Φανταστείτε τον εαυτό σας να κρατάει στα χέρια του δυο ζευγάρια γυαλιών. Το ένα όμορφο, ροζ, που μόλις το φοράτε όλα γύρω σας γίνονται όπως το χρώμα που κρατάτε. Όλα φαντάζουν ροζ, παραμυθένια, πολύχρωμα και φωτεινά. Και από την άλλη, το άλλο ζευγάρι μοιάζει μουντό, γκρι σκελετός και οι φακοί απλώς είναι διάφανοι. Τα φοράτε αλλά η ευφορία του ροζ που τόσο σας είχε κατακλύσει πλέον δεν υπάρχει. Όλα γύρω σας μοιάζουν ακριβώς σα να μην φοράτε τίποτα. Τα γυαλιά αυτά σας προκαλούν θλίψη, όλα φαίνονται μπροστά σας τόσο πραγματικά που σχεδόν απορείτε πως γίνεται αυτό που σας δείχνουν να είναι αλήθεια. Αυτό που σας δείχνουν όμως δεν είναι απλώς μια εικόνα αλλά παράλληλα σας ξυπνάει και άλλες αισθήσεις, ακοή στο μέγιστο, παρατηρητικότητα οξυμένη, η αφή καίει το δέρμα και η όσφρηση δυσάρεστη. Τα βγάζετε αμέσως και πάλι φοράτε τα ροζ! Νιώθετε να σας ξεκουράζουν, βρίσκετε κάπου εκεί μέσα παρηγοριά, ηρεμία, και χαμογελάτε ξελαφρωμένοι. Όμως δεν κρατάει πολύ γιατί κάτι μέσα σας σας οδηγεί να ξαναβάλετε τα διαφανή γυαλιά και τότε φωνές, δάκρυα, βία, το απόλυτο χάος εμφανίζεται αστραπιαία μπροστά σας. Το σώμα σας, σας οδηγεί σε μια αλήθεια που το μυαλό σας θέλει να κρύψει απεγνωσμένα φωνάζοντάς σας δυνατά : «Τα ροζ γυαλιά μην ξεχάσεις, φόρεσε τα, είναι η ώρα»! Και φανταστείτε αυτήν την σκηνή να επαναλαμβάνεται αμέτρητες φορές μέσα στα χρόνια, σε μια επιλογή που κρέμεται ανάμεσα στο ροζ και στο διάφανο.
Και τώρα φίλοι μου, αναρωτηθείτε: πόσες φορές στη ζωή σας φορέσατε αυτά τα ροζ γυαλάκια για έναν άνθρωπο; Πόσες φορές είδατε αυτό που προσδοκούσατε να δείτε, αντί για αυτό που πραγματικά εξελισσόταν μπροστά σας; Πόσες φορές πιαστήκατε από μια όμορφη στιγμή για να δικαιολογήσετε μήνες απογοήτευσης;
Γιατί η αλήθεια είναι πως υπάρχει κάτι που δυσκολευόμαστε πολύ να παραδεχτούμε: δεν ερωτευόμαστε μόνο τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας αλλά μερικές φορές ερωτευόμαστε αυτό που φανταζόμαστε ότι μπορεί να γίνει. Τις δυνατότητές του, την εκδοχή του που εμφανίζεται σπάνια, τη σχέση που θα μπορούσαμε να έχουμε αν άλλαζε λίγο, αν ωρίμαζε, αν γινόταν πιο γλυκός, πιο τρυφερός, αν ξεπερνούσε τους φόβους του ή αν τον κάναμε να καταλάβει τι επιτέλους είμαστε γι’ αυτόν.
Κι έτσι με έναν ύπουλα μαγικό τρόπο το τραύμα μας, μας οδηγεί να ζούμε όχι με αυτό που έχουμε, αλλά με αυτό που περιμένουμε καρτερικά να αποκτήσουμε. Το «αν» γίνεται σπίτι, το «μήπως» καθημερινότητα και το «κάποτε» γίνεται μια ολόκληρη ζωή που αναβάλλεται.
