Κοιτώ το μαξιλάρι σου δίπλα μου.
Άδειο.
Άρα δεν είναι πλέον δικό σου.
Όλα έπαψαν να είναι δικά σου.
Το σώμα μου, τα χέρια μου, το φιλί μου.
Όλα επέστρεψαν σε εμένα.
Όλα έγιναν και πάλι δικά μου.
Και κοίτα να δεις ειρωνεία…
Όλα εκείνα που μου ανήκαν,
με δυστυχία τα δέχτηκα πίσω.
Ναι, είμαι της υπερανάλυσης, γι΄ αυτό και γράφω συνέχεια. Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σ’ εκείνο το μικρό σημειωματάριο της κουζίνας για τα ψώνια, πάνω στις νότες του πιάνου μου, στον ανοιχτό υπολογιστή μου, μα κυρίως μέσα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Γράφω για να εκτονώσω τις έντονες σκέψεις μου και τα δυνατά συναισθήματα μου. Γράφω για ό,τι πιέστηκε από κάτι άσχημο που διάβασα, για ό,τι ζεστάθηκε με την καλημέρα του γείτονα, για την απουσία του αυτονόητου. Είναι ανακουφιστικό να δημιουργείς, νιώθεις ζωντανός. Οπότε λέω στον εαυτό μου «Αθηνά, πιάσε τις λέξεις και πέτα». Όλα τα άλλα, απλά θ’ ακολουθήσουν.
