"Βody image anxiety": Μήπως το πρώτο μπάνιο σου φέρνει άγχος αντί για χαρά;

Καλώς όρισες στο επίσημο άγχος των τελών Μαΐου. Εκεί που όλα γύρω σου μυρίζουν αντηλιακό, οι παρέες στο γραφείο κανονίζουν την πρώτη εξόρμηση του Σαββατοκύριακου, το Instagram έχει γεμίσει με καταγάλανα νερά κι εσύ έχεις κάνει ήδη το πρώτο σου πρόχειρο μαύρισμα στο χέρι ( ξέρεις, εκεί που όταν βγάζεις το ρολόι φαίνεται η άσπρη γραμμή που σου θυμίζει τι έρχεται ) κάπου εκεί πιάνεις τον εαυτό σου να κοιτάζει το βάθος της ντουλάπας με έναν ελαφρύ κόμπο στο στομάχι. Το μαγιό από πέρυσι είναι εκεί, διπλωμένο, και σε περιμένει να το βγάλεις τις βόλτες του, να το γεμίσεις με αλμύρα. Έλα μου όμως που, ξαφνικά, η προοπτική της παραλίας δεν μοιάζει και τόσο με απόδραση, αλλά περισσότερο με μια άτυπη εξέταση όπου πρέπει να εμφανιστείς «έτοιμος». Κάπως έτσι γεννιέται το σύνδρομο του πρώτου καλοκαιρινού μπάνιου. Ή, για να το πούμε καλύτερα, το body image anxiety, που λέμε και στο χωριό μας.

Είναι αυτό το περίεργο συναίσθημα που σε πιάνει λίγο πριν πατήσεις το πόδι σου στην αμμουδιά. Για μήνες ολόκληρους, το σώμα σου ήταν προστατευμένο κάτω από τα βαριά, ζεστά σου ρούχα. Τα cozy πουλόβερ, τα τζιν, τα κολάν από μέσα που σε κρατούσαν ζεστό και γλυκό σαν κρεμμυδάκι με τόσα layers. Ήταν το καταφύγιό σου. Και τώρα, μέσα σε μια στιγμή, που δεν αντέχεται πια τίποτα παραπάνω από ένα κομμάτι ύφασμα πάνω στο κορμί σου , αφού το κούτελο έχει ξεκινήσει ήδη να στάζει με το που μπαίνεις στην ψημένη λαμαρίνα σου για να πας στη δουλειά, καλείσαι να βγάλεις το «κοστούμι» του χειμώνα. Πρέπει να μείνεις με ένα τίποτα μπροστά σε γνωστούς και αγνώστους. Η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό δεν είναι αν το νερό θα είναι μπούζι, αλλά αν φαίνεται η κυτταρίτιδα, αν το σωσίβιο στην κοιλιά μεγάλωσε, ή αν το βρακάκι θα σε στενεύει με αποτέλεσμα να μοιάζεις με το ανθρωπάκι της Michelin, που είναι τόσο χαριτωμένο σε μωρουδιακό σωματάκι, αλλά όχι στο δικό σου πλέον. Αναρωτιέσαι αν οι μήνες της καθιστικής ζωής έχουν αφήσει το σημάδι τους πάνω σου.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι όλο αυτό το δράμα το περνάμε σχεδόν όλοι. Αν κάτσεις να παρατηρήσεις τον κόσμο την ώρα που φτάνει στην παραλία, ειδικά στις αρχές των μπάνιων, θα δεις την ίδια ακριβώς κίνηση να επαναλαμβάνεται. Τα ρούχα βγαίνουν με προσεκτικό, σχεδόν χειρουργικό τρόπο. Κάθεσαι στην πετσετούλα, βγάζεις το παντελονάκι. Πάει αυτό. Απλώνεις πόδι. Πάμε για το πάνω, τσουπ-τσουπ, ωραία, το πρώτο άγχος έφυγε. Άντε να σηκωθείς τώρα γιατί σε παράκαψε ο ήλιος. Τράβα βρακί από εδώ, τράβα βρακί από εκεί , τόσο κοφτό ήταν πέρυσι; Ας χαϊδέψουμε και λίγο την κοιλιά μας όσο περπάταμε, ίσως έτσι να μη φανεί τόση όση έχει γίνει. Ωραία, μπήκαμε, και είναι και παγωμένη.

