Υπάρχουν πολλά είδη κομπλιμέντων. Άλλα δυνατά, που σε αγγίζουν και κάπως ψιλοριζώνουν μέσα σου, προϋποθέτοντας ότι έρχονται και από τα κατάλληλα άτομα που μετράνε μέσα μας, και άλλα που περνάνε κάπως αδιάφορα. Άλλα είναι ειλικρινή, άλλα φτιαχτά και άλλα προσποιητά. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σκορπάνε κομπλιμέντα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένα «σου ταιριάζει πολύ αυτό το χρώμα, τονίζει τα μάτια σου», ένα «το άρωμά σου τα σπάει», «έχεις ένα απίστευτο ταλέντο να τα φέρνεις όλα εις πέρας», «η ενέργειά σου είναι τρομερή», ακόμη και ένα «έχεις εκπληκτικό γούστο». Είναι συνήθως άνθρωποι παρατηρητικοί, με αυτοπεποίθηση, που έχουν την ικανότητα να αναγνωρίσουν ακόμη και την πιο μικρή λεπτομέρεια. Και στην άλλη άκρη υπάρχουν και άτομα που δυσκολεύονται να εκφράσουν τα αυτονόητα, μέχρι και ένα απλό «συγχαρητήρια», «μπράβο για αυτό που κατάφερες». Η ερώτηση εδώ λοιπόν είναι κατά πόσο αυτοί που κάνουν κομπλιμέντα τα έχουν καλά με τον εαυτό τους, ή και το αντίθετο.
Ας πούμε ότι το κομπλιμέντο δεν είναι απλώς μια όμορφη κουβέντα που έχει σκοπό να σε κάνει να νιώσεις καλά, αλλά μάλλον πρεσβεύει μια στάση ζωής, ή ακόμη και τον χαρακτήρα μας τον ίδιο. Σε έναν μεγάλο βαθμό, ένας άνθρωπος που είναι συμφιλιωμένος με το εγώ του και ό,τι αυτό προϋποθέτει, δεν αντιμετωπίζει τους γύρω του ως ανταγωνιστές. Επομένως, το να εκφράσει, με ένα κομπλιμέντο, τον θαυμασμό του, ή να αναγνωρίσει κάτι όμορφο στα μάτια του, δεν αποτελεί απειλή και δεν νιώθει, σε καμία έννοια, ότι είναι υποδεέστερος ή χάνει κάτι. Ένα πραγματικά αληθινό κομπλιμέντο που πηγάζει από μέσα μας, χωρίς φθόνο, χωρίς να περιμένουμε να πάρουμε κάτι πίσω ως αντάλλαγμα, ίσως να είναι και η πιο τρανταχτή απόδειξη αυτοπεποίθησης και εσωτερικής ασφάλειας για το ποιοι πραγματικά είμαστε. Στην ίδια γραμμή σκέψης, κάποιος που έχει κάτσει κάτω και έχει δουλέψει με τον εαυτό του, ξέρει πολύ καλά πως όση αυτοπεποίθηση και αν έχουμε, πάντα θα έχουμε την ανάγκη για λίγη επιβεβαίωση. Μια απλή κουβέντα, ακόμη και ένα απλό «έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο», μπορεί να φτιάξει τη διάθεση, ακόμη και τη μέρα κάποιου. Για αυτό και τσιγκουνιές στα κομπλιμέντα και στα ωραία λόγια δεν κάνουμε.
Αδιαμφισβήτητα, δεν είναι όλα τα κομπλιμέντα ειλικρινή. Υπάρχουν άνθρωποι που από συνήθεια σκορπάνε κομπλιμέντα κολακείας. Κομπλιμέντα που απλά γίνονται για να γίνουν, ή γίνονται από συνήθεια, ακόμη και για συμφέρον, που αποσκοπούν κάπου, και συνήθως προέρχονται από άτομα που ξεκάθαρα δεν είναι συμφιλιωμένοι με το μέσα τους, και τέτοιου είδους κομπλιμέντα καλύτερα και να μην γίνονται. Το αυθεντικό λοιπόν κομπλιμέντο ξεχωρίζει πάντα. Δεν φωνάζει, δεν είναι υπερβολικό, δεν αποζητά κάτι, δεν πιέζει, είναι απλό και αληθινό. Από την άλλη, κάποιος που δυσκολεύεται να κάνει κομπλιμέντα, ίσως να κρύβει μέσα του μια ανασφάλεια, χωρίς όμως να σημαίνει ότι είναι ζηλιάρης ή κακός άνθρωπος. Πιθανότατα να φοβάται ή να αποφεύγει τη σύγκριση, μιας και δεν έχει αποδεχτεί πλήρως τον εαυτό του, πράγμα που τον δυσκολεύει να δει καθαρά και να αναγνωρίσει καταστάσεις και αξίες.
Όπως και να έχει, ένα κομπλιμέντο είναι πάντα καλοδεχούμενο, μιας και εκφράζει μια αυτοπεποίθηση, όταν γίνεται σωστά. Και ίσως αυτό να είναι και το ομορφότερο πράγμα στους ανθρώπους που σκορπάνε αληθινά κομπλιμέντα, μιας και δεν φοβούνται τη λάμψη των άλλων, ίσα ίσα θέλουν να προσθέσουν σε αυτήν. Γιατί όταν τα έχεις βρει αληθινά με τον εαυτό σου, δεν δυσκολεύεσαι να βάλεις λίγη ομορφιά και στις ζωές των άλλων!
Συντάκτης: Τόνια Κωνσταντίνου
