Υπάρχει κάτι παράξενο που συμβαίνει στους ανθρώπους. Συνηθίζουμε τόσο πολύ σε ό,τι μας λείπει, που όταν εμφανίζεται κάτι όμορφο μπροστά μας, δυσκολευόμαστε να το αναγνωρίσουμε. Αν έχεις περάσει καιρό κυνηγώντας ανθρώπους που δεν σε πρόσεχαν αρκετά, αν έχεις μάθει να αμφιβάλλεις για το αν αξίζεις χρόνο, ενδιαφέρον ή αγάπη, τότε είναι πιθανό να μπερδέψεις το σωστό με το λάθος.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν την αξία σου χωρίς να χρειάζεται να την αποδείξεις κάθε μέρα. Άνθρωποι που δεν περιμένουν να γίνεις κάτι διαφορετικό για να σε αποδεχτούν. Άνθρωποι που χαμογελούν όταν σε βλέπουν, που θυμούνται μικρές λεπτομέρειες από όσα τους έχεις πει και που κάνουν χώρο στη ζωή τους για εσένα, χωρίς να τους το ζητήσεις. Άνθρωποι που εκτιμούν.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο όμορφο;
Ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σε κάνουν να νιώθεις ξανά σαν παιδί.
Να γελάς μέχρι να πονάει το στομάχι σου. Να ενθουσιάζεσαι με μικρά πράγματα. Να νιώθεις ασφαλής να πεις μια χαζομάρα, χωρίς φόβο ότι θα σε κρίνουν. Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, χωρίς να σκέφτεσαι συνεχώς τι πρέπει να πεις ή πώς πρέπει να φερθείς.
Δίπλα τους δε χρειάζεται να προσποιείσαι. Δε χρειάζεται να είσαι πιο δυνατός, πιο έξυπνος, πιο αστείος ή πιο τέλειος. Αρκεί να είσαι εσύ.
Κι όμως, πολλές φορές αυτοί είναι οι άνθρωποι που απομακρύνουμε πρώτοι. Όχι γιατί δεν μας κάνουν καλό, αλλά γιατί δεν έχουμε συνηθίσει να μας φέρονται έτσι. Έχουμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογική την αδιαφορία. Να πιστεύουμε ότι η αγάπη πρέπει να είναι δύσκολη. Ότι πρέπει να παλεύεις για να κερδίσεις μια θέση στη ζωή κάποιου. Έτσι, όταν κάποιος εμφανίζεται και σου προσφέρει ηρεμία αντί για άγχος, σταθερότητα αντί για αμφιβολία και ειλικρίνεια αντί για παιχνίδια, ένα κομμάτι σου φοβάται.
Αναρωτιέσαι αν είναι αληθινό.
Αναρωτιέσαι αν αξίζεις κάτι τόσο όμορφο.
Αναρωτιέσαι πότε θα τελειώσει.
Και κάπως έτσι, πολλές φορές, σηκώνεις μόνος σου τοίχους. Κρατάς αποστάσεις. Δεν αφήνεσαι. Όχι επειδή δεν θέλεις, αλλά επειδή έχεις πληγωθεί αρκετές φορές, ώστε να πιστεύεις πως κάθε όμορφο πράγμα κρύβει μια απογοήτευση.
Όμως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Κάποιοι έρχονται στη ζωή σου για να σου θυμίσουν ότι δε χρειάζεται να παλεύεις συνέχεια. Ότι η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός αντοχής. Ότι η φροντίδα δεν είναι αδυναμία. Ότι η παρουσία κάποιου μπορεί να είναι γαλήνη και όχι ανασφάλεια. Και όταν βρεθεί ένας τέτοιος άνθρωπος στον δρόμο σου, μην τον διώξεις επειδή η καλοσύνη του σου φαίνεται ασυνήθιστη. Μην τον απομακρύνεις επειδή δεν ξέρεις πώς να διαχειριστείς την ηρεμία που σου προσφέρει. Μην τον θεωρήσεις δεδομένο επειδή είναι πάντα εκεί.
Γιατί κάποια μέρα ίσως κοιτάξεις πίσω και καταλάβεις ότι οι άνθρωποι που σε έκαναν να νιώθεις ξεχωριστός δεν ήταν εκείνοι που σε έκαναν να τους κυνηγάς. Δεν ήταν εκείνοι που σε γέμιζαν αμφιβολίες ή ανασφάλειες.
Ήταν εκείνοι που σε έκαναν να γελάς πιο δυνατά, να νιώθεις πιο ανάλαφρος και να βλέπεις την καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Οι άνθρωποι που σε κάνουν να νιώθεις ξανά σαν παιδί είναι σπάνιοι. Είναι εκείνοι που φέρνουν φως στις πιο σκοτεινές μέρες, που σε βοηθούν να πιστέψεις ξανά στους ανθρώπους και που σου θυμίζουν ότι αξίζεις να αγαπηθείς χωρίς όρους.
Κι αν η ζωή σου χαρίσει έναν τέτοιο άνθρωπο, κράτησέ τον κοντά.
Γιατί κάποια από τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή δεν είναι αυτά που κυνηγάμε. Είναι αυτά που έρχονται αθόρυβα, βλέπουν την αξία μας πριν τη δούμε εμείς και μας κάνουν να νιώσουμε ξανά όπως τότε που η καρδιά μας ήξερε να εμπιστεύεται χωρίς φόβο.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
