Περπάτησες αρκετά,
μέχρι το τέρμα της πόλης.
Ξέρω,
αγαπάς τις βραδινές βόλτες.
Κι εγώ, νιώθω ζωντανός
όταν τελικά κάθεσαι δίπλα μου.
Σε περίμενα,
μέχρι να βρεις ξανά ανάσα.
Τότε,
με ρώτησες
τι μπορεί να με κάνει να κλάψω.
Αμέσως,
σκέφτηκα έναν ήλιο πορτοκαλί
να βουτάει στο Αιγαίο.
Δάκρυσες.
Τι όμορφο πράγμα οι συνειρμοί!
Ναι, είμαι της υπερανάλυσης, γι΄ αυτό και γράφω συνέχεια. Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σ’ εκείνο το μικρό σημειωματάριο της κουζίνας για τα ψώνια, πάνω στις νότες του πιάνου μου, στον ανοιχτό υπολογιστή μου, μα κυρίως μέσα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Γράφω για να εκτονώσω τις έντονες σκέψεις μου και τα δυνατά συναισθήματα μου. Γράφω για ό,τι πιέστηκε από κάτι άσχημο που διάβασα, για ό,τι ζεστάθηκε με την καλημέρα του γείτονα, για την απουσία του αυτονόητου. Είναι ανακουφιστικό να δημιουργείς, νιώθεις ζωντανός. Οπότε λέω στον εαυτό μου «Αθηνά, πιάσε τις λέξεις και πέτα». Όλα τα άλλα, απλά θ’ ακολουθήσουν.