Το τραύμα μέσα μας μεταμφιέζει την προσδοκία σε αγάπη. Θυμηθείτε τις φράσεις: «Κατά βάθος με αγαπάει», «Ξέρω μέσα μου ότι απλώς νιώθει φόβο και τα κάνει αυτά», «Δεν είναι έτσι πραγματικά, απλώς έχει πληγωθεί στο παρελθόν», «όταν ξεκαθαρίσουν οι συνθήκες της ζωής του, όλα θα αλλάξουν».
Και ναι θα σας πω, πως υπάρχουν περιπτώσεις που ίσως κάποια από αυτά να είναι αλήθεια, μπορεί ο άλλος να έχει τις δικές του πληγές, τα ζόρια του και τις αντιφάσεις του. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν μπορούμε να εξηγήσουμε την συμπεριφορά του αλλά εάν εν τέλει καταλήγουμε να την δικαιολογούμε πάντοτε.
Η κατανόηση ξέρετε, δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανέχεστε επ’ αόριστόν κάτι που συνεχώς σας πληγώνει. Και το να βλέπετε τις δυνατότητες κάποιου δεν σημαίνει επίσης ότι οφείλετε να περιμένετε αν θέλει ή αν μπορεί να τις κάνει πραγματικότητα.
Μια σχέση δεν χτίζεται μόνο με συναισθήματα αλλά με παρουσία, συνέπεια, επιλογές, ευθύνες και πράξεις.
Σε ορισμένες σχέσεις, ιδιαίτερα όταν υπάρχει κακοποίηση, έλεγχος ή έντονη ανισορροπία δύναμης, η εναλλαγή ανάμεσα στην πληγή και στην προσωρινή ανακούφιση δημιουργεί έναν έντονο τραυματικό δεσμό. Θυμηθείτε τα ροζ με τα διαφανή γυαλιά. Η τρυφερότητα μετά την απόρριψη, η συγνώμη μετά την προσβολή, η επανασύνδεση μετά την εξαφάνιση μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο να προσκολλάται ακόμη πιο έντονα στην ελπίδα ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Όταν αυτός ο πόνος και η ανακούφιση εναλλάσσονται απρόβλεπτα, είναι πολύ πιθανό το άτομο να δυσκολεύεται να απομακρυνθεί, ακόμη κι όταν αναγνωρίζει ότι αυτή η κατάσταση του φθείρει τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί απλώς έχεις μάθει να περιμένεις την επόμενη καλή στιγμή, την επόμενη επιβεβαίωση, εκείνο το μήνυμα που θα σε κάνει να ανασάνεις, εκείνη τη συνάντηση που θα σου θυμίσει γιατί τα υπομένεις όλα αυτά τόσο καιρό. Και όντως, όταν έρχεται σε κάνει προσωρινά να ξεχνάς όλα όσα σε έκαναν να θέλεις να φύγεις.
Όμως πραγματικά θέλω γράφοντας αυτό, να είναι σα να το ακούς δυνατά μέσα στο όμορφο κεφαλάκι σου : Η ένταση ενός δεσμού δεν είναι μέτρο της ποιότητας της σχέσης και το πόσο δύσκολο είναι να φύγεις δεν αποδεικνύει ότι πρέπει να μείνεις.
Δεν είναι αγάπη αυτό που σε κρατάει είναι απλώς ανάγκη να δικαιωθεί η αναμονή σου. Η επιθυμία σου να αποδειχθεί ότι δεν έκανες λάθος που πίστεψες και η δυσκολία να αποδεχτείς ότι έδωσες χρόνο, ενέργεια και κομμάτια του πολύτιμου εαυτού σου σε μια φουσκωτή πιθανότητα.
Όμως πίστεψέ με δεν χρειάζεται άλλο να πληρώνεις για όσα έχεις ήδη χάσει. It’s so f@cking ok! Και το ξέρεις ότι σπάζοντας τα ροζ γυαλιά σου η πραγματικότητα θα σε πονέσει, γιατί αυτή είναι η αλήθεια, η αποδόμηση πονάει.
