7+1 από τα πιο delulu φεστιβάλ που θα μπορούσες να πας

Οι περισσότεροι από εμάς, όταν σκεφτόμαστε το καλοκαίρι, φέρνουμε στο μυαλό μας ήλιο, παραλία, ξαπλώστρες, βουτιές και κοκτέιλ. Με λίγα λόγια, την απόλυτη χαλάρωση. Ειδικά αυτή την εποχή από την μία άκρη της Γής στην άλλη, διοργανώνονται ξεχωριστές γιορτές και εκδηλώσεις. Μπορεί σε όσους τις ακούν ή τις βλέπουν για πρώτη φορά να φαίνονται περίεργες, όμως κάθε μία από αυτές κρύβει πίσω της μια ιδιαίτερη ιστορία.  Ξεκινώντας από την Ευρώπη, ένας τέτοιος μοναδικός σταθμός δεν θα μπορούσε παρά να είναι η Ισπανία. Κάθε χρόνο την τελευταία Τετάρτη του Αυγούστου, η μικρή και ήσυχη πόλη Μπουνιόλ μετατρέπεται σε ένα απίστευτο πεδίο μάχης. Ο λόγος για τη «La Tomatina», τον διάσημο ντοματοπόλεμο που συγκεντρώνει χιλιάδες ανθρώπους από όλο τον κόσμο για μία και μόνο ώρα απόλυτης, κόκκινης τρέλας.

Όλα ξεκίνησαν το 1945, όταν κατά τη διάρκεια μιας παρέλασης ξέσπασε ένας νεανικός καβγάς. Κάποιοι νεαροί άρχισαν να πετούν, εντελώς τυχαία, ντομάτες από έναν κοντινό πάγκο και, χωρίς να το καταλάβουν δημιούργησαν μια νέα παράδοση. Παρά τις απαγορεύσεις των επόμενων ετών, οι κάτοικοι επέμεναν για τη γιορτή τους. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να διοργανώσουν την «κηδεία της ντομάτας» ως διαμαρτυρία, καταφέρνοντας τελικά να μετατρέψουν το έθιμο σε παγκόσμιο θεσμό! Το σύνθημα της έναρξης δίνεται ακριβώς στις 11:00 το πρωί. Μόλις κάποιος καταφέρει να σκαρφαλώσει σε έναν λαδωμένο στύλο και να φτάσει ένα ισπανικό αλλαντικό που κρέμεται στην κορυφή του, ακούγεται μια πρώτη κανονιά. Εκείνη τη στιγμή, τεράστια φορτηγά αδειάζουν τόνους ώριμης ντομάτας στους δρόμους. Για την επόμενη μία ώρα, η μάχη είναι ελεύθερη με δύο βασικούς κανόνες:

– Πρώτον, θα πρέπει να λιώσουμε τη ντομάτα στο χέρι πριν τη ρίξουμε, ώστε να μην χτυπήσει κανείς.

– Δεύτερον, εκτός από παλιά ρούχα, είναι απαραίτητο να φοράμε γυαλάκια κολύμβησης για να προστατεύσουμε τα μάτια μας.

Μόλις ακουστεί ξανά το κανόνι, η μάχη σταματάει αμέσως. Οι δρόμοι έχουν πλέον μετατραπεί σε ποτάμια από σάλτσα και οι συμμετέχοντες ξεπλένονται με μάνικες, έχοντας ζήσει μία από τις πιο διασκεδαστικές και ανατρεπτικές εμπειρίες της ζωής τους!

Επόμενος σταθμός, ο ευρωπαϊκός Βορράς και αναχωρούμε για τη Φινλανδία και την πόλη Σόνκαγιαρβι, όπου το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, διοργανώνεται το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα «Κουβαλήματος Γυναίκας». Το παράξενο αυτό έθιμο είναι εμπνευσμένο από έναν θρύλο του 19ου αιώνα για ληστές που έκλεβαν γυναίκες, κουβαλώντας τες στην πλάτη τους. Στις μέρες μας οι συμμετέχοντες καλούνται να διανύσουν μια απαιτητική διαδρομή 235,5 μέτρων γεμάτη νερό και εμπόδια, έχοντας τις συντρόφους τους κρεμασμένες ανάποδα στους ώμους τους. Οι κανόνες είναι σαφείς: η γυναίκα θα πρέπει να είναι άνω των 17 ετών και να ζυγίζει τουλάχιστον 49 κιλά, ενώ κάθε πτώση επιφέρει ποινή 15 δευτερολέπτων. Όσο για το έπαθλο, ο μεγάλος νικητής κερδίζει το βάρος της συντρόφου του σε μπίρα.

