Υποτίθεται πως όταν επιστρέφεις στην πατρίδα σου, επιστρέφεις σπίτι. Στους δρόμους που γνωρίζεις, στους ανθρώπους που άφησες πίσω, στις συνήθειες που κάποτε ήταν αυτονόητες. Κι όμως έρχεται εκείνη η παράξενη στιγμή που κοιτάς γύρω σου και ενώ όλα είναι γνώριμα, τίποτα δε σου φαίνεται ακριβώς όπως το θυμόσουν.
Γιατί όσο εσύ έχτιζες μια ζωή μακριά, η ζωή πίσω στην πατρίδα σου συνέχιζε χωρίς εσένα. Έχουν αλλάξει πράγματα, έχουν αλλάξει οι άνθρωποι γύρω σου, αλλά έχεις αλλάξει κι εσύ. Και ίσως αυτό το καταλαβαίνεις περισσότερο όταν συναντάς ξανά εκείνους που κάποτε αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητας σου.
Οι φίλοι σου έχουν προχωρήσει στη ζωή τους. Άλλοι δημιούργησαν οικογένεια, άλλοι έχτισαν τη δική τους καθημερινότητα, άλλοι βρίσκονται σε μια εντελώς διαφορετική φάση από εκείνη στην οποία τους άφησες. Κι εσύ μπορεί να νιώθεις λίγο ξένος μέσα σε όλο αυτό. Όχι επειδή σταμάτησαν να σε αγαπούν ή επειδή εσύ τους αγαπάς λιγότερο. Απλώς οι ζωές σας κινούνται πια με πολύ διαφορετικούς ρυθμούς. Εσύ ίσως ακόμη προσπαθείς να βρεις τα πατήματα σου στη χώρα όπου ζεις, την ώρα που κάποιος άλλος μόλις πήρε τα κλειδιά για το καινούργιο του σπίτι.
Έχεις χάσει τόσα μικρά πράγματα από τη δική τους καθημερινότητα κι εκείνοι άλλα τόσα από τη δική σου, που κάποια στιγμή καταλήγεις να είσαι λίγο σαν τη «θεία από το Σικάγο». Ο φίλος ή ο συγγενής που ζει μακριά, εμφανίζεται ανά διαστήματα και κάθε φορά έχει τόσα να διηγηθεί από τη ζωή του εκεί. Για τους άλλους η ζωή σου μπορεί να μοιάζει συναρπαστική. Για σένα είναι απλώς η καθημερινότητά σου.
Ίσως γι’ αυτό μερικές φορές να μη σε ρωτούν τόσο πολύ γι’ αυτή. Όχι επειδή δεν ενδιαφέρονται, αλλά επειδή η πραγματικότητά σου βρίσκεται τόσο μακριά από τη δική τους, που δεν ξέρουν πάντα τι να ρωτήσουν. Όπως κι εσύ δεν ξέρεις πια όλες εκείνες τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής τους που κάποτε γνώριζες χωρίς καν να χρειάζεται να ρωτήσεις. Απλώς δεν είσαι πια μέρος της καθημερινότητάς τους με τον ίδιο τρόπο που ήσουν κάποτε.
Κι όμως μέσα σε αυτή την απόσταση υπάρχει και χαρά. Χαίρεσαι για όσα κατάφεραν να χτίσουν, για τις οικογένειες που δημιούργησαν και για τον τρόπο με τον οποίο αλλάζουν ως άνθρωποι. Κάθε φορά που τους βλέπεις, παρατηρείς κάτι διαφορετικό πάνω τους και συνειδητοποιείς πως μεγαλώσατε μαζί, απλώς όχι με τον ίδιο τρόπο.
Με αυτή τη σκέψη αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά και τη δική σου αλλαγή. Μπορεί να μην πήρες τον ίδιο δρόμο, αλλά τόλμησες να αναζητήσεις τον δικό σου. Να αφήσεις όσα γνώριζες, να κυνηγήσεις το άγνωστο και να προσπαθήσεις να χτίσεις μια ζωή χωρίς να έχεις πάντα τους ανθρώπους σου κοντά. Κάπου μέσα σε όλο αυτό, έμαθες να στηρίζεσαι περισσότερο στον εαυτό σου.
Το αντιλαμβάνεσαι ακόμη και στα πιο απλά πράγματα. Σε συνήθειες που κάποτε θεωρούσες αυτονόητες και τώρα σου φαίνονται διαφορετικές, στον τρόπο με τον οποίο κινείται η καθημερινότητα. Πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται “εκεί το κάναμε αλλιώς” και τότε συνειδητοποιείς πόσο έχεις συνηθίσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, άλλους ρυθμούς και έναν άλλο τρόπο να βλέπεις τα πράγματα.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο περίεργο με την επιστροφή. Υπήρχαν πράγματα που περίμενες πώς και πώς να ξαναβρείς: το φαγητό που σου είχε λείψει, μια έξοδο με τους φίλους σου, τον χρόνο με την οικογένεια σου ή απλώς το να μιλάς τη γλώσσα σου χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα βρίσκεις για λίγο και νιώθεις ξανά εκείνη την οικειότητα που σου είχε λείψει. Μόνο που, όταν επιστρέφεις αρχίζουν να σου λείπουν και πράγματα από τη ζωή που άφησες πίσω.
Όταν είσαι μακριά, σου λείπει η πατρίδα σου. Όταν επιστρέφεις, σου λείπει η ζωή που έχτισες μακριά της.
Κι έτσι βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα σε δύο κόσμους. Η πατρίδα σου παραμένει γνώριμη αλλά εσύ δεν είσαι πια ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος που έφυγε. Και τότε αναρωτιέσαι: ποιο είναι τελικά το σπίτι σου;
Ίσως να μην είναι απαραίτητα ένας τόπος. Ίσως να είναι οι άνθρωποι, οι συνήθειες και οι μικρές ζωές που έχεις δημιουργήσει σε διαφορετικά μέρη. Γιατί όταν έχεις φτιάξει μια ζωή από την αρχή κάπου αλλού, δεν επιστρέφεις ποτέ ακριβώς όπως έφυγες. Κουβαλάς μαζί σου ένα κομμάτι από τη ζωή που άφησες πίσω, όπως κουβαλούσες μαζί σου ένα κομμάτι της πατρίδας σου όσο έλειπες.
Το να επιστρέφεις στην πατρίδα σου και να νιώθεις λίγο ξένος δε σημαίνει απαραίτητα ότι έχασες το σπίτι σου. Απλώς στην πορεία, απέκτησες περισσότερα από ένα.
Συντάκτης: Μαρίζα Σούλο
