Πόσες φορές κράτησες κάτι μέσα σου για να μην κριθείς;

Ζούμε σε μια εποχή που δεν αρκεί να είσαι,  πρέπει να φαίνεσαι. Να αποδεικνύεις, να εξηγείς, να πείθεις. Όχι τον εαυτό σου. Τους άλλους. «Τι θα πει ο κόσμος;» Μια φράση τόσο μικρή, κι όμως τόσο βαριά. Χωράει μέσα της φόβο, ανασφάλεια, ανάγκη για αποδοχή. Χωράει επιλογές που δεν ήταν ποτέ πραγματικά δικές μας. Πόσες φορές κράτησες κάτι μέσα σου για να μην κριθείς; Πόσες φορές δεν έκανες ένα βήμα πίσω, όχι γιατί το ήθελες, αλλά γιατί φοβήθηκες πώς θα φανεί; Πόσες φορές δεν φόρεσες μια “εκδοχή” του εαυτού σου που δεν σου ταίριαζε, μόνο και μόνο για να ταιριάξεις στα μάτια των άλλων; Και κάπου εκεί, αρχίζει η πτώση.

Όχι η φανερή. Η εσωτερική. Γιατί σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να χαμηλώνεις τον εαυτό σου. Να συμβιβάζεσαι. Να προσαρμόζεσαι. Να γίνεσαι λιγότερο από αυτό που είσαι, για να χωρέσεις σε προσδοκίες που ποτέ δεν ήταν δικές σου. Κι όμως, το πιο οξύμωρο είναι άλλο. Όσο περισσότερο προσπαθείς να αποδείξεις ότι είσαι «σωστός», «τέλειος», «αλάνθαστος», τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την αλήθεια σου. Γιατί η τελειότητα που κυνηγάς δεν υπάρχει. Είναι μια εικόνα φτιαγμένη για να εντυπωσιάζει, όχι για να ζει. Και μέσα σε όλο αυτό, αρχίζεις να ζητάς προσοχή. Όχι από όπου κι όπου. Από ανθρώπους που δεν σε βλέπουν πραγματικά. Από ανθρώπους που δεν κάθισαν ποτέ να καταλάβουν ποιος είσαι, τι έχεις περάσει, τι κουβαλάς μέσα σου. Ανθρώπους που βλέπουν μόνο την επιφάνεια και πολλές φορές ούτε καν αυτή με προσοχή. Κι όμως, εκεί στρέφεσαι.

Εκεί προσπαθείς να αποδείξεις την αξία σου. Εκεί επενδύεις ενέργεια, χρόνο, συναίσθημα. Σαν να ελπίζεις ότι αν προσπαθήσεις λίγο παραπάνω, θα σε δουν. Θα σε αναγνωρίσουν. Θα σου δώσουν αυτό που τόσο πολύ ζητάς. Αποδοχή!
Αλλά η αλήθεια είναι σκληρή: δεν μπορείς να πείσεις κάποιον να σε δει, αν δεν θέλει. Δεν μπορείς να αναγκάσεις κάποιον να σε εκτιμήσει, αν δεν είναι ικανός να το κάνει. Και κυρίως, δεν μπορείς να γεμίσεις μέσα σου ένα κενό, ζητώντας επιβεβαίωση απ’ έξω.

Γιατί κάθε φορά που προδίδεις τον εαυτό σου για να κερδίσεις ένα βλέμμα, χάνεις κάτι πολύ πιο σημαντικό: την αυτοεκτίμησή σου. Και τότε αρχίζει ένας φαύλος κύκλος. Όσο δεν νιώθεις αρκετός, τόσο περισσότερο προσπαθείς να το αποδείξεις. Και όσο περισσότερο προσπαθείς να το αποδείξεις, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από αυτό που πραγματικά είσαι. Μέχρι που κάποια στιγμή κουράζεσαι.

Και ίσως εκεί, για πρώτη φορά, σταματάς.

Σταματάς να ρωτάς «τι θα πει ο κόσμος» και αρχίζεις να αναρωτιέσαι «τι θέλω εγώ;». Σταματάς να χτίζεις εικόνες και αρχίζεις να ψάχνεις ουσία. Σταματάς να κυνηγάς βλέμματα και αρχίζεις να κοιτάς μέσα σου.

Και τότε κάτι αλλάζει. Όχι έξω. Μέσα.

Γιατί καταλαβαίνεις ότι δεν ήσουν ποτέ υποχρεωμένος να αποδείξεις τίποτα. Ότι η αξία σου δεν εξαρτάται από την αποδοχή των άλλων. Ότι δεν χρειάζεται να είσαι αλάνθαστος για να είσαι αρκετός. Και ίσως τότε, για πρώτη φορά, νιώσεις ελεύθερος. Ελεύθερος να είσαι. Όχι να φαίνεσαι. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος πάντα κάτι θα πει. Το θέμα είναι εσύ… τι θα επιλέξεις να πιστέψεις.