Και ίσως αυτό το «κάτι» να μην ήταν ποτέ εκείνοι…
Μήπως δεν μας λείπει ο άνθρωπος, αλλά η εκδοχή του εαυτού μας μαζί του;
Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή μας και, παρ’ όλα αυτά, παραμένουν κάπου μέσα της. Όχι απαραίτητα επειδή θέλουμε να γυρίσουν. Ούτε επειδή πιστεύουμε πως πρέπει να είμαστε ξανά μαζί. Απλώς, κάποιες φορές, μας λείπει κάτι που υπήρχε όταν ήμασταν μαζί τους.
Και ίσως αυτό το «κάτι» να μην ήταν ποτέ μόνο εκείνοι.
Μπορεί να μας λείπει ο άνθρωπος που ήμασταν δίπλα τους. Η εκδοχή μας που γελούσε περισσότερο, που έστελνε μήνυμα χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά, που ένιωθε πως είχε κάπου να επιστρέψει. Μπορεί να μας λείπουν οι συνήθειες, τα inside jokes, οι διαδρομές που κάναμε μαζί, εκείνο το συγκεκριμένο τραγούδι που πλέον δεν ακούμε με τον ίδιο τρόπο.
Και κάπως έτσι, μπερδεύουμε την απουσία με την επιθυμία.
Νομίζουμε ότι μας λείπει ένας άνθρωπος, ενώ στην πραγματικότητα μας λείπει μια περίοδος της ζωής μας.
Ίσως γι’ αυτό κάποιες φορές επιστρέφουμε σε παλιές συνομιλίες. Κοιτάμε φωτογραφίες που ξέρουμε ότι δεν πρέπει να κοιτάμε. Ακούμε ένα τραγούδι και, για τρία λεπτά, βρισκόμαστε ξανά σε ένα δωμάτιο, σε μια παραλία, σε ένα αυτοκίνητο, σε μια νύχτα που έχει περάσει εδώ και χρόνια.
Δεν επιστρέφουμε απαραίτητα επειδή θέλουμε να αλλάξει το τέλος. Επιστρέφουμε επειδή για λίγο θέλουμε να θυμηθούμε πώς νιώθαμε τότε.
Υπάρχει, όμως, μια παγίδα στη νοσταλγία: θυμάται επιλεκτικά.
Κρατάει τις όμορφες στιγμές και αφήνει στο περιθώριο τους λόγους που κάτι τελείωσε. Θυμάται το γέλιο, αλλά ξεχνά τις σιωπές. Θυμάται την αγκαλιά, αλλά όχι την απόσταση που προηγήθηκε. Κι έτσι ένας άνθρωπος μπορεί, μέσα στο μυαλό μας, να γίνει πολύ πιο όμορφος απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα.
Ίσως, λοιπόν, δεν χρειάζεται κάθε φορά που μας λείπει κάποιος να αναρωτιόμαστε αν πρέπει να επιστρέψουμε.
Ίσως πρέπει να αναρωτηθούμε: τι ακριβώς μου λείπει;
Ο άνθρωπος; Ή η αίσθηση;
Η σχέση; Ή η ασφάλεια;
Εκείνος; Ή εγώ όπως ήμουν τότε;
Γιατί οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας αφήνουν πίσω τους κάτι περισσότερο από αναμνήσεις. Αφήνουν εκδοχές του εαυτού μας που κάποτε υπήρξαν. Και το δύσκολο δεν είναι πάντα να αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο.
Μερικές φορές είναι να αποχαιρετήσεις τον εαυτό που ήσουν μαζί του.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο παράξενο κομμάτι του να προχωράς: να καταλάβεις ότι δεν χρειάζεται να ξαναβρείς εκείνον τον άνθρωπο για να ξαναβρείς εκείνη την εκδοχή σου.
Μπορείς να τη δημιουργήσεις από την αρχή.
Μόνο που αυτή τη φορά, θα είναι δική σου.
Συντάκτης: Μέριλυν Θεοφανοπούλου
