Δεν ήθελα να το μάθει κανείς. Ούτε να τελειώσει.
Το μυστικό κάνει περίεργα πράγματα στο σ3ξ. Μια πόρτα που κλείνει αποκτά μεγαλύτερη σημασία απ’ όση έχει. Το κινητό που φωτίζει μοιάζει ξαφνικά με απειλή. Και ο άνθρωπος απέναντί σου δεν είναι απλώς κάποιος που θέλεις. Είναι κάποιος που, για έναν λόγο που ξέρετε και οι δύο, δεν θέλεις να μάθει κανείς ότι θέλησες.
Ο λόγος που τον κρύβεις μπορεί να είναι διαφορετικός κάθε φορά. Μπορεί να είχες ορκιστεί στις φίλες σου πως αυτός ο άνθρωπος τελείωσε για σένα και τώρα να μη θέλεις να εξηγήσεις γιατί ξέρεις ακόμη πώς φιλάει. Μπορεί να υπάρχει μια σχέση στην οποία θα γυρίσεις όταν φύγεις από κοντά του. Μπορεί απλώς να σε τρομάζει πόσο λίγο μοιάζεις αυτή τη στιγμή με τη γυναίκα που λες ότι είσαι. Δεν έχουν όλα αυτά το ίδιο βάρος. Έχουν, όμως, κάτι ενοχλητικά κοινό: μόλις κλείσει η πόρτα, κανένας λόγος δεν εξαφανίζεται. Είναι όλοι εκεί. Κι εσύ τον θέλεις παρ’ όλα αυτά.
Εκεί βρίσκεται ένα κομμάτι της καύλας που δύσκολα παραδέχεσαι. Σου αρέσει να τον αγγίζεις, αλλά σου αρέσει και ότι το κάνεις ενώ είχες αποφασίσει να μην το κάνεις. Η απόσταση ανάμεσα στο «δεν πρέπει» και στο χέρι σου που τον τραβάει κοντά μπορεί να κρατήσει ελάχιστα δευτερόλεπτα. Είναι αρκετά για να ακούσεις τον εαυτό σου να αλλάζει γνώμη. Γι’ αυτό και το μυστικό σεξ δεν μένει μόνο στο σώμα. Σου θυμίζει, την πιο ακατάλληλη ώρα, ότι είσαι ικανή να θελήσεις κάτι πολύ περισσότερο απ’ όσο παραδέχεσαι.
Το «μην το μάθει κανείς» βέβαια έχει μια σκοτεινή άνεση. Όσο δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τι έγινε, μπορείς να το αφήσεις να σημαίνει ό,τι σε βολεύει. Μια φορά. Ένα λάθος. Μια ανάγκη. Μια εξαιρετική εξαίρεση σε όλους τους κανόνες σου. Μπορείς ακόμη και να υποσχεθείς στον εαυτό σου ότι δεν θα επαναληφθεί, την ώρα που ήδη σκέφτεσαι πώς θα ήταν να τον ξαναδείς.
Η επιθυμία δεν είναι πάντα έντιμη αφηγήτρια. Θυμάται με εξαντλητική ακρίβεια πώς σε κοίταξε όταν έμειναν λίγοι γύρω σας, πού στάθηκε το χέρι του, πόσο γρήγορα ξέχασες αυτό που σκόπευες να του πεις. Για το επόμενο πρωί, πάλι, έχει αξιοσημείωτα κακή μνήμη. Εκεί θα χρειαστεί να σηκωθείς, να ντυθείς, να δεις το κινητό σου και να επιστρέψεις σε μια ζωή που δεν πάγωσε όσο εσείς ήσασταν μαζί. Μπορεί η νύχτα να άξιζε κάθε της λεπτό και το πρωί να είναι δύσκολο. Το ένα δεν διαγράφει το άλλο, όσο κι αν θα σε βόλευε να διαλέξεις μόνο ένα από τα δύο.
