Όταν ξεκινάς το ταξίδι στον αθλητισμό, κανείς δεν σου λέει πότε τελειώνει.
Υπάρχει όμως και μια ηλικία στην οποία κανείς δεν σου λέει ότι πρέπει να σταματήσεις τον αθλητισμό. Απλώς, αρχίζουν να αλλάζουν όλα όσα κάποτε τον έκαναν αυτονόητο κομμάτι της ζωής σου.
Μέχρι τότε, η καθημερινότητά σου έχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Σχολή, δουλειά, προπόνηση, αγώνες, αποστολές, αποδυτήρια. Μαθαίνεις να υπολογίζεις τον χρόνο σου με βάση το επόμενο παιχνίδι και να οργανώνεις τη ζωή σου γύρω από έναν στόχο. Κάπου μετά τα 25, όμως, αυτό το πρόγραμμα αρχίζει να συγκρούεται με την πραγματικότητα.
Η δουλειά δεν τελειώνει πάντα στην ώρα της. Οι υποχρεώσεις αυξάνονται, οι οικονομικές ανάγκες γίνονται πιο πιεστικές και ο ελεύθερος χρόνος μοιάζει με πολυτέλεια. Δεν μπορείς πια να λείπεις από το γραφείο επειδή έχεις αγώνα το Σάββατο, ούτε να αντιμετωπίζεις κάθε επαγγελματική ευκαιρία ως κάτι δευτερεύον μπροστά στην προπόνηση.
Κάπου εκεί έρχεται η πρώτη δύσκολη συνειδητοποίηση: ο αθλητισμός που κάποτε αποτελούσε προτεραιότητα, καλείται πλέον να χωρέσει ανάμεσα σε όλες τις υπόλοιπες προτεραιότητες.
Μετά είναι και τα σώματα. Αυτά που για χρόνια άντεχαν τις διπλές προπονήσεις, τις εξαντλητικές προετοιμασίες και τους συνεχόμενους αγώνες, αρχίζουν να ζητούν τον λογαριασμό. Ένας τραυματισμός μπορεί να σε κρατήσει μακριά από το γήπεδο για μήνες. Μια αποκατάσταση μπορεί να κοστίσει περισσότερο από όσο αντέχεις οικονομικά, εφόσον δεν καλύπτεται από την ομάδα που αγωνίζεσαι. Και η επιστροφή δεν είναι πάντα τόσο εύκολη όσο θα ήθελες να πιστεύεις.
Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δεν είναι απαραίτητα φθηνός. Μετακινήσεις, εξοπλισμός, φυσικοθεραπείες και χρόνος που δεν πληρώνεται. Κι όταν δεν υπάρχει επαγγελματική αποκατάσταση ή οικονομική υποστήριξη, το να συνεχίσεις απαιτεί συχνά περισσότερες θυσίες από όσες φαίνονται απ’ έξω.
Υπάρχει, βέβαια, και κάτι ακόμη που δεν συζητάμε αρκετά: οι λόγοι που δεν έχουν να κάνουν ούτε με τον χρόνο ούτε με τα χρήματα. Γιατί μερικές φορές δεν σε απομακρύνει από τον αθλητισμό η καθημερινότητα, αλλά ο ίδιος ο αθλητικός χώρος. Οι συμπεριφορές, οι αδικίες, οι απογοητεύσεις, οι άνθρωποι που συναντάς στη διαδρομή και οι καταστάσεις που καλείσαι να ανεχτείς για να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που αγαπάς. Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι δεν κουράστηκες από το άθλημα, αλλά από όλα όσα χρειάζεται να υπομένεις για να παραμείνεις σε αυτό. Αυτή είναι ίσως μία από τις πιο πικρές αιτίες αποχώρησης.
Το πιο παράξενο, όμως, δεν είναι τίποτα από αυτά. Είναι η σταδιακή απομάκρυνση από την ίδια την ταυτότητα του αθλητή.
Κάποτε ήσουν αυτός που έπαιζε. Αυτός που είχε αγώνα, προπόνηση, στόχους. Οι άνθρωποι γύρω σου σε γνώριζαν μέσα από αυτή την ιδιότητά σου. Και ξαφνικά, αρχίζεις να χάνεις τη θέση σου σε έναν χώρο που για χρόνια θεωρούσες δεύτερο σπίτι.
Όχι, δεν έπαψες να αγαπάς το άθλημα. Μπορεί να το αγαπάς το ίδιο, ίσως και περισσότερο. Απλώς δεν έχεις πια τις ίδιες αντοχές, τις ίδιες δυνατότητες ή τις ίδιες συνθήκες για να του αφιερωθείς.
Το άδικο σε αυτό είναι ότι η ηλικία των 25 ή των 30 δεν είναι ηλικία παραίτησης. Είναι, όμως, μια περίοδος κατά την οποία πολλοί αθλητές καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο ζωές που δεν είναι πάντα συμβατές.
Μπορεί το μεγαλύτερο πρόβλημα να μην είναι ότι οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τον αθλητισμό. Είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετοί τρόποι για να παραμείνουν σε αυτόν χωρίς να χρειάζεται να θυσιάσουν την υπόλοιπη ζωή τους.
Δεν χρειάζεται όλοι να γίνουν πρωταθλητές. Ούτε όλοι να κυνηγούν διακρίσεις μέχρι τα 40. Θα έπρεπε, όμως, να υπάρχει χώρος για εκείνους που εξακολουθούν να θέλουν να αγωνίζονται, ακόμη κι όταν η ζωή τους έχει αλλάξει.
Γιατί το να σταματήσεις τον πρωταθλητισμό είναι μια απόφαση. Το να αποχαιρετήσεις, όμως, ένα κομμάτι του εαυτού σου που έχτισες για χρόνια, είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Και ίσως, τελικά, να μη χρειάζεται να φοράς πια τη φανέλα για να παραμένεις αθλητής. Γιατί όσα σου έμαθε ο αθλητισμός, οι ήττες, οι νίκες, οι φιλίες, η πειθαρχία και οι αμέτρητες ώρες μέσα στο γήπεδο, δεν σταματούν να υπάρχουν επειδή σταμάτησες να αγωνίζεσαι. Κάποια πράγματα δεν τα εγκαταλείπεις ποτέ. Απλώς μαθαίνεις να τα κουβαλάς μαζί σου, έξω από τις τέσσερις γραμμές.
Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
