Υπάρχει μια φράση που ακούγεται σχεδόν παράλογη όταν τη διαβάζεις πρώτη φορά: «Στο τέλος αδιαφορεί καλύτερα αυτός που ενδιαφέρθηκε περισσότερο». Κι όμως, όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αντίφαση. Είναι σχεδόν ένας άγραφος νόμος της ζωής.
Γιατί ξέρεις ποιος κουράζεται πραγματικά; Όχι αυτός που δεν έδωσε ποτέ σημασία. Εκείνος δεν επένδυσε τίποτα, δεν έχασε ύπνο, δεν περίμενε απάντηση, δεν έκανε σενάρια στο κεφάλι του ούτε έψαχνε δικαιολογίες για συμπεριφορές που φώναζαν από μόνες τους. Αυτός που εξαντλείται είναι ο άνθρωπος που προσπάθησε.
Ο άνθρωπος που έστειλε πρώτος το μήνυμα. Που έδωσε δεύτερη ευκαιρία. Και τρίτη. Και τέταρτη. Γιατί, μεταξύ μας, όλοι έχουμε υπάρξει λίγο… εθελοντές ψυχολόγοι ανθρώπων που ούτε οι ίδιοι δεν ήξεραν τι θέλουν.
Στην αρχή πιστεύεις ότι, αν δείξεις κατανόηση, όλα θα φτιάξουν. Ότι, αν κάνεις λίγη ακόμη υπομονή, θα εκτιμηθεί. Ότι, αν αγαπήσεις λίγο περισσότερο, θα αγαπηθείς αντίστοιχα. Το spoiler alert, όμως, μας λέει πως η ζωή δεν λειτουργεί με πρόγραμμα επιβράβευσης πόντων. Δεν μαζεύεις δέκα υποχωρήσεις και παίρνεις δώρο έναν άνθρωπο που ξαφνικά ξυπνάει και γίνεται συνεπής.
Κάπου, όμως, έρχεται εκείνη η στιγμή που κάτι μέσα σου σπάει, και αυτό γίνεται εντελώς αθόρυβα. Δεν έχει δράματα, μουσικές υπόκρουσης και βροχές. Είναι πιο ύπουλο. Ξυπνάς ένα πρωί και δεν έχεις όρεξη να αναλύσεις άλλο. Δεν σε νοιάζει αν είναι online και δεν απαντάει. Δεν κοιτάς ποιος είδε το story σου. Δεν μετράς πόση ώρα έκανε να ανοίξει το μήνυμα. Και τότε αρχίζει η πραγματική αδιαφορία.
Το αστείο είναι πως οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η αδιαφορία είναι εύκολη υπόθεση. Έλα που δεν είναι όμως! Η αδιαφορία δεν αποφασίζεται. Δεν λες «από σήμερα δεν με νοιάζει» και ξαφνικά εξαφανίζονται τα συναισθήματα σαν αρχεία που πάτησες delete. Αν ήταν τόσο απλό, θα είχαμε όλοι γλιτώσει αρκετούς πονοκεφάλους και κάποιες πολύ αχρείαστες συνομιλίες στις δύο τα ξημερώματα.
Η αδιαφορία χτίζεται. Τη χτίζουν οι απογοητεύσεις. Οι αναπάντητες προσπάθειες. Οι ίδιες δικαιολογίες που ακούς ξανά και ξανά, μέχρι να τις μάθεις απ’ έξω καλύτερα κι από τους στίχους του αγαπημένου σου τραγουδιού. Και τότε αρχίζει κάτι ειρωνικό. Εκείνος που κάποτε παρακαλούσε για λίγη προσοχή γίνεται ο πιο δύσκολος άνθρωπος να συγκινηθεί. Όχι επειδή έγινε σκληρός, αλλά επειδή έπαθε και έμαθε.
Έμαθε ότι το ενδιαφέρον χωρίς ανταπόκριση γίνεται βάρος. Ότι οι σχέσεις δεν σώζονται από έναν άνθρωπο. Ότι η συνεχής προσπάθεια χωρίς αντίκρισμα είναι σαν να ποτίζεις πλαστικό λουλούδι, περιμένοντας να το δεις να ανθίζει.
Κάπου εκεί εμφανίζεται και το γνωστό φαινόμενο της… καθυστερημένης αφύπνισης. Ξαφνικά, ο άλλος αρχίζει να ενδιαφέρεται. Στέλνει μήνυμα. Ρωτάει τι κάνεις. Βάζει καρδούλες εκεί που πριν έβαζε μόνο… σιωπή. Και αναρωτιέται γιατί είσαι διαφορετικός. Η απάντηση δεν είναι απλή. Δεν είσαι διαφορετικός. Απλώς κουράστηκες.
Η μεγαλύτερη παρεξήγηση είναι ότι όποιος σταματά να διεκδικεί, σταμάτησε να αγαπάει. Όχι! Συνήθως σταμάτησε να κυνηγάει κάποιον που έτρεχε συνεχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Υπάρχει τεράστια διαφορά. Γιατί η αγάπη μπορεί να έχει υπομονή, αλλά η αξιοπρέπεια έχει όρια!
Κι όσο κι αν ακούγεται σκληρό, κάποια στιγμή η ψυχή ενεργοποιεί έναν μηχανισμό προστασίας. Δεν μπορεί να αντέχει για πάντα την ίδια απογοήτευση. Δεν γίνεται να περιμένει από κάποιον να δώσει αυτό που έχει αποδείξει δεκάδες φορές ότι είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να προσφέρει. Έτσι γεννιέται η πραγματική αδιαφορία. Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή της. Γιατί, όταν ο άνθρωπος που κάποτε νοιαζόταν για όλα σταματήσει να νοιάζεται ακόμη και για τα βασικά, τότε δύσκολα υπάρχει επιστροφή. Δεν φεύγει επειδή βρήκε κάποιον καλύτερο. Φεύγει γιατί βρήκε ξανά τον εαυτό του.
Οπότε, αν αναρωτιέσαι γιατί στο τέλος αδιαφορεί καλύτερα αυτός που ενδιαφέρθηκε περισσότερο, η απάντηση είναι μία: γιατί έχει δοκιμάσει τα πάντα πριν φτάσει εκεί. Έχει εξαντλήσει κάθε δικαιολογία, κάθε ελπίδα και κάθε απόθεμα υπομονής.
Και όταν ένας άνθρωπος δεν έχει πια τίποτα να αποδείξει, τίποτα να περιμένει και τίποτα να κυνηγήσει, τότε δεν προσποιείται ότι αδιαφορεί.
Απλώς… αδιαφορεί.
Και πίστεψέ με, αυτή είναι η μοναδική αδιαφορία που δεν γυρίζει εύκολα πίσω, καθώς έχει καταλάβει πως σαπουνίζοντας γουρούνι χάνεις χρόνο και σαπούνι!
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
