεν θεραπεύει, απλώς παρατείνει τον δεσμό με κάτι που έπρεπε ήδη να έχει τελειώσει.
Η ωριμότητα δεν είναι να μη θυμώνεις. Είναι να μη σε κυβερνά ο θυμός σου. Είναι να νιώθεις την απογοήτευση, την αδικία, τη λύπη, αλλά να μην αφήνεις αυτά τα συναισθήματα να καθορίζουν τις πράξεις σου. Να μην γίνεσαι κάποιος που δεν αναγνωρίζεις, μόνο και μόνο για να πάρεις μια πρόσκαιρη ικανοποίηση. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι τι έκανες στον άλλον, αλλά τι έκανες στον εαυτό σου. Το να αφήνεις κάποιον πίσω δεν σημαίνει ότι ξεχνάς. Σημαίνει ότι σταματάς να κουβαλάς. Σταματάς να εξηγείς την απουσία του, να δικαιολογείς τη συμπεριφορά του, να ελπίζεις σε μια αλλαγή που δεν ήρθε ποτέ. Είναι η στιγμή που αποδέχεσαι ότι όσα έδωσες ήταν αληθινά, αλλά δεν βρήκαν το έδαφος για να ανθίσουν. Και αυτό, όσο κι αν πονά, δεν μειώνει την αξία σου.
Ο αυτοσεβασμός χτίζεται ακριβώς εκεί. Όχι όταν όλα πάνε καλά, αλλά όταν επιλέγεις να φύγεις χωρίς θόρυβο. Όταν δεν παρακαλάς για εξηγήσεις. Όταν δεν κυνηγάς ανθρώπους που σου έδειξαν ξεκάθαρα μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. Ο αυτοσεβασμός είναι να λες «αυτό μου κάνει κακό» και να αποχωρείς, ακόμα κι αν η καρδιά σου δεν είναι έτοιμη…
Υπάρχει κάτι βαθιά λυτρωτικό στο να μην κρατάς κακία. Όχι γιατί ο άλλος το αξίζει, αλλά γιατί εσύ αξίζεις γαλήνη. Το μίσος σε δένει. Η πικρία σε κρατά στο παρελθόν. Η συγχώρεση, όχι απαραίτητα προς τον άλλον, αλλά προς τον εαυτό σου, σε ελευθερώνει. Σε βοηθά να αποδεχτείς ότι έκανες ό,τι μπορούσες με ό,τι ήξερες τότε. Η σιωπηλή αποχώρηση δεν είναι αδυναμία. Είναι επιλογή. Είναι το σημείο που σταματάς να εξηγείς τον πόνο σου σε ανθρώπους που δεν προσπάθησαν να τον καταλάβουν. Είναι το σημείο που επιλέγεις να μην απαντήσεις, όχι επειδή δεν έχεις τι να πεις, αλλά επειδή δεν χρειάζεται πια.
Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλες δηλώσεις και δραματικά κλεισίματα, προχωράς. Παίρνεις μαζί σου όσα έμαθες, αφήνεις πίσω όσα σε βάραιναν και συνεχίζεις πιο συνειδητά. Όχι κλειστή. Όχι πικραμένη. Αλλά πιο επιλεκτική, πιο ήρεμη, πιο δυνατή. Γιατί το αληθινό τέλος δεν έρχεται όταν φεύγει ο άλλος. Έρχεται όταν εσύ επιλέγεις την ειρήνη σου. Και αυτή είναι μια δύναμη που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Είναι ήδη αρκετή.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
