Όλοι υπήρξαν κάποτε παιδιά. Παιδιά που μπήκαν για πρώτη φορά σε ένα γήπεδο με χαμόγελο, κρατώντας μια μπάλα και ένα όνειρο. Όμως, μαζί με τις πρώτες προπονήσεις, αρχίζει να διαμορφώνεται και κάτι ακόμη: το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μεγαλώσει ο αυριανός αθλητής. Ένα περιβάλλον που πολλές φορές επηρεάζει την πορεία του περισσότερο ακόμη και από το ίδιο του το ταλέντο.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται και μια άλλη λέξη: απωθημένο. Ένα συναίσθημα που αρκετοί γονείς κουβαλούν, συνήθως χωρίς να το αντιλαμβάνονται. Άνθρωποι που υπήρξαν κι εκείνοι παιδιά, κυνηγώντας τα δικά τους όνειρα, αλλά δεν κατάφεραν να τα πραγματοποιήσουν όπως τα είχαν φανταστεί.
Όλοι οι γονείς, αναμφίβολα, θέλουν το καλό —αν μη τι άλλο, το καλύτερο— για το παιδί τους. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αυτό το «καλύτερο» μεταφράζεται σε πίεση για διάκριση, αντί για την επιθυμία το παιδί να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί με την αξία του; Κάποιες φορές, αυτά τα απωθημένα μεταφέρονται άθελά τους στα παιδιά. Η επιθυμία για επιτυχία μετατρέπεται σε πίεση, η στήριξη σε διαρκή απαίτηση και το παιδικό όνειρο αρχίζει σιγά-σιγά να μοιάζει περισσότερο με όνειρο κάποιου άλλου.
Υπάρχουν παιδιά που, μετά από έναν αγώνα, δε σκέφτονται αν κέρδισαν ή έχασαν. Σκέφτονται τι θα ακούσουν στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουν στο σπίτι. Πόσα παιδιά ακούνε «Κοίτα, ο συμπαίκτης σου είναι καλύτερος από εσένα», «εκείνος στην ηλικία σου πέτυχε περισσότερα» και άλλα παρόμοια; Φράσεις που σε έναν ενήλικα ακούγονται σαν κίνητρο, αλλά στα αυτιά ενός παιδιού- αθλητή, μεταφράζονται ως αμφισβήτηση της αξίας του. Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό εξέλιξης και καμία πορεία δεν είναι ίδια με κάποια άλλη.
Ο αγώνας που δίνει το παιδί μέσα στο γήπεδο θα πρέπει να είναι ανάμεσα στις γραμμές κι όχι ανάμεσα στο γήπεδο και την εξέδρα. Ένα παιδί αντιλαμβάνεται πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνει. Καταλαβαίνει την απογοήτευση, την ένταση, ακόμη και τη σιωπή. Και πολλές φορές, αυτά είναι πιο βαριά από οποιαδήποτε ήττα. Το παιδί δεν έχει ανάγκη από έναν γονιό σε ρόλο προπονητή. Προπονητής είναι στο γήπεδο αυτός που ορίζει η ομάδα του. Το παιδί χρειάζεται έναν γονιό που αποτελεί το ασφαλές του καταφύγιο.
Τα όνειρα δεν κληρονομούνται. Γεννιούνται. Τα όνειρα πρέπει να είναι μοναδικά. Κάθε άνθρωπος δικαιούται να χτίσει το δικό του όνειρο, με τον δικό του χαρακτήρα και τη δική του διαδρομή. Κανένα όνειρο δεν μπορεί να αντιγραφεί. Μπορεί δύο άνθρωποι να επιδιώκουν τον ίδιο στόχο, όμως ποτέ δεν τον κυνηγούν από την ίδια αφετηρία. Οι εποχές αλλάζουν, οι συνθήκες διαφέρουν και κάθε παιδί έχει τη δική του διαδρομή.
Ίσως, τελικά, ο σημαντικότερος ρόλος του γονιού στον αθλητισμό να μην είναι να δημιουργήσει έναν πρωταθλητή. Είναι να βοηθήσει το παιδί να συνεχίσει να αγαπά αυτό που κάνει. Γιατί τα μετάλλια κάποτε θα μείνουν σε ένα συρτάρι. Η αγάπη για τον αθλητισμό, όμως, μπορεί να το συνοδεύει για μια ολόκληρη ζωή.
Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