Αυτό κάνουν τα διαφανή γυαλιά. Σου δείχνουν τον τρόπο να βλέπεις καθαρά και σίγουρα αυτό δεν είναι πάντα λυτρωτικό αλλά βαθιά απογοητευτικό. Θα βιώσεις θλίψη; Ναι. Θα νιώθεις σα να εξαπατήθηκες; Ναι. Όμως να σου πω και μια βαθιά αλήθεια; Κανείς δεν σου υποσχέθηκε ξεκάθαρα όλα όσα εσύ φαντάστηκες και ονειρεύτηκες.
Και σε αυτό το σημείο να μην θυμώσεις με τον εαυτό σου επειδή πίστεψε. Ούτε ντροπή να νιώσεις που αγάπησες, που έδωσες ευκαιρίες, που θέλησες να δεις το καλό. Η ελπίδα δεν είναι ελάττωμα. Όμως ήρθε ίσως η στιγμή να δεις πως το πρόβλημα αρχίζει όταν χρησιμοποιείς την ελπίδα για να ακυρώνεις διαρκώς τα γεγονότα που βιώνεις real time.
Αυτό που χρειάζεται και είναι ωφέλιμο για σένα είναι να σπάσεις την φαντασίωση, να σπάσεις την προσδοκία. Χρειάζεται να δεις τι υπάρχει μπροστά σου σήμερα, όχι τι υπήρξε κάποτε. Όχι τι θα μπορούσε να υπάρξει. Όχι τι σου λέει η φαντασία σου ότι συμβαίνει μέσα στην καρδιά του άλλου. Τι υπάρχει σήμερα στη δική σου τη ζωή. Τι σου προσφέρεται πραγματικά. Πώς σε κάνει να αισθάνεσαι τις περισσότερες μέρες. Ποιος γίνεσαι μέσα σε αυτήν την σχέση. Και κυρίως, πόσο από τον εαυτό σου χρειάζεται να αφήνεις έξω από την πόρτα για να παραμείνεις εκεί.
Μην περιμένεις κάποιον να αλλάξει για να σε κάνει να νιώσεις όμορφα, μην εξαρτάς την αυτοαξία σου από μια επιλογή ή το μέλλον σου από μια υπόσχεση που δεν ξέρεις αν θα εκπληρωθεί. Μάθε να ξεχωρίζεις το ένστικτο από τον φόβο. Το ένστικτο το νιώθεις σαν ηρεμία μέσα στο σώμα σου ενώ τον φόβο σα ταραχή που ξεκινάει από το στομάχι σου. Μάθε να ξεχωρίζεις την ελπίδα από την πραγματικότητα και την αγάπη από την ανάγκη να αποδείξεις ότι αξίζεις να αγαπηθείς.
Και μια φιλική συμβουλή. Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να επιστρέφει στα γνώριμα «ναι, αλλά μήπως..», να σταματάς για λίγο, ώστε να αναρωτιέσαι συνειδητά αν αυτό που σκέφτεσαι στηρίζεται σε γεγονότα ή αν είναι άλλη μια προσπάθεια να αποφύγεις μια αλήθεια που ήδη υποψιάζεσαι. Και μην ξεχνάς πως αν βρίσκεσαι σε μια σχέση που υπάρχει κακοποίηση, απειλή ή έλεγχος, θυμήσου ότι η απομάκρυνση μπορεί να απαιτεί υποστήριξη και σχέδιο ασφαλείας. Δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνος/η σου, ούτε να θέσεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο για να αποδείξεις την δύναμή σου.
Βγάλτε λοιπόν τα ροζ γυαλιά! Όχι για να πάψετε να πιστεύετε στην αγάπη αλλά για να καταφέρετε επιτέλους να την δείτε.
Συντάκτης: Φραγκούλα Χατζηαγόρου