Υπάρχει κι άλλη αλήθεια που συνήθως μένει εκτός συζήτησης: κάποιες φορές δεν σε συνεπαίρνει τόσο ο άνθρωπος όσο η κρυψώνα. Το ότι πρέπει να χαμηλώσεις τη φωνή σου. Το ότι ένα απλό μήνυμα μπορεί να σου ανεβάσει τους παλμούς στη μέση μιας αδιάφορης ημέρας. Το ότι κανείς στο τραπέζι δεν ξέρει γιατί δεν μπορείτε να κοιταχτείτε χωρίς να χαμογελάσετε. Όλη αυτή η ένταση είναι αληθινή. Δεν αποτελεί όμως από μόνη της απόδειξη πως θέλεις τον ίδιο άνθρωπο και όταν ανοίξουν οι πόρτες.
Ίσως γι’ αυτό δεν βιάζεσαι να μάθεις τι θα ήσασταν έξω από την κρυψώνα. Εκεί μέσα δεν χρειάζεται να συζητήσετε πού πάει αυτό, τι περιμένει ο καθένας ή γιατί κάθε αποχαιρετισμός κρατάει λίγο περισσότερο από τον προηγούμενο. Υπάρχει η επόμενη συνάντηση και η προσμονή της. Μόνο που το «ας μην το χαλάσουμε μιλώντας» κάποια στιγμή αρχίζει να σημαίνει «ας μη ρωτήσουμε κάτι που μπορεί να μας χαλάσει την απάντηση». Κι όσο συνεχίζετε, τόσο δυσκολότερο γίνεται να ξεχωρίσεις αν προστατεύεις αυτό που ζείτε ή την εκδοχή του που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου.
Γιατί το δύσκολο με το μυστικό σεξ δεν είναι πάντα να κρατήσεις το στόμα σου κλειστό. Είναι να καταλάβεις τι ακριβώς θέλεις να συνεχιστεί. Το σεξ; Εκείνος; Η εκδοχή του εαυτού σου που δεν ζητούσε άδεια για να τον θέλει; Αυτά τα τρία μπορούν να μοιάζουν ίδια όταν είσαι ακόμα κοντά του. Την επόμενη μέρα αρχίζουν να ζητούν διαφορετικές απαντήσεις.
Κι έπειτα υπάρχει εκείνο το μικρό, σχεδόν γελοίο τελετουργικό μετά. Να κοιτάς την οθόνη ενώ προσποιείσαι ότι κάνεις κάτι άλλο. Να σκέφτεσαι μια ατάκα που θα μπορούσες να του στείλεις και να τη σβήνεις, επειδή έτσι θα φαινόταν πως περίμενες. Να βλέπεις το όνομά του να εμφανίζεται και να περιμένεις μισό λεπτό πριν ανοίξεις το μήνυμα, λες και το μισό λεπτό σώζει την αξιοπρέπειά σου. Εκεί καταλαβαίνεις πόσο ύπουλα μπορεί να μεγαλώσει κάτι που συμφωνήσατε να μείνει μικρό. Στην αρχή κρύβεις από τους άλλους ότι τον είδες. Μετά αρχίζεις να κρύβεις από τον εαυτό σου πόσο χώρο του έχεις αφήσει στην υπόλοιπη μέρα σου.
Μπορείς να μη θέλεις να το μάθει κανείς και να μην ντρέπεσαι καθόλου για όσα ένιωσες. Μπορείς επίσης να το θέλεις ξανά και να ξέρεις πως αυτή η επιθυμία δεν σε απαλλάσσει από τις συνέπειες. Το πιο επικίνδυνο ψέμα δεν είναι πάντα αυτό που λες στους άλλους. Είναι το «ήταν μόνο σεξ» που λες στον εαυτό σου, όταν έχεις ήδη αρχίσει να περιμένεις το επόμενο μήνυμα.
Συντάκτης: Virtual Unreality
