Σιωπή. Έμαθες πολύ νωρίς να επιβιώνεις μαζί της. Έμαθες πώς να επικοινωνείς μέσα από αυτή και πλέον είναι η μόνη που δε σε εξαντλεί. Αυτή σε καταλαβαίνει. Αυτή σε ξέρει. Αυτή σε νιώθει. Και εσύ αφήνεσαι να σε οδηγήσει όπου πιστεύει πως μπορείς να επιβιώσεις. Στη σιγή. Στο κενό.
Κάθε προσπάθειά σου να μιλήσεις για αυτό που σε πείραξε έπεφτε στο κενό. Κάθε λέξη που κατάφερνε να ξεφύγει από τα χείλη σου έμενε να κρέμεται σε γκρεμό, έτοιμη απλά να θυσιαστεί σε άλλη μια φωτιά που σου έκαιγε τα σωθικά. Μετρούσες απλά τις φορές που τα λόγια σου δεν είχαν ουσία ή αξία για αυτόν που τα λάμβανε.
Υπάρχουν άνθρωποι χειριστικοί εκεί έξω. Είναι αυτοί που σωπαίνουν, όχι γιατί ξέρουν πώς είναι να βιώνεις τη σιγή, αλλά γιατί εκμεταλλεύονται το τι μπορεί να κάνει αυτή σε κάποιον που χρειάζεται τον θόρυβο. Έχουν πάρει μάστερ στο silent treatment, γιατί έτσι τραβάνε την προσοχή. Πόσο καλά το παίζουν αυτό το θέατρο! Έχουν τη δική τους ανάγκη να βγούνε στο φως και να χαίρουν ειδικής μεταχείρισης από τους γύρω τους. Θέλουν να αισθάνονται πρωταγωνιστές.
Ποιος καλύτερος τρόπος, λοιπόν, από αυτόν; Από το να παίζουν εξαιρετικά τον ρόλο του πληγωμένου και να μαζεύονται σε μια γωνιά, απλά προκαλώντας τη συμπάθεια των υπολοίπων για να έρθουν κοντά τους. Πόσο αστείο που όλοι πέφτουν σε αυτή τους την παγίδα! Οι μεν τρέφονται με την προσοχή που λαμβάνουν και οι δε φουσκώνουν από τον ρόλο του σωτήρα.
Στην αντίπερα όχθη σιγοπνίγονται οι «δυνατοί». Αυτοί που όντως οι λέξεις τους έπεσαν στο κενό. Μίλησαν πολύ, φαίνεται, και ενόχλησαν τους ήρωες του παραμυθιού, γιατί τους υπενθύμισαν πως έκαναν κάποιο λάθος μαζί τους. Θίχτηκαν. Και γύρισαν την πλάτη σε κάποιον που ήθελε απλά να επικοινωνήσει και να λύσει ένα πρόβλημα που υπήρξε.
Κατάρα να φοράς συνεχώς το περίβλημα του «Δεν έχεις ανάγκη εσύ». Όταν πας να μιλήσεις, νομίζουν πως όντως δεν έχεις ανάγκη και πως τα καταφέρνεις. Καταφέρνεις να αναμασήσεις αυτό που προσπάθησες να βγάλεις από μέσα σου και να το καταπιείς ξανά. Άλλωστε, επιβιώνεις εσύ. Τη δική σου σιωπή τη βάφτισαν silent treatment και τη δική τους τη φώναξαν «χρειάζομαι βοήθεια γιατί με πλήγωσες». Εσύ δεν πληγώνεσαι. Και αν δε μιλάς, το κάνεις επίτηδες. Είσαι από αυτούς…
Κλείνεσαι στον εαυτό σου. Κάθε φορά που προσπαθούσες να κάνεις διάλογο για κάτι, κατέληγες να είσαι υπερβολικός, κυνικός, οξύθυμος, παράλογος. Δεν είχες καταλάβει κάτι σωστά, δεν έπιασες τα σωστά νοήματα, βγάζεις πράγματα από τη φαντασία σου και ήθελες να δημιουργήσεις απλά μια κατάσταση από το πουθενά. Η συμμετοχή τους σε αυτό; Φυσικά, καμία. Μα ποιος τα βάζει με τους ήρωες;
Δε μιλάς πλέον. Τα λόγια σου, μετά τις τόσες βροντερές σφαλιάρες που πλάγιασαν στα μάγουλά σου, έμειναν να ξεθωριάζουν και να χάνουν τη σημασία τους, σαν ξεβρασμένα απομεινάρια ενός ναυαγίου που πιάνουν χώρο στη στεριά. Προτιμάς τη σιωπή και κατεβάζεις ρολά για να απομακρυνθείς για λίγο από αυτόν τον κόσμο. Δεν ήθελε, άλλωστε, να σε ακούει να μιλάς για σένα. Ήθελε μόνο να ακούς εσύ αυτόν. Οι συμβουλές σου είναι χρυσός. Ξέρεις εσύ…
Πολλές είναι οι φορές που τη σιωπή σου δεν την αντέχουν. Δεν τη θέλουν. Τους κουφαίνει. Γιατί δεν είναι σιωπή μόνο στα λόγια, μα και στις πράξεις. Έχεις εξαντληθεί να τα κουβαλάς όλα εσύ. Δεν έχεις δικαίωμα να ακουστείς. Και αν τολμήσεις να το κάνεις… «Σσσσς», θα σου πούνε πάλι. Γιατί δε μπορούν τελικά να τα ακούσουν. Δεν τα δέχονται. Ναι, πες τα, αλλά με το γάντι, με τρόπο, όχι όλα, γιατί φυσικά στο τέλος θα σου πούνε πως είσαι άδικος και κάνεις λάθος. Σχιζοφρένεια.
Να είστε επιεικείς με τους σιωπηλούς ανθρώπους. Έχετε τα μάτια σας ανοιχτά προς εκείνους. Δεν επιλέγουν όλοι τη σιωπή για τον ίδιο λόγο. Υπάρχει κάτι πίσω της που κρύβεται. Πριν τους κρίνετε για αυτή την επιλογή, μάθετε τον λόγο που τους οδήγησε σε αυτή. Θα εκπλαγείτε.
Εσύ να θυμάσαι πως έχεις δύναμη μέσα σου. Εσύ που ζεις με αυτή τη σιγή, είσαι πιο δυνατός. Σου το λέω και για να χαρείς, μα και για να λυπάσαι ταυτόχρονα. Είναι ευχή και κατάρα να αντέχεις την τόσο εκκωφαντική ησυχία και να την αφήνεις να θεραπεύσει τα κομμάτια σου.
Θα βρεθούν κάποιοι άνθρωποι στον δρόμο σου, τη στιγμή που θα το έχεις τη μεγαλύτερη ανάγκη. Δε θα το ξέρεις, όμως. Θα το βιώσεις. Θα έρθουν αυτοί οι λίγοι άνθρωποι, που τη σιωπή σου δε θα τη βλέπουν σαν απειλή, μα σαν διαφυγή. Μηχανισμό άμυνας και αυτοπροστασίας από τα ίδια σου τα λόγια. Θα θελήσουν, πίστεψέ με, να σε ακούσουν. Και δε θα ακούσουν μόνο τα λόγια σου, μα θα αφουγκραστούν και την ίδια σου τη σιωπή. Θα ξέρουν πώς να σε κάνουν να νιώσεις ξαφνικά την ασφάλεια. Θα μπορείς μπροστά τους να είσαι ευάλωτος.
Θα έρθει η ώρα που θα καταλάβεις πως αυτή η σιωπή σε φέρνει κοντά στους ανθρώπους που είναι για εσένα. Δε θα τη φοβούνται. Θα την κατανοούν βαθιά. Δε θα είσαι μόνη στεριά σε έναν ατελείωτο ωκεανό. Θα βρεις το καταφύγιό σου σε μια σιωπή που πλέον θα τη λες «ηρεμία». Και θα ξέρεις πως βρίσκεσαι στο σωστό μέρος.
Συντάκτης: Βάσω Πατρώνη
