Article of the day: Η Ελένη Σωτηροπούλου μάς μιλά για αδιαφορία που φέρνει καψούρα. Δες εδώ!

fotis-fotopoulos-cdqeubpcjg4-unsplash

Ο πλατωνικός έρωτας, όσο δύσκολος κι αν φαντάζει, είναι μια επιλογή. Επιλέγουμε να ερωτευτούμε ένα άτομο το οποίο συνήθως δε γνωρίζουμε αρκετά καλά, διαμορφώνοντας οι ίδιοι τον χαρακτήρα του και κατασκευάζουμε μια ιστορία που τις περισσότερες φορές ο άλλος αγνοεί. Είναι συνειδητή επιλογή, αφού το μυαλό μας είναι εκείνο που επιλέγει το πρόσωπο που δε μας θέλει και μη έχοντας κάτι πιο δυνατό να επεξεργαστεί, επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο «ερωτεύτηκα τον άνθρωπο που με αγνοεί». Είτε μας αγνοεί εσκεμμένα, γιατί έχει κάτι άλλο στη ζωή του, είτε απλώς δεν του περνά καν από το μυαλό πώς μπορεί εμείς να νιώθουμε για εκείνον. Αυτό είναι κιόλας το concept του πλατωνικού έρωτα: ο ένας να θέλει πολύ κι ο άλλος να μην έχει ιδέα.

Στον πλατωνικό έρωτα έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε το πρόσωπο για το οποίο αναπτύσσουμε συναισθήματα. Καθώς δε μας δίνεται συχνά η ευκαιρία να ερχόμαστε σε τριβή μαζί του, φοβούμενοι ίσως μην αποκαλυφτούμε, τείνουμε να σχεδιάζουμε τον τέλειο χαρακτήρα ή έστω αυτό που εμείς θεωρούμε ιδανικό για κάποιο σύντροφο. Σκεφτόμαστε έντονα όλα όσα μας χωρίζουν από εκείνον και με αυτό τον τρόπο ρίχνουμε το λάδι στη φωτιά των συναισθημάτων μας γι’ αυτόν. Κάνουμε σενάρια υποθετικά και χαιρόμαστε με κινήσεις που αντικειμενικά δεν έχουν κανένα νόημα, όμως η παρερμηνεία μας δρα υποστηρικτικά σε σχέση με το αίσθημά μας.

Δεν ερωτεύονται όλοι πλατωνικά κι αν το κάνουν, δεν το παίρνουν πάντοτε στα σοβαρά. Υπάρχει όμως και μια ομάδα ανθρώπων η οποία επιλέγει να είναι μονίμως ερωτευμένη πλατωνικά. Συνειδητά επιλέγει να «ερωτευτεί» το απαγορευμένο, εκείνο που ξέρει πως θα πρέπει να πασχίσει πολύ για να κατακτήσει και πως οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος της. Είναι κατά κάποιο τρόπο δεδομένο πως ο κάθε έρωτάς τους θα έχει μια δυσκολία, κάτι που δε θα τον ευνοεί να προχωρήσει.

Δεν είναι άτυχοι όσοι το βιώνουν, κατά βάθος η προσπάθεια αυτή να κατακτήσουν το ανεκπλήρωτο είναι εκείνη που τους τρέφει και τους κάνει να μη χάνουν το ενδιαφέρον τους στον έρωτα. Δε θεωρούν τον εαυτό τους «πλασμένο» για τα εύκολα και δεν καταδέχονται να ερωτευτούν εκείνον που πρώτος τους ερωτεύτηκε, ακόμη κι αν πληροί όλα τα κριτήρια που οι ίδιοι θεωρούν πως τους ταιριάζουν. Εάν επιλέξουν τελικά να ενδώσουν σε έναν τέτοιο έρωτα, θα το κάνουν μόνο όταν εντοπίσουν τη δυσκολία της ιστορίας που πάει να ξεκινήσει ή ακόμη καλύτερα, αφού σιγουρευτούν πως ο άλλος έχει πάψει να ενδιαφέρεται. Τότε ναι, έχει ένα νόημα να τον ερωτευτούν.

Τα άτομα που ερωτεύονται πλατωνικά, δεν αρκούνται σε μια μονάχα δύσκολη ιστορία. Ζουν το ερωτικό τους δράμα κι όταν βρουν μεγαλύτερο, στρέφονται σε αυτό. Είναι σαν να δοκιμάζουν τα όριά τους, πόσο μπορούν να υποφέρουν για έναν έρωτα. Νιώθουν σαν σεναριογράφοι της ζωής τους και σε καμία περίπτωση δε θα αφήσουν το έργο τους να «κάνει κοιλιά». Θα βρίσκουν πάντοτε μια ιστορία δύσκολη στην οποία θα διεκδικούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τον ρόλο του θύματος, του άτυχου που η ζωή δεν του τα έδωσε όλα στο πιάτο μα χρειάστηκε να προσπαθήσει για να καταφέρει να φτάσει ως εδώ.

Κι όμως δεν είναι θύματα κι ούτε το κάνουν για να τους λυπηθείς. Δε θα σου κλαφτούν γι’ αυτό που ζουν μα θα στο περιγράψουν ωμά και δείχνοντας πλήρη συνείδηση της κατάστασης. Το πιο πιθανό είναι, ακούγοντας μια από τις ερωτικές τους ιστορίες, να τους θαυμάσεις για το θάρρος, την επιμονή και την υπομονή τους. Αυτό άλλωστε επιδιώκουν και οι ίδιοι, να θαυμάσουν τον εαυτό τους που πέτυχαν ή απέτυχαν μέσα σε μια δύσκολη συνθήκη. Πολλές φορές μπορεί να μην τους νοιάζει καν το τέλος της ιστορίας αφού η πλοκή είναι αυτή που τους εκστασιάζει. Αυτό είναι και το νόημα των ερωτικών τους επιλογών: η περιπέτεια.

Μπορεί να φαίνεται άσκοπο όλο αυτό όμως είναι μια μορφή του έρωτα που συμβαίνει κι ο καθένας την επιλέγει για τους δικούς του λόγους. Δεν πρόκειται για θύματα της τύχης μα για συνειδητοποιημένους κυνηγούς της περιπέτειας. Οι ιστορίες τους έχουν ενδιαφέρον όταν τις ακούς και τις περισσότερες φορές μοιάζουν με πλοκή μυθιστορήματος. Θα μπορούσαν να είναι άλλωστε- κι αυτά βγαλμένα από τη ζωή είναι. Επομένως μην τους λυπάσαι γιατί καθόλου δεν το θέλουν. Ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Τις περισσότερες φορές.

Συντάκτης: Ολίνα
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου