photo1874

Αγαπητό μου Pillowfight,

Ομολογώ ότι μου είχες κλέψει την καρδιά από την πρώτη φορά που σε γνώρισα, μέσω φίλης.

Και ομολογώ ότι όταν έγινα περήφανο μέλος της ομάδας σου, ένα κομμάτι αυτής της δικής μου καρδιάς, είχε γίνει πλέον δικό σου. Και για τον πρώτο χρόνο των γενεθλίων σου όπως πανηγυρικά συμφωνήσαμε, θα δίναμε στους αναγνώστες μία δική μας ιστορία πιο προσωπική.

Άνοιξα λοιπόν κι εγώ το ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο για να βρω παλιές ή πιο πρόσφατες ιστορίες, βιώνοντας ξανά αισθήματα και καταστάσεις που με σημάδεψαν. Όπως ένας χωρισμός ή παραλίγο χωρισμός…    

Μέρα 1η

Ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι στο τελευταίο μήνυμα τον ξέχεσα κανονικά και του έγραψα «τελειώσαμε». Το κινητό έχει γίνει προέκταση του χεριού μου, περιμένοντας κάποιο μήνυμα. Οδηγώ σαν πρωτάρα στους δρόμους χαμένη στις σκέψεις μου χωρίς προορισμό. Προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε.

Φοβάμαι να πάω σπίτι το βράδυ, γιατί συνειδητοποιώ ότι δε θα είναι εκεί. Πρέπει όμως να φανώ γενναία. Φτάνω στην πόρτα. Βάζω το κλειδί και την ανοίγω. Απόλυτη σιωπή. Η τηλεόραση κλειστή, ο νεροχύτης άδειος, τα φώτα κλειστά. Έχει φύγει…

Μέρα 4η

Ευτυχώς είναι Σάββατο. Δε χρειάζεται ν’ αντικρίσουν και σήμερα οι συνάδελφοί μου τη φάτσα μου που έχει γίνει σα μαραμένη κολοκύθα. Ξύπνησα τρεις τέσσερις φορές μέσα στη νύχτα απλά για να δω αν μου έστειλε κάποιο μήνυμα. «Κι αν μου στείλει τι θα κάνω»; σκέφτομαι. «Θα τον δεχτώ αμέσως πίσω. Θα τον παρακαλέσω να επιστρέψει. Όχι δε θα του απαντήσω καν. Ή μάλλον θα του δώσω μία απάντηση ειρωνική». Πάντα όταν τσακωνόμασταν έστελνε μήνυμα. Πάντα. Βασίζομαι σε αυτό και παίρνω ελπίδα για να σηκωθώ χαρούμενη από το κρεβάτι. Είμαι σίγουρη ότι θα με ψάξει. Απλά θέλει τις μέρες του…

Μέρα 5η

Κυριακή. Η μαμά με πήρε εκατό τηλέφωνα. Πάλι δεν κοιμήθηκα καλά κι ακόμα δεν έχει στείλει ούτε ένα μήνυμα. Λες να βγήκε; Λες να βρήκε κιόλας άλλη; Λες να κάνω εγώ το πρώτο βήμα; Όχι πρέπει να τον αφήσω να έρθει από μόνος του. Να καταλάβει τα λάθη του. Κι αν δεν έρθει; Κάθε ώρα παίρνω το κινητό γράφω ένα κατεβατό λέξεις και μετά τις σβήνω και μετά ξανά από την αρχή. Παίρνω κότσο τα μαλλιά και ξεκινάω με μανία να καθαρίζω το σπίτι και στο ράδιο διαπασών Μποφίλιου. 

Τελειώνω με το δικό μου σπίτι και πάω να καθαρίσω κι αυτό της κολλητής μου. Αυτή με κοιτάζει, με αφήνει να παραμιλώ και να τον βρίζω και μου λέει «αφού μόλις σου νέψει θα γυρίσεις πίσω γονατιστή». Κάνω πως δεν άκουσα τίποτα και συνεχίζω να είμαι σε υπερένταση. Ανάβω τσιγάρο. Τι μαλακία κάνω. Του είπα ότι έκοψα το κάπνισμα. Αν με δει θα φωνάζει πάλι. Δε θα με δει όμως.

Μέρα 8η

Με τρεις νύχτες να μισοκοιμάμαι δεν ξέρω πως θα βγάλω τη μέρα στη γραφείο. Το ένα λάθος πάνω στο άλλο και το διευθυντή να φωνάζει και πάλι πόσο άθλια είμαι. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ. Ξεχνιέμαι λίγο.

Κάθε μία ώρα τσεκάρω το facebook του. Καμία κίνηση. Τι σκατά κάνει; Σφίγγομαι να μην ξεσπάσω σε λυγμούς. Επιτέλους μπορώ να σχολάσω. Πάω τρέχοντας στην κολλητή μου, στο αυτοκίνητο με πιάνουν τα κλάματα. Θυμάμαι διάφορα. Κατεβαίνω και το ξέσπασμα συνεχίζεται στα γόνατά της. Χίλια γιατί, χίλια πως, χίλιες εξηγήσεις, ακόμη και η πιο παραμικρή λεπτομέρεια περνάει από κόσκινο στο μυαλό μου. Νομίζω θα τρελαθώ.

