Πολλές, όσες χρειαστεί, όσες «ξανά από το μηδέν» φορές σου φέρει η ζωή!
Ξανά μια ζωή να στριμωχτεί μέσα σε νέα δεδομένα, να κολυμπήσει σε άγνωστα νερά και να αρχίσει από το μηδέν! Χωρίς κανείς να σε ρωτήσει αν είσαι έτοιμος, γιατί ποτέ δε θα είσαι πραγματικά έτοιμος. Όμως κάθε φορά θα είσαι αρματωμένος με πολλή εμπειρία, με πολύ περισσότερη γνώση και φυσικά με πολλά μαθήματα από λάθη. Εκείνα τα περιβόητα λάθη! Ό,τι καλύτερο στη ζωή ενός ανθρώπου, γιατί ένα λάθος είναι η απόδειξη ότι τόλμησες να περπατήσεις. Είναι ο καθρέφτης που σου δείχνει τι δε σου ταιριάζει, τι δεν αντέχεις πια, τι χρειάζεται να αλλάξεις! Κι εκεί βρίσκεται όλη η μαγεία της ζωής σου, στα λάθη που σε γονάτισαν, σε δίδαξαν και σε ανάγκασαν να αρχίσεις ξανά. Είναι οι ρωγμές απ’ όπου μπαίνει το φως σε μια ζωή που είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει.
Και ενώ είναι τόσο επίπονο, μέσα στην απογοήτευση και τον φόβο σου για το άγνωστο, στάσου μια στιγμή και αναλογίσου πόσο τυχερός είσαι τελικά· σου δίνεται η ευκαιρία να αλλάξεις σελίδα, να ξαναγράψεις την ιστορία σου. Κάθε αρχή κουβαλάει και μια μικρή επανάσταση μέσα σου. Μια σιωπηλή υπόσχεση ότι αυτή τη φορά θα ακούσεις λίγο περισσότερο τον εαυτό σου, θα σε φροντίσεις λίγο καλύτερα, θα αφήσεις πίσω ό,τι δεν σου ταίριαξε. Και κάπου εκεί, μέσα στη διαδρομή, θα ανακαλύψεις πλευρές σου που δεν ήξερες ότι υπάρχουν. Αντοχές που δε φανταζόσουν, δύναμη που γεννήθηκε μέσα από τις πληγές σου.
«Ξανά απ’ την αρχή», πόσες εκδοχές μπορεί να έχει αυτή η φράση: Νέος εαυτός μετά από λανθασμένες επιλογές, νέα ζωή μετά από χωρισμό που σε διέλυσε, νέα καθημερινότητα μετά από έναν αποχωρισμό. Κάθε αρχή με διαφορετικό υπόβαθρο, διαφορετικό αποτύπωμα μέσα σου. Μα όλες με κάτι κοινό: Μια επιλογή που σε στιγμάτισε, μια δυνατή ψυχή που βρήκε το θάρρος να μαζέψει τα κομμάτια της, να αγκαλιάσει τον πόνο της, να φροντίσει την πληγή της και να σηκωθεί, δυο χέρια που σκούπισαν τα ματωμένα γόνατα από την πτώση και τα δάκρυα στα μάτια και μια απόφαση να μη τα παρατήσεις, να αρχίσεις ξανά. Και μέσα σε όλο αυτόν τον πόνο, μέσα στην αμφιβολία και την απογοήτευση, γεννιέται κάτι καινούριο: Η επίγνωση. Μαθαίνεις. Μεγαλώνεις. Μετακινείσαι.
Κι αν έχεις δυο – τρεις φίλους, δικούς σου ανθρώπους να σε στηρίζουν και να ’ναι εκεί για σένα, είσαι πολύ τυχερός! Υπάρχουν όμως και οι άλλοι που ξανά ’ρχίζουν σαν να τους πέταξε το σύμπαν ξαφνικά σε μια άγνωστη γη, δίχως γνωστούς, δίχως φίλους, χωρίς κάτι να πιαστούν. Και αυτοί, διάολε, έχουν τις πιο όμορφες ψυχές, το λέει η καρδούλα τους, το τσαγανό τους είναι άξιο θαυμασμού, αναγεννιούνται από τα συντρίμμια τους, χωρίς διαπραγματεύσεις.Και αν σε ’σένα έλαχε να ανήκεις σε αυτούς, μη μασάς. Μπορείς και να φοβάσαι και να συνεχίζεις ταυτόχρονα. Την επόμενη φορά που κάτι θα ήθελες να το είχες κάνει αλλιώς, μην το πολεμήσεις, αγκάλιασε το. Εκείνο ακριβώς μπορεί να είναι το σημείο απ’ όπου ξεκίνησε η πιο σημαντική σου αρχή. Ένα είναι το σίγουρο: στο τέλος της διαδρομής θα κοιτάξεις πίσω, θα δεις πόσα κατάφερες και ένα χαμόγελο θα φωτίσει ξανά το κουρασμένο σου πρόσωπο.
Άλλωστε το πιο όμορφο απ’ όλα είναι ότι, κάθε φορά που σηκώνεσαι, δεν είσαι ο ίδιος με πριν. Είσαι λίγο πιο σοφός, λίγο πιο ανθεκτικός, λίγο πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είσαι. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, μαθαίνεις πως η δύναμή σου δε βρίσκεται στο να μην πέφτεις, αλλά στο να βρίσκεις πάντα τον τρόπο να σηκώνεσαι και να ξεκινάς ξανά.
Γιατί τελικά, το «ξανά από την αρχή» δεν είναι τιμωρία και, κυρίως, δεν είναι αποτυχία. Είναι ευκαιρία. Είναι η ζωή που σου ψιθυρίζει ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι μπορείς να ξαναχτίσεις, να ξαναγαπήσεις, να ξαναπιστέψεις. Και όσο κι αν πονάει, όσο κι αν σε φοβίζει, κάθε νέα αρχή κρύβει μέσα της μια υπόσχεση ότι τα καλύτερα μπορεί να μην έχουν έρθει ακόμα.
Συντάκτης: Ευαγγελίστρα Λαούντου
