Υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία βραδιάς που ξεκινάει πάντα με τον ίδιο, εντελώς αθώο τρόπο.
«Πάμε μια βόλτα;»
Τίποτα περισσότερο. Κανένα πρόγραμμα, καμία κράτηση, κανένα ιδιαίτερο σχέδιο. Άντε να ειπωθεί κι ένα «μέχρι την παραλία και βλέπουμε». Και κάπως έτσι, δύο ώρες αργότερα, βρίσκεσαι με ένα παγωτό στο χέρι, μουσική να παίζει στο αυτοκίνητο και κανέναν απολύτως τρόπο να εξηγήσεις πώς το «θα βγούμε λίγο» κατέληξε να γίνει ολόκληρη περιπέτεια.
Αλλά μάλλον αυτή είναι και η μαγεία του.
Γιατί οι καλύτερες βραδιές έχουν μια περίεργη συνήθεια να μη σε προειδοποιούν ότι θα γίνουν οι καλύτερες. Δε φοράς απαραίτητα το αγαπημένο σου outfit. Δεν έχεις οργανώσει πού θα πας. Μπορεί να βγήκες από το σπίτι με τα μαλλιά όπως να ’ναι και το κινητό στο 17%. Και παρ’ όλα αυτά, περνάς υπέροχα.
Η μία στάση γίνεται δύο. Το «να πάρουμε κάτι να φάμε;» γίνεται ολόκληρη αποστολή. Κάποιος βάζει το αγαπημένο του τραγούδι και ξαφνικά όλοι τραγουδούν — εντελώς παράφωνα, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Κάπου στη διαδρομή, όμως, οι κουβέντες αλλάζουν. Από το ποιος έκανε τι και το τι θα παραγγείλουμε, φτάνετε ξαφνικά να συζητάτε για τη ζωή. Για όσα θέλετε να κάνετε. Για εκείνα που σας φοβίζουν. Για ανθρώπους που ήρθαν, έφυγαν ή δεν ξέρετε ακόμα τι ακριβώς κάνουν στη ζωή σας.
Και κανείς δε θυμάται πώς ακριβώς φτάσατε εκεί. Ίσως φταίει η ώρα. Ίσως η μουσική. Ίσως απλώς κάποιες κουβέντες λέγονται πιο εύκολα όταν ο υπόλοιπος κόσμος κοιμάται. Και μετά κάποιος κοιτάζει την ώρα.
«Παιδιά… είναι πέντε.»
Μικρή σιωπή.
«Ε, αφού φτάσαμε μέχρι εδώ, δεν βλέπουμε και την ανατολή;»
Και φυσικά τη βλέπετε.
Με μάτια που κλείνουν από τη νύστα, άδειες συσκευασίες από φαγητό κάπου δίπλα και εκείνη την ανεξήγητη χαρά που νιώθεις όταν ξέρεις ότι αύριο θα είσαι κουρασμένος, αλλά άξιζε.
Γιατί τελικά οι βραδιές που θυμόμαστε περισσότερο δεν είναι πάντα εκείνες που περιμέναμε με ανυπομονησία. Είναι αυτές που απλώς συνέβησαν. Που ξεκίνησαν χωρίς προσδοκίες και κάπου στην πορεία γέμισαν γέλια, μουσικές, κουβέντες και μικρές στιγμές που κανείς δεν σκέφτηκε να φωτογραφίσει. Κι ίσως, χρόνια μετά, να μη θυμάσαι καν τι ακριβώς συζητήσατε εκείνο το βράδυ. Θα θυμάσαι όμως την αίσθηση. Ότι για μερικές ώρες δεν υπήρχε αύριο, πρόγραμμα ή «πρέπει». Υπήρχε μόνο ένα αμάξι, μερικοί αγαπημένοι άνθρωποι και ένας δρόμος που κανείς δεν βιαζόταν να τελειώσει.
Και όλα αυτά επειδή κάποιος, κάποια στιγμή, είπε:
«Πάμε μια βόλτα;»
ΥΓ: Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου πει «πάμε μια βόλτα;», πες ναι. Και βάλε το κινητό να φορτίσει πριν φύγεις. Ποτέ δεν ξέρεις πότε ένα «για λίγο» θα σε βρει να βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει.
Συντάκτης: Νεφέλη Μπάκα