Αφήνουμε πίσω μας τη χώρα με τις παγωμένες λίμνες και τα πυκνά δάση και κατευθυνόμαστε στη βροχερή Αγγλία και συγκεκριμένα στο Κούπερς Χιλ, για να παρακολουθήσουμε έναν όχι και τόσο συνηθισμένο αγώνα, ο οποίος θεωρείται ένα από τα πιο παράξενα και επικίνδυνα έθιμα στον κόσμο: το κυνήγι του τυριού που κατρακυλάει!

Κάθε χρόνο στα τέλη Μαΐου, εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται για να συμμετάσχουν σε αυτό. Οι διοργανωτές αφήνουν να κυλήσει από την κορυφή ενός απότομου λόφου ένα κεφάλι τυρί βάρους περίπου 4 κιλών. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα οι διαγωνιζόμενοι ξεκινούν να το κυνηγούν. Στην πράξη είναι αδύνατο να το φτάσουν καθώς οι ταχύτητες που αναπτύσσει το τυρί είναι μεγάλες γι’αυτό και νικητής θεωρείται όποιος τερματίσει πρώτος στο τέλος της διαδρομής. Οι περισσότεροι μετά από λίγα βήματα χάνουν την ισορροπία τους και καταλήγουν να κυλιούνται ή να κάνουν τούμπες. Για το λόγο αυτό, εθελοντές διασώστες και ιατρικό προσωπικό βρίσκονται εκεί για να προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Το έπαθλο είναι συμβολικό και είναι το ίδιο το τυρί, μια παράδοση που χάνεται στα βάθη του χρόνου ενώ οι ιστορικοί πιστεύουν πως έχει σχέση με τη γονιμότητα της γης και τον εορτασμό της άνοιξης.

Θα ταξιδέψουμε μέχρι την Ασία και συγκεκριμένα στη Νότια Κορέα για να επισκεφθούμε την παραθαλάσσια πόλη Μποριόνγκ για το διάσημο Φεστιβάλ Λάσπης, το οποίο πραγματοποιείται στα τέλη Ιουλίου και διαρκεί περίπου δύο εβδομάδες μέχρι αρχές Αυγούστου. Ξεκίνησε το 1998 ως μια απλή διαφημιστική καμπάνια για τοπικά καλλυντικά και, με τα χρόνια εξελίχθηκε σε ένα σημαντικό τουριστικό γεγονός που προσελκύει εκατομμύρια επισκέπτες. Η γκρίζα λάσπη της περιοχής είναι πλούσια σε μέταλλα και θεωρείται εξαιρετική για το δέρμα. Οι συμμετέχοντες απολαμβάνουν λασπομαχίες, τσουλήθρες και πισίνες γεμάτες λάσπη, συναυλίες και βραδινά πυροτεχνήματα που μετατρέπουν την πόλη σε ένα ασταμάτητο πάρτι.

Αν ψάξει κανείς λίγο περισσότερο θα ανακαλύψει κι άλλες εξίσου αναπάντεχες γιορτές:

– Το Άλμα του Διαβόλου στην Ισπανία: όπου άντρες ντυμένοι ως διάβολοι, τρέχουν και πηδούν πάνω από μωρά ξαπλωμένα σε στρώματα, προκειμένου να τα εξαγνίσουν.

– Το Φεστιβάλ του Αφαλού στην Ιαπωνία: μια χιουμοριστική παρέλαση όπου οι συμμετέχοντες χορεύουν έχοντας ζωγραφίσει τεράστιες, αστείες φάτσες πάνω στις κοιλιές τους.

– Η Νύχτα του Ιβάν Κουπάλα στην Ανατολική Ευρώπη: μια ρομαντική γιορτή του θερινού ηλιοστασίου όπου ερωτευμένα ζευγάρια πηδούν πιασμένα χέρι-χέρι πάνω από μεγάλες φωτιές για να προστατεύσουν τον έρωτα τους.

– Οι Φωτιές στα Πυρηναία Όρη: μια αρχαία παράδοση προστατευμένη από την UNESCO, όπου οι κάτοικοι κατεβαίνουν τις βουνοκορφές μέσα στη νύχτα σχηματίζοντας μια φωτεινή αλυσίδα από γιγάντιους αναμμένους πυρσούς.

Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πιο αλλόκοτα γεγονότα στον κόσμο, καθώς η λίστα με τα παράξενα έθιμα του πλανήτη μας μοιάζει πραγματικά ατελείωτη…