Στην επίσημη ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου εμφανίστηκαν παιχνίδια τύπου arcade, στα οποία ο χρήστης μπορεί να κυνηγά ανθρώπους που περνούν τα σύνορα, να χτίζει το περίφημο τείχος με το Μεξικό και να κερδίζει πόντους για τις απελάσεις. Ναι, κάπου εδώ η πραγματικότητα αποφάσισε να γίνει λίγο πιο δυστοπική απ’ όσο της ζητήσαμε.
Κάποτε τα παιχνίδια ήταν λίγο πιο απλά. Έτρεχες, πηδούσες, μάζευες νομίσματα, κυνηγούσες κανέναν κακό και, στην καλύτερη, έσωζες καμιά πριγκίπισσα. Μέχρι εκεί. Κανένα ιδιαίτερο κοινωνικό μήνυμα, καμία πολιτική ατζέντα. Ήσουν απλώς ένα παιδί που ήθελε να περάσει την ώρα του.
Και μετά, κάπου στην πορεία, αποφασίσαμε ότι γιατί να σώζουμε πριγκίπισσες όταν μπορούμε να… απελαύνουμε ανθρώπους;
Στο «Rio Run», ένας ψηφιακός χαρακτήρας κυνηγά φιγούρες μεταναστών κοντά στον Ρίο Γκράντε. Στο «Build the Wall», πάλι, ο χρήστης τοποθετεί κομμάτια ενός τείχους με τη λογική του Tetris, για να προστατεύσει τα σύνορα από την «ορδή» που πλησιάζει. Όλα αυτά με ρετρό γραφικά και τη χαριτωμένη αισθητική ενός παιχνιδιού που θα άνοιγες για να σκοτώσεις λίγο χρόνο. Ο Λευκός Οίκος παρουσίασε το arcade ως έναν σύγχρονο τρόπο προβολής της πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ.
Ωστόσο, τι θα πρέπει να μας προβληματίζει περισσότερο; Το γεγονός ότι κάποιος σκέφτηκε την ιδέα ή το ότι κάποιος άλλος την κοίταξε, είπε «ναι, καλό είναι» και αποφάσισε να την ανεβάσει;
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι μια κυβέρνηση δημιούργησε παιχνίδια. Είναι ότι τοποθέτησε έναν άνθρωπο στη θέση του εμποδίου που πρέπει να εξαφανιστεί για να αυξηθεί το σκορ. Δεν έχει όνομα, οικογένεια, ιστορία ή λόγο για τον οποίο εγκατέλειψε τη χώρα του. Είναι απλώς μια μικρή φιγούρα στην οθόνη, ένας στόχος και μερικοί ακόμη πόντοι.
Κάπου ανάμεσα στο παιχνίδι και την πραγματικότητα υπάρχει μια λεπτή γραμμή. Και όταν πίσω από το avatar που κυνηγάμε υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος, η οικογένειά του, η ιστορία του και ο φόβος του, ίσως το «game» να μην είναι και τόσο παιχνίδι τελικά.
Ίσως, μάλιστα, το πιο τρομακτικό κομμάτι να μην είναι καν το ίδιο το παιχνίδι. Είναι η ευκολία με την οποία μια σκληρή πολιτική μετατρέπεται σε πολύχρωμα pixels, αποστολές και επιβραβεύσεις. Γιατί όταν η δυστυχία του άλλου γίνεται ψυχαγωγία, το πρόβλημα δεν είναι πια τι συμβαίνει στην οθόνη. Είναι τι έχει πάψει να μας ενοχλεί έξω από αυτήν.
Συντάκτης: Αθηνά Συντυχάκη - Θάνου
