Article of the day: Γνωρίστε τη νέα pillowfigher Ελένη Σωτηροπούλου στο πρώτο της άρθρο! Διάβασέ το εδώ.

%cf%81%ce%b3%ce%b7

Πολλά ζευγάρια έχουν κάνει κοινή επαγγελματική επιλογή ίδια με το ταίρι τους. Ως εδώ δεν υπάρχει κάτι το πολύ περίεργο καθώς κάνουν το ίδιο επάγγελμα κι είναι συνάδελφοι. Κάποιοι, όμως, εκτός από ερωτικοί σύντροφοι έχουν επιλέξει να είναι κι επαγγελματικοί συνεργάτες κάτω από την ίδια επαγγελματική στέγη. Πόσο εύκολο είναι άραγε να είσαι με τον ίδιο άνθρωπο σε όλες τις στιγμές της ημέρας; Από την ώρα που ξυπνάς μέχρι την ώρα που θα ξαναπάς για ύπνο. Να ξέρει όλες τις κινήσεις σου ανά πάσα ώρα και στιγμή. Από κάποιους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως και στέρηση ελευθερίας ως ένα βαθμό.

Υπάρχουν ζευγάρια που απολαμβάνουν να δουλεύουν μαζί καθώς νιώθουν ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να περάσουν ακόμη περισσότερο κοινό χρόνο. Ξεκινούν την μέρα τους μαζί και τελειώνουν τις νύχτες τους μαζί. Εδώ μιλάμε για δύο τρόπους ζωής που συνυπάρχουν στα πάντα και γίνονται ταυτόχρονα όλα μαζί, ερωτική ζωή κι επαγγελματική ζωή. Τι γίνεται όμως όταν κάτι συμβαίνει και ο κάθε ένας αποφασίζει να τραβήξει χωριστούς δρόμους όσον αφορά την ερωτική ζωή;

Κάπου οι ζωές τους αλλάζουν και καλούνται να προσαρμοστούν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πολλοί είναι αυτοί που χωρίζουν και μάλιστα μετά από πολλά χρόνια έγγαμου βίου. Η διαφορά που προκύπτει είναι τι γίνεται με την επαγγελματική ζωή όταν υπάρχει ερωτική που κόβεται; Μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται επαγγελματική σχέση χωρίς κανένα πρόβλημα ή θα πρέπει να χωρίσουν κι εκείνοι οι δρόμοι;

Είναι μεγάλη αλλαγή. Ο άνθρωπος που μέχρι χτες ήξερε την κάθε κίνηση στο πρόγραμμά σου κι εσύ το ίδιο για αυτόν, τώρα πια θα πρέπει να αρκεστείτε στα άκρως επαγγελματικά. Πρόσφατο και πολύ γνωστό παράδειγμα είναι η Melinda και ο Bill Gates. Έζησαν μαζί 27 χρόνια παντρεμένοι κι απέκτησαν τρία παιδιά. Το γεγονός ότι ανήκουν σε μια πολύ καλή οικονομική κατάσταση δεν τους εξαιρεί από το γεγονός ότι συναισθηματικά δεν μπορούν να εξελιχθούν σε κάτι περαιτέρω ως ζευγάρι. Είναι δυο άνθρωποι που έχουν αποφασίσει ναι μεν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους στην προσωπική τους ζωή αλλά να συνεχίσουν να συνεργάζονται για τα ιδρύματά τους.

Προσπαθούν να κρατήσουν μακριά από τα μέσα την προσωπική τους ζωή και καλά κάνουν. Στέλνουν ταυτόχρονα όμως το μήνυμα ότι οι σχέσεις τους παραμένουν φιλικές. Προβάλουν μια εικόνα ότι είναι δυο άνθρωποι κοινωνικά ώριμοι και λογικοί που μπορούν να ξεχωρίζουν τα ερωτικά με τα επαγγελματικά. Μπορούν να κρατήσουν τις ίδιες επαγγελματικές σχέσεις με πριν για το κοινό καλό. Εδώ μιλάμε όμως για δυο ανθρώπους με μια τεράστια περιουσία από τους οποίους εξαρτώνται πάρα πολλά. Επίσης, μιλάμε για δύο ανθρώπους που γι’ αυτόν τον λόγο δυστυχώς οφείλουν να είναι διπλά προσεκτικοί σε ό,τι έχει να κάνει με την προσωπική τους ζωή γιατί σχολιάζονται και κρίνονται από τα μέσα και κατ’ επέκταση από πολύ κόσμο. Επίσης μιλάμε για δυο ανθρώπους που μπορεί να έχουν εκατό υπαλλήλους ο καθένας, οπότε να συνεργάζονται μεν αλλά να διατηρούν και τις αποστάσεις.

Δεν έχουν όλοι την ίδια οικονομική επιφάνεια. Τα πράγματα πολλές φορές είναι διαφορετικά για δυο πρώην που συνεχίζουν και συνεργάζονται. Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να συνυπάρξουν. Κάποιοι δεν μπορούν να αποδεχθούν εύκολα αυτή την μεγάλη αλλαγή. Υπάρχουν φορές μάλιστα που όταν ο ένας από τους δυο προχωρήσει και κάνει το επόμενο βήμα στην ερωτική του ζωή, προσπαθεί να το κρατήσει κρυφό για όσο μπορεί δημιουργώντας ένα κλίμα παράνομης σχέσης χωρίς να υφίσταται μια τέτοια.

Είναι ευκόλως εννοούμενο ότι είναι άβολο και υπάρχουν στιγμές αμηχανίας. Δεν είναι εύκολο για κανένα από τους δυο. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να συνεχίζουν μαζί μόνο από επαγγελματική δέσμευση. Αν χωρίζουν οι ζωές τους, η επαγγελματική συνεργασία είναι μια ευκαιρία για να κρατήσουν φιλικές σχέσεις, δεν πρέπει όμως να είναι χαλκάς στο πόδι κι αν είναι τέτοιος δεν αξίζει να μένει. Δυο άνθρωποι που κάποτε αγαπήθηκαν πολύ, μπορούν να μείνουν καλοί συνεργάτες. Όμως δυο καλοί συνεργάτες δεν είναι πάντα δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν πολύ.

Συντάκτης: Άντρη Χατζηγιάγκου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου