Ετών 25 και κάτι. Και εκεί ακριβώς απάνω που προσπαθείς ακόμη να αποδεχτείς ότι είσαι πιο κοντά στα 30 αντί στα 20, σκάει το πρώτο προσκλητήριο γάμου. Ένα μίνι εγκεφαλικό, μια μικρή κρίση ηλικίας και μια καμπάνα να βαράει από πάνω μας, να φωνάζει ότι ο χρόνος περνάει. Εκεί πάνω που μέχρι χθες οργανώνατε ταξίδια και εξορμήσεις, που θα πάτε για μπαροτσαρκα το βράδυ και κάτι ατελείωτες συζητήσεις για το πού θα θέλαμε να βρισκόμαστε σε 5 χρόνια από τώρα, λαμβάνεις το προσκλητήριο και αρχίζεις να οργανώνεις μπάτσελερ. Ομολογώ ότι στην αρχή παίρνεις την όλη φάση για χαβαλέ. Η τέλεια ευκαιρία για γλέντι, με την κάθε έξοδο να είναι αφορμή για πάρτι, μιας και μια φορά παντρεύεσαι. Και προφανώς δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να βλέπεις δυο ανθρώπους να τραβάνε μια κοινή πορεία τόσα χρόνια και να κάνουν το επόμενο βήμα. Μέχρι που ακούς ένα «και στα δικά σου».
25 και κάτι σε γάμο και ελεύθερος. Και ναι, από επιλογή. Ξέρεις τι ψάχνεις, τα θέλω σου, έχεις θέσει τους στόχους σου, απολαμβάνεις την ανεξαρτησία σου και κοινώς ζήτω η τρέλα και όπου μας βγάλει. Από την άλλη, όπως μπορείς να φανταστείς, δεν συμβιβάζεσαι εύκολα και δεν συμβιβάζεσαι με κάτι που δεν σου αρμόζει ή δεν σε αντιπροσωπεύει, και αυτό δεν είναι ελάττωμα αλλά δύναμη. Αντιλαμβάνομαι δε ότι η κοινωνία, προφανώς, δεν κινείται με τους ρυθμούς που λειτουργούμε εμείς. Υπάρχει ένα αόρατο χρονοδιάγραμμα που αιωρείται από πάνω μας: να τελειώσεις το σχολείο, να πάρεις πτυχίο, να βρεις μια καλή δουλειά, να κτίσεις μια καριέρα, να βρεις έναν καλό σύντροφο, να παντρευτείς, να κάνεις και παιδιά. Και όσο, εν θεωρία, δεν ανήκεις σε αυτά τα κουτάκια και δεν τρέχεις να τα συμπληρώσεις, μια φορά στο τόσο κάτι μέσα μας κινείται και μας επηρεάζει.
Άραγε αυτό που περιμένουμε θα έρθει ποτέ; Ή όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα είναι και πιο δύσκολα, ο χρόνος περνάει και ο κλοιός σφίγγει; Με μια πιο ρομαντική οπτική, πιστεύω ότι εκεί έξω υπάρχει όντως αυτό το άλλο «μισό» που αποκαλεί ο Πλάτωνας ή, όπως αποκαλώ, το άλλο μας ολόκληρο. Και όσο χρόνος περνάει και μπαινοβγαίνουν στις ζωές μας άνθρωποι, γιατί δεν ήταν αρκετοί για να στεριώσουν σε αυτήν, τα πράγματα αλλάζουν και μαζί αλλάζουμε και εμείς. Περνάμε χρόνο με τον εαυτό μας, βρίσκουμε τα πατήματά μας λίγο καλύτερα και κάπως έτσι συμφιλιωνόμαστε με αυτό που θέλουμε και με αυτό που ψάχνουμε. Πράγμα που, δίχως να το αντιληφθούμε, μας φέρνει πιο κοντά στις σωστές επιλογές, ή τουλάχιστον μας καλλιεργεί μια πιο σωστή κρίση για να μην αναλωνόμαστε σε σχέσεις που δεν έχουν τίποτα να μας δώσουν ή να συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που δεν μας γεμίζουν, απλά για να μην είμαστε μόνοι.
Επομένως, η επιλογή του 25 και κάτι και ελεύθεροι είναι η τέλεια εποχή να συμφιλιωθείς με το εγώ σου, γιατί όταν αποφασίσεις να μπεις σε σχέση θα ξέρεις ότι έχεις μπει για τους σωστούς λόγους και όχι απλά επειδή πρέπει. Και προφανώς οι γάμοι των φίλων μας δεν μας υπενθυμίζουν ότι αργήσαμε να ανέβουμε στο βαγόνι, αλλά ότι ο καθένας από εμάς γράφει τη δική του ιστορία με διαφορετικό ρυθμό. Και επομένως, στο επόμενο προσκλητήριο που θα λάβεις, βάλε τα καλά σου, χόρεψε με την καρδιά σου και συγκινήσου, γιατί κάποιοι τα κατάφεραν να βρουν το άλλο τους μισό λίγο νωρίτερα από ό,τι εσύ, μέχρι να έρθει να σε βρει αυτό το ιδανικό που θα είναι σωστό για εσένα!
ΥΓ.: Αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν μια συζήτηση που, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται και πιο συχνά ανάμεσα σε φίλους. Ό,τι είναι να έρθει να σε βρει, θα έρθει στην ώρα του!
Συντάκτης: Τόνια Κωνσταντίνου
