Υπάρχουν κάτι τραγούδια που τα έχεις τραγουδήσει άπειρες φορές χωρίς να έχεις ιδέα τι ιστορία κουβαλάνε από πίσω. Και μετά έρχεται μια πληροφορία και ξαφνικά λες, οκ, αυτό δε γράφτηκε τυχαία.
Το «Μέχρι Μάη μήνα» είναι ακριβώς αυτό το τραγούδι. Γιατί μπορεί να το έχουμε συνδέσει με καψούρα, αναμονή και λίγο δράμα, αλλά τελικά αυτό το «λίγο» ήταν μάλλον πολύ περισσότερο. Σύμφωνα με όσα έχει πει ο ίδιος ο Φοίβος, το κομμάτι είναι εμπνευσμένο από έναν θυελλώδη έρωτα δύο ανθρώπων από τη σόουμπιζ. Έναν έρωτα που ξεκίνησε δυνατά, αλλά δεν είχε happy end. Και μάλιστα, όπως άφησε να εννοηθεί, η κατάληξη δεν ήταν καθόλου εύκολη, ειδικά για τη μία πλευρά.
Και κάπου εδώ αρχίζει το ωραίο, γιατί δεν ξέρουμε ποιοι είναι, όμως ούτε τότε το είπε, ούτε τώρα. Καμία επιβεβαίωση, κανένα όνομα, τίποτα. Μόνο hints ότι τους γνώριζε και ότι η ιστορία τους τον επηρέασε αρκετά ώστε να κάτσει να τη μεταφράσει σε στίχους. Και φυσικά, από εκεί και πέρα ξεκίνησε το γνωστό παιχνίδι, υποθέσεις, σενάρια, «λες να είναι αυτοί;». Χωρίς όμως ποτέ να υπάρχει κάτι πραγματικό.
@foivos.official Μέχρι Μάη μήνα! 😉 #foivos #despinavandi #greektiktok #viral #storytime ♬ πρωτότυπος ήχος – Foivos
Και ίσως αυτό είναι που κάνει όλο το πράγμα ακόμα πιο ενδιαφέρον. Γιατί αντί να κολλήσεις σε ένα συγκεκριμένο ζευγάρι, μένεις με το συναίσθημα. Με αυτό το «περιμένω μέχρι τον Μάη» που στην ουσία λέει «κρατιέμαι από κάτι που μπορεί και να μην έρθει ποτέ». Και αν το σκεφτείς, αυτό δεν είναι καθόλου σπάνιο.
Αυτό που έχει επίσης ενδιαφέρον είναι το πώς «κούμπωσε» όλο αυτό δημιουργικά. Ο Φοίβος είχε ήδη τη μουσική και έψαχνε την ιστορία που θα πατήσει πάνω της. Και τελικά τη βρήκε μέσα από αυτή την πραγματική σχέση, αλλά και μέσα από μια εικόνα που του έμεινε: ένα εγκαταλελειμμένο μαγαζί με χριστουγεννιάτικα, ξεχασμένο στον χρόνο, σχεδόν θλιμμένο. Και κάπως έτσι έγινε το connection. Ένας έρωτας που τελείωσε άσχημα, μια εικόνα εγκατάλειψης, ένα τραγούδι που σου μένει. Απλό και καθόλου απλό ταυτόχρονα.
Εδώ είναι που καταλαβαίνεις γιατί κάποια κομμάτια «γράφουν» αλλιώς. Δεν είναι μόνο η μελωδία. Είναι ότι από πίσω υπάρχει κάτι αληθινό, κάτι που έχει συμβεί σε ανθρώπους, ακόμα κι αν δεν μάθεις ποτέ ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Ίσως τελικά αυτό το μικρό μυστήριο να είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του τραγουδιού. Γιατί δεν σε περιορίζει. Δε σε βάζει να σκεφτείς «α, αφορά αυτούς». Σε αφήνει να πεις «μπορεί να αφορά κι εμένα».
Και κάπως έτσι, ένα τραγούδι που ξεκίνησε από έναν συγκεκριμένο έρωτα, καταλήγει να μοιάζει πολύ γενικό. Με την καλή έννοια. Γιατί τελικά, δε χρειάζεται να ξέρεις την ιστορία για να τη νιώσεις. Αρκεί να σου θυμίζει κάτι.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