Mέρα 9η

Παρατηρώ ότι οι ώρες και οι μέρες περνούν αργά και βασανιστικά. Ίσως επειδή βρίσκομαι συνέχεια πάνω από το κινητό, περιμένοντας το θαύμα. Και τα ξεσπάσματα καλά κρατούν. Έχω γίνει η καλύτερη πελάτισσα των κλίνεξ. Κόπηκε κι η όρεξη μου. Μουρμουρά και η μαμά «δεν τρως κι έχεις μείνει μισή!». Λες και με νοιάζει τώρα αν δεν τρώω, αν πίνω ή αν καπνίζω. Λες και έχει το οτιδήποτε νόημα μέσα στον πόνο μου. Θα περάσει όμως, σκέφτομαι. Ο πόνος μας κάνει πιο δυνατούς.

Μέρα 11η

Σάββατο. Βγήκα με παρέα. Είπα να μην κλειστώ πάλι στο σπίτι. Να βγω να ξεδώσω λίγο. Δεν μπορείς να πεις, είναι κι αυτό κάτι. Είναι μια πρόοδος. Τα έκανα μαντάρα τελικά. Ήμουν κοντά στη δουλειά του. Να περάσω να πω ένα γεια να μην περάσω; Μεγάλο το δίλημμα. Τελικά μάζεψα όλη μου τη δύναμη και πήγα. Μπήκα μέσα, ζαλίστηκα, δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Νομίζω με είδε. Βγήκα αμέσως έξω και έτρεξα στο αυτοκίνητο. Έπαιρνα βαθιές ανάσες, μέχρι που ηρέμησα. Τι στο καλό σκεφτόμουν;

Μέρα 14η

Ήμουν στο γραφείο, προσπαθούσα όπως πάντα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, γιατί το βράδυ το ταβάνι με κοιτούσε μου φαινόταν απειλητικά και δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια έφτασαν μέχρι τα μάγουλα. Βρε, ούτε οι κρέμες αγγουριών έπιασαν, ούτε οι ωμές πατάτες. Ξαφνικά μου έρχεται μήνυμα στο κινητό.

Το άρπαξα αμέσως για να δω αν είναι αυτός. Μέχρι τώρα είχα απογοητευτεί ουκ ολίγες φορές, αλλά αυτή η άμοιρη ελπίδα φαίνεται δεν πεθαίνει ποτέ. Τελικά ήταν εκείνος.

«Ζεις;» 

Έμεινα μαλάκας να το κοιτάζω και να μην ξέρω αν έπρεπε να χαρώ ή να πετάξω το κινητό στον τοίχο να γίνει χίλια κομμάτια. Όταν ξεθόλωσαν τα μάτια και το μυαλό μου, τα είχα πάρει άγρια στο κρανίο. Τι εννοεί ο κύριος; Ότι δεν μπορώ να ζήσω μακριά του; Και τώρα αυτός είναι τρόπος να δείξει το ενδιαφέρον του; Δε θα αλλάξει ποτέ. Ποτέ. Και του ρίχνω μία απάντηση γεμάτη «ειλικρίνεια». «Μια χαρά είμαι εγώ, δε χρειάζεται ν’ ανησυχείς. Προχώρησα με τη ζωή μου, γι’ αυτό κάνε και συ το ίδιο». Εμ τι νομίζει δηλαδή; Ότι έφυγε και έχασα τον κόσμο; Χτυπάω το κεφάλι μου στο γραφείο και στο τσακ είμαι να του στείλω ξανά μήνυμα και να τον παρακαλέσω να γυρίσει πίσω. Δίνω το κινητό στη συνάδελφό μου και της λέω να το φυλάει με νύχια και με δόντια μέχρι να δει ότι ηρέμησα.

«Μη μου το δώσεις, ακόμη κι αν σέρνομαι στα πόδια σου», της λέω.

Μέρα 17η

Μετά το μήνυμα δεν έδωσε κανένα σημάδι. Τέλος! Το πήρα απόφαση.

Δεν μπορώ να ζήσω μακριά του. Το παραδέχομαι. Πνίγω τον εγωισμό μου. Ωραία, έκανε κάποια λάθη. Όλοι κάνουμε λάθη. Θα τα διορθώσουμε τα λάθη μας. Γι’ αυτό είμαστε εδώ. Αγαπώ τα λάθη του, μισώ την απουσία του. Μισώ αυτό τον πόνο των τελευταίων ημερών.

Ξέρω μέσα μου βαθιά ότι με αγαπάει. Δεν είμαι έτοιμη να τον χάσω. Δεν τον χόρτασα ακόμη. Δεν είναι αυτό το τέλος.

Παίρνω το κινητό και με θολά τα μάτια από τα δάκρυα γράφω δυο λέξεις μόνο: «θα έρθεις;».

Ένα λεπτό περίμενα για ν’ απαντήσει και μου φάνηκε αιώνας: «έρχομαι…».

«Και δε θα σ’ αφήσω να φύγεις ξανά», συμπλήρωσα από μέσα μου!

 

Συντάκτης: Πράξια Αρέστη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!