Απόφοιτος Πανεπιστημίου σε απόγνωση: Πώς ξεκολλάς από το ρημαδο-σημείο 0;

Και ναι, περνώντας το τελευταίο μάθημα της σχολής σου στην οποία μπήκες με κόπο, είσαι σε θέση να κάνεις την αίτηση ολοκλήρωσης των σπουδών και η στιγμή της πολυπόθητης ορκωμοσίας που είτε φαντάζεσαι ως μια φαντεζί τελετή ή μια απλή συγκέντρωση, ήρθε! Έτσι, αφήνεις πίσω σου τις μέρες και νύχτες διαβάσματος, τα μαθήματα στα οποία πήγαινες απλώς από συνήθεια, τους καφέδες μετά από “κάψιμο” του εγκεφάλου, κι εντάξει και κάποια μαθήματα που σου άρεσαν. Δεν μπορεί, θα υπάρχει έστω ένα! Α μην ξεχάσω. Σίγουρα, υπήρξαν και μέρες που πήγες ως το πανεπιστήμιο μόνο για να δεις λίγο κόσμο(ναι, και εγώ το έκανα!). Είσαι έτοιμος να τα αφήσεις όλα αυτά λίγο πιο πίσω ώστε να κλείσει το όμορφο αυτό κεφάλαιο: της φοιτητικής ζωής.

Και τώρα; Τι γίνεται τώρα;

«Τι θα κάνεις μετά;», «Πρέπει να ψάξεις για μεταπτυχιακά», «Πού θα βρεις δουλειά;». Σ’ αυτές κι άλλες πάρα πολλές ερωτήσεις που σου γίνονται από γνωστούς,  συγγενείς, αγνώστους, γείτονες, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι δε θες να απαντήσεις  ακόμη και αν έχεις απάντηση να δώσεις. Και μέσα σε αυτό, εσύ σε ένα χάος που μπορεί τη μία μέρα να νιώθεις ότι μικραίνει και την άλλη να μεγεθύνεται. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. «Να επιστρέψω στο πατρικό μου;», «Να βρω μια δουλειά για λίγο;», «Να καλύψω κάποιες υποχρεώσεις που έχω σε εκκρεμότητα;». Εδώ, έρχομαι να σου πω ότι ένα είναι το μόνο φυσιολογικό επερχόμενο συναίσθημα: απόφοιτος Πανεπιστημίου σε απόγνωση. Νιώθεις να περπατάς σε μια ευθεία, ατελείωτη μεν, με πολλές στροφές ανάμεσα, αριστερά και δεξιά, και εκεί που νομίζεις ότι έκανες μια επιλογή π.χ. να βρεις δουλειά ώστε να εξασφαλίσεις χρήματα, τσουπ, εισπράττεις την απόρριψη των πιθανών εργοδοτών για τον κάθε πιθανό και απίθανο λόγο. Και ξανά στο μηδέν.  Η αλήθεια είναι ότι καμία θέση εργασίας δε σε περιμένει ακόμη και στο πιο εύκολο φαινομενικά πόστο: «δεν έχεις εμπειρία», «είσαι μικρός σε ηλικία», «θέλουμε κάποιον να μείνει αρκετό καιρό και όχι να φύγει στο τρίμηνο» ή πολύ απλά κάνεις ένα σωρό αιτήσεις για τις οποίες δεν λαμβάνεις απάντηση ποτέ.

Εντάξει, αφήστε το, ούτε εγώ θέλω έτσι. Οριακά, κουράστηκα πιο πολύ αυτό το διάστημα, παρά στα προηγούμενα τέσσερα χρόνια σπουδών μου. Ναι, είναι μια μεταβατική περίοδος που σου φαίνεται ατελείωτη, μάταιη, ανυπόφορη και κάποια άλλα “όμορφα” συνώνυμα σχετικά με αυτά. Και κατά πάσα πιθανότητα, είναι η πρώτη φορά σου στην αγορά εργασίας. Δεν είναι μια εύκολα διαχειρίσιμη κατάσταση, αλήθεια. Πολλά σκαμπανεβάσματα στη διάθεση, μέρες που τίποτα δεν πάει καλά, η αίσθηση ότι κανείς δε σε καταλαβαίνει όλο και μεγαλύτερη και κάπου εκεί έρχονται τα κλάματα, σε μια ανύποπτη στιγμή και φυσικά κάπου χωρίς θεατές. Έπειτα, όποια απόφαση και να πάρεις πάλι δε σε κάνει να νιώθεις σιγουριά, ή περιμένεις το κάποιο εμπόδιο που θα εμφανιστεί (για να μην ξεχνιόμαστε), ακόμη και κάποιο ανέλπιστο συμπαντικό σημάδι για το αν πρέπει ή όχι να το προχωρήσεις. Σε όλα αυτά, έρχεσαι να προσθέσεις -αν είσαι στους “τυχερούς” της παρέας- το ότι και οι παρέες σου είναι κάποια χιλιόμετρα μακριά, προσπαθώντας και εκείνοι να φέρουν εις πέρας τις προκλήσεις της δικής τους καθημερινότητας και όσο και αν προσπαθείτε να στηρίζετε ο ένας τον άλλον τελικά καταλήγετε σε ένα: «ό,τι είναι τώρα», «θα δείξει», και μάλλον «Το’χουμε!».

Εγώ, όμως θα σου πω εδώ, ότι όσο καιρό και να μείνεις σε αυτή την φάση, στο σημείο μηδέν αλλιώς, και όσο και να σε δυσκολέψει και να σε πελαγώσει, μπροστά σου ανοίγεται μια νέα ζωή. Δε λέω ότι θα την αναπολήσω κιόλας ως περίοδο (μάλλον) αλλά αποτελεί τη βάση για πολλές σωστές και λάθος επιλογές-αποφάσεις, για πολλές εμπειρίες, για νέα άτομα, και για πολλές ιστορίες που θα έχεις να θυμάσαι • και φυσικά την εξέλιξη σου που αχνοφαίνεται ήδη γιατί κάνοντας το πρώτο βήμα, είσαι πιο κοντά στη νέα ανανεωμένη εκδοχή σου και το κυριότερο• ανακαλύπτεις ή καλύτερα, εξελίσσεις τον εαυτό σου.

Πάρε το χρόνο σου λοιπόν, δοκίμασε νέα πράγματα, απόκτησε όσες περισσότερες εμπειρίες ζωής μπορείς και όλα θα τα βρεις μπροστά σου ή θα τα κάνεις εσύ να έρθουν σε σένα. Σύντομα θα κοιτάς πίσω για να βλέπεις πόσα βήματα έκανες ως τώρα, ανυπομονώντας για τα επόμενα.