Έλα τώρα να βγεις. Γρήγορα, τυλίξου με την πετσέτα σαν πουράκι, για να σκουπιστείς φυσικά, είπαμε εμείς το αντίθετο; και ξάπλωσε αμέσως για να φαίνεσαι αδυνατούλης. Παιδιά, όλοι μας ή σχεδόν όλοι τέλος πάντων τραβάμε τα ίδια ζόρια. Με τις ίδιες ανασφάλειες, κλεισμένοι ο καθένας στο δικό του μικρό συννεφάκι χαμηλής αυτοεκτίμησης. Ο τρόπος που ο καθένας βλέπει το σώμα του είναι ολοδικός του, ανεξάρτητα από το αν έχεις παραπάνω κιλά, αν είσαι κανονικός, αν είσαι αδύνατος, αν το σώμα σου έχει σχήμα αχλάδι, ή μήλο ή ανανά ή δεν ξερώ και γω τι άλλο… Ο καθένας μας κουβαλάει τις ανασφάλειές του. Αυτό που εσύ ζηλεύεις στη θάλασσα μπορεί να είναι βραχνάς για αυτόν που το έχει, και τούμπαλιν.

Μας έχουν μάθει να πιστεύουμε ότι για να πατήσουμε στην παραλία πρέπει πρώτα να έχουμε «χτίσει» το λεγόμενο beach body. Λες και η θάλασσα έχει face control και θα μας ρίξει πόρτα αν δεν έχουμε τις αναλογίες του γυμναστηρίου. Ξοδεύουμε ενέργεια και φαιά ουσία για να διορθώσουμε φανταστικά ελαττώματα, χάνοντας την ουσία. Και η ουσία είναι ότι το σώμα σου δεν είναι ένα έκθεμα σε βιτρίνα που περιμένει την έγκριση των γύρω σου.. Είναι αυτό που σε έβγαλε παλικάρι άλλον έναν δύσκολο χειμώνα, που άντεξε το ξενύχτι, το στρες της δουλειάς, τις ιώσεις και την κούραση της καθημερινότητας.

Δεν χρειάζεται να αγαπήσεις κάθε εκατοστό πάνω σου από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε να παραστήσεις ότι δεν σε νοιάζει καθόλου η εικόνα σου. Είναι ανθρώπινο να θέλεις να δείχνεις όμορφος. Αλλά είναι κρίμα να αφήνεις αυτή την επιφανειακή ανησυχία να σου κλέβει τη χαρά της στιγμής. Η θάλασσα δεν νοιάζεται για τα κιλά σου, ούτε ο ήλιος για τις ραγάδες σου. Κανένας στην παραλία δεν ασχολείται πραγματικά μαζί σου, γιατί πολύ απλά είναι πολύ απασχολημένος με το να κρύψει τις δικές του ατέλειες.

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα βρεθείς μπροστά στο κύμα, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου. Άφησε την πετσέτα στην ξαπλώστρα, πάρε μια βαθιά ανάσα και περπάτα προς το νερό χωρίς να κοιτάς δεξιά και αριστερά. Το σώμα σου είναι ήδη έτοιμο για την παραλία, απλώς επειδή έχεις ένα σώμα και υπάρχει μια παραλία που σε περιμένει. Βούτα, νιώσε τη δροσιά του νερού και άφησε τις ανασφάλειες να τις πάρει το κύμα. Στο κάτω-κάτω, το καλοκαίρι είναι πολύ μικρό για να το περνάς ρουφώντας την κοιλιά σου.