Δεν ήταν έρωτας αυτό.
Ανάγκη ήταν,
πείσμα απέναντι στην μοναξιά.
Μα γω, πού να ‘ξερα.
Πως όταν λες το σ’ αγαπώ,
πέφτει σιωπή,
κλειδώνει η στιγμή
και κάποιος την έξοδο κινδύνου αναζητά;
Υπέροχο πάθημα.
Πολύτιμο μάθημα.
Σε κάθε σ’ αγαπώ, λοιπόν,
που ένιωσε την πλάνη,
έβαλα ένα κενό.
Να παίξει με τις λέξεις, όποιος βαστά.
Ν’ ανοίξει λεξικό, αν χρειαστεί.
Και να κάνει αντικατάσταση.
Ναι, είμαι της υπερανάλυσης, γι΄ αυτό και γράφω συνέχεια. Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σ’ εκείνο το μικρό σημειωματάριο της κουζίνας για τα ψώνια, πάνω στις νότες του πιάνου μου, στον ανοιχτό υπολογιστή μου, μα κυρίως μέσα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Γράφω για να εκτονώσω τις έντονες σκέψεις μου και τα δυνατά συναισθήματα μου. Γράφω για ό,τι πιέστηκε από κάτι άσχημο που διάβασα, για ό,τι ζεστάθηκε με την καλημέρα του γείτονα, για την απουσία του αυτονόητου. Είναι ανακουφιστικό να δημιουργείς, νιώθεις ζωντανός. Οπότε λέω στον εαυτό μου «Αθηνά, πιάσε τις λέξεις και πέτα». Όλα τα άλλα, απλά θ’ ακολουθήσουν.